Gamequarter Artikels

Column: Vertrouw de critici, niet de ontwikkelaar

Marijn Smid — Sun, 05 Feb 2012 10:17:46 +0000

Er zijn van die gameseries die eeuwenoud lijken. Die reeksen waar je je als klein kind al met volle toewijding mee kon vermaken en die vandaag de dag nog altijd garant staan voor een hoop speelplezier. Dergelijke series zijn voor giganten als Nintendo, één der oudste gamesontwikkelaars zijnde, zonder enige twijfel essentieel voor hun succes; consumenten weten waar ze appreciatie voor hebben en steken hun volle vertrouwen, plus een hoop zuurverdiende centen, in zo’n naam. Iets dat, hoewel op zich een onschuldig en gezond basisaspect van consumentengedrag, aardig wat problemen met zich mee kan nemen. Het is een fenomeen dat een grote rol speelt in de gamesindustrie, maar niet een die je uitsluitend in de gamesindustrie zult tegenkomen.

Overal vertrouwen mensen op de goede naam van producten, om blindelings het eerstvolgende deel, album of wat het dan ook moge zijn in huis te halen. Vervolgens blijven de critici verbitterd achter, zonder dat er ook maar iemand aandacht aan hen en hun waarschuwende mening schenkt. Verrassend was het dan ook niet dat het miserabele, compleet gefaalde en haast lachwekkend slechte album ‘Van Halen III’ gewoon als een tierelier verkocht; ook THQ’s shooter Homefront deed het ondanks haar bedroevend lage scores hartstikke goed in de winkels en oh, ik begin maar niet over Episode 1: The Phantom Menace. Echter kan ik je wel vertellen dat het intentioneel was om de serienaam ‘Star Wars’ niet voor de filmtitel te plaatsen.

Het punt dat ik probeer te maken is dat zodra ontwikkelaars, artiesten of studio’s een kwalitatief sterke basis hebben gelegd met een product, het vaak lijkt alsof het ze niet langer ook maar een bal kan schelen wat er met de potentiële vervolgen zal gebeuren. Kan het Def Leppard wat schelen dat Adrenalize een geruïneerd wrak van een album was; zijn eerdere albums creëerden ijzersterke fundamenten en gaven de artiest de mogelijkheid om compleet te doen waar hij zin in had. Dat de beste man dan met zo’n gedrocht als Adrenalize kwam opdagen, was minder; maar een schoolkind had je kunnen vertellen dat de verkoopcijfers de pan toch wel weer uit zouden rijzen. En dat deden ze.

Wat games betreft gaat het er allemaal wat subtieler aan toe, maar toch doen soortgelijke fenomenen zich ook in dit medium van tijd tot tijd voor. Een meer recent voorbeeld dat zich juichend en joelend op de eerste rang plaatst is de Call of Duty-serie. Misschien wel de meest mainstream serie op het moment; elk deel verbreekt weer een dozijn records in verkoopcijfers en andere statistieken en een dag na de release hoor je van al je vrienden alweer allerlei spannende verhalen en opwindende omschrijvingen van de nieuwste maps, wapens en game modes. Maar stiekem weet je, net zoals alle anderen, dat de game in essentie exact hetzelfde is. En op den duur ga je gegarandeerd geklaag horen. Je zult verteld worden dat het vorige deel zó veel beter was, dat de wapens zó veel lekkerder aanvoelden en dat de maps zó veel beter in elkaar zaten. Waarom is het dan zo dat alle arme zielen zich, natuurlijk met een tol van zestig euro, toch keer op keer weer aan de nieuwe Call of Duty onderwerpen?

Het is die dat vertrouwen in de naam, de reputatie, die de mensen keer op keer toch weer overhaalt. Dat vertrouwen mag dan een zege zijn voor elke standaard inspiratieloze ontwikkelaar, voor de industrie is het een vloek. Keer op keer moet ik bidden dat mijn favoriete serie niet compleet belazerd wordt door de ontwikkelaar die lak aan kwaliteit en gehele fanbases heeft en enkel haar kassalaatje wil vullen. Ik kon wel dansen van blijdschap toen ik merkte dat dit met mijn favoriete serie niet het geval was toen vorig jaar The Legend of Zelda: Skyward Sword verscheen, maar wie zegt dat Nintendo van de volgende Zelda niet gewoon weer een dieptreurige hoop troep zal maken? En zo ben ik even zenuwachtig voor de volgende Super Smash Bros. game, de volgende Mass Effect, de volgende Halo, maar ook de volgende Batman-film en het volgende album van Mumford & Sons. Ik wil niet de plezier verliezen die een ontwikkelaar mij keer op keer weer bezorgt heeft, maar ik ben te kritisch aangelegd om blindelings mijn vertrouwen in de reputatie van een bedrijf te stoppen.

Het bestaan van critici, recensies, cijfers en meningen zijn dan ook van ongelofelijk groot belang voor de industrie. Recensenten zijn de doorn in het oog van elke ontwikkelaar die haar werk niet goed doet; zij zijn degenen die ons als onschuldige consumenten waarschuwen voor een gebrek aan kwaliteit en zij zijn degene die de industrie continu pusht om games, maar ook films, albums en wat voor product dan ook, van kaliber af te leveren. Het moraal dat dit artikel met zich meebrengt is er dan ook één waar ik altijd in zal geloven; baseer je vertrouwen in een willekeurig product op de critici, niet op de maker.

Stelling van de maand: De PS Vita, gaat het slagen?

Sil Hendriks — Sun, 22 Jan 2012 09:58:16 +0000

De Europese lancering van de PS Vita is nog maar een kleine maand verwijderd. En met de naderende release rijst de vraag: gaat de PS Vita succesvol worden? Als we analisten mogen geloven heeft de Vita geen toekomst door de opkomst van mobiele- en tabletgames en streaming services als OnLive. Wat vindt de redactie hievan?

De Vita gaat ongetwijfeld slagen. Als je kijkt naar de PSP, welke eigenlijk voor het gros van de games helemaal niet goed functioneert, moet de op papier veel betere Vita het op zijn minst even goed doen. Vooral in Japan is men gek op handhelds, dus ik zie de Vita daar wel massaal verkocht worden. Zelf ga ik het apparaat niet kopen, puur omdat ik al een Nintendo 3DS en Iphone heb. Veel meer tijd voor handheldgames heb ik niet en als Nintendofan moet ik natuurlijk een 3DS hebben. Ik maak me geen zorgen over de toekomst van het apparaat.

Ik heb altijd al geroepen dat met de komst van een PSP2 ik zou happen. Gamen op een Iphone of Android toestel vind ik maar niks en het was in mijn ogen dan ook hoog tijd voor een hoogwaardige handheld. Met de 3DS kiest Nintendo voor een speciale koers, daar zij zich willen onderscheiden met de 3D techniek. Ik verlang echter al een tijdje naar een handheld zonder al die fratsen, waarop ik gewoon consolegames in het klein kan spelen. Deze mogelijkheid lijkt er met de PlayStation Vita te komen en daarom denk ik dat de Vita wel een succes gaat worden. Het zal echter even duren, daar er veel mensen zullen zijn die wachten op prijsverlagingen. Daarnaast heeft de handheld nog wat kinderziektes aan zich verbonden sinds de release in Japan, waardoor onder andere ik niet meteen zal happen op de 22ste van februari, maar uiteindelijk zal de Vita hét portable gaming-device van de komende jaren worden.

De PlayStation Vita zal zeker een succes worden. De nieuwe functies, twee analogesticks, de mooie graphics, aantal releasetitels en noem maar op... de Vita belooft een waardige concurrent te worden voor de Nintendo 3DS. Qua prijs mogen we ook niet al te veel zeuren, want die valt al bij al nog mee. Toch zullen er mensen zijn die prijs tussen 250 (zonder 3G) en 300 (met 3G) toch aan de hoge kant vinden. Ik snap ze wel, maar als je bekijkt wat je ervoor in ruil krijgt, lijkt het toch een redelijk prijskaartje. Al bij al kunnen personen die geduldig zijn wat geduld hebben en wachten op een prijsdaling of hem later tweedehands kopen. Tevens zijn de games, waarvan er veel rond de veertig Euro zullen kosten, niet al te prijzig. Ikzelf ga de PlayStation Vita niet meteen bij de release kopen. De reden hiervoor is omdat ik eerder een console-gamer ben dan een handheld-gamer. Ook probeer ik als student een beetje zuinig te zijn met mijn geld. Eén ding is zeker: later komt hij hoe dan ook in huis.

Een toekomst is er zeker voor de PS Vita maar dit zal toch een zware worden. In deze snel evoluerende tijd van tablets en smartphones is er meer nodig dan een mooi toestel alleen. De PS Vita is natuurlijk veel meer gericht op gaming en dat is wel een pluspunt. De mooie titels die beschikbaar zullen zijn, zijn zeker geen prutsgames maar is het allemaal het geld wel waard? Met steeds meer kleine studio's die focussen op het ontwikkelen van creatieve en originele games voor de iPhone en andere smartphones is volgens mij de nood aan een speciale handheld verminderd. Sony zou op z'n minst de beperking van het aantal accounts moeten verwijderen om nog een beetje succes te boeken.

Ik denk dat de PS Vita zeker wel een toekomst heeft. Makkelijk gaat het zeker niet worden. Sony heeft wel zeker al goede stappen genomen. De Vita is een prachtapparaat en biedt voldoende mogelijkheden. Een heerlijke online ondersteuning, trophies en de twee sticks zijn maar een paar voorbeelden. Waar een console of handheld mee staat of valt is echter niet de hardware maar de games. En ook daarbij belooft de Vita veel moois. De toptitels stapelen zich sneller op dan ik kan typen, denk maar eens aan Uncharted, God Of War, Killzone, Resistance, WipEout en Escape Plan. Maar er zijn ook wolken aan de horizon. Sony is allerminst klantvriendelijk gebleken de laatste jaren. Met de Vita wordt dat niet bepaald opgelost. De dure memory cards zijn een rib uit mijn lijf en het beperken van aantal accounts per Vita is schandalig voor bijvoorbeeld broers en zussen of geliefden die (noodgedwongen) een Vita moeten delen. Ik ga hem bij release zeker halen maar ik denk dat de Vita hier, net als in Japan, niet de gehoopte resultaten gaat halen.

Column: PlayStation Move is niet voor iedereen

Sander van Genderen — Sun, 15 Jan 2012 15:46:52 +0000

Afgelopen week liet Jim Ryan, de grote baas van Sony Computer Entertainment Europe, weten dat de verkopen van de motion techniek PlayStation Move, over het jaar 2011 genomen, tegen zijn gevallen. Men had namelijk verwacht dat meer lieve gezinnetjes de techniek hadden aangeschaft. De focus van de marketing zou verkeerd zijn geweest. Ik heb een betere verklaring: het gebrek aan fatsoenlijke spellen.

Het klonk allemaal zo mooi toen Sony PlayStation Move aankondigde. Het zou zoveel beter zijn dan de Nintendo Wii en vooral het spelaanbod zou overweldigend zijn. Dit is deels waar, maar het is helaas overweldigend in negatieve zin. Het aanbod voor PlayStation Move is namelijk ver beneden niveau. Sony heeft namelijk geen Zelda of Super Mario Galaxy, waar de motion controls helemaal tot hun recht komen. Nee, de PS3-bezitters doen het met Killzone 3, Resistance 3 en LittleBigPlanet 2. Stuk voor stuk zeker geen slechte spellen, maar dan hebben we het over het spelen met de ouderwetse controller en niet met de motion controller. Heerlijk om die reclames op tv te zien waarin een jonge vent en een leuke meid met zo’n bewegingscontroller helemaal op kunnen gaan in een game, maar wanneer je het zelf eens probeert, komt de ervaring niet tot nauwelijks in de buurt.

Is PlayStation Move dan één en al troep? Nee, maar je moet er van houden. Maar de leugen dat PlayStation Move voor hardcore-gamers ook iets te bieden had komt hard aan. Voor de hardcore-gamer heeft PlayStation Move namelijk absoluut niets te bieden. Geen hardcore-gamer is zover te krijgen om Killzone 3 met de motion techniek te spelen in plaats van met zijn vertrouwde DualShock. Nee, PlayStation Move is voor het gezin inderdaad leuk. Het huisdier dat je nooit hebt gehad kun je op je tv toveren en je speelt met het beest wanneer je wilt. Geen verplichte tripjes naar buiten en ook geen ranzige stinkende kattenbak in je keuken. Ideaal.

Wil je een feestje bouwen? PlayStation Move is zeker een mogelijkheid. Je zult wellicht tig controllers moeten aanschaffen, maar dan heb je ook wat. Met z’n allen in een tv show rondrennen is nu eenmaal hilarisch, evenals het in de grond slaan van mollen en het sporten in duo’s, of het nou een goed of een slecht spel is. Je zult eerst wel vrienden zo gek moeten krijgen om met je mee te doen. Wat dat betreft lijkt die drempel toch nog wat te hoog te liggen. Wie heeft immers de ballen om in de kroeg te vragen of iemand misschien zin heeft om een Move spelletje te spelen?

Gouwe Ouwe: Mario Kart Double Dash!!

Dennis van der Beek — Mon, 09 Jan 2012 18:55:39 +0000

Mario Kart: Double Dash!!

Op dit moment zullen vele mensen bezig zijn met Mario Kart 7. Zoals jullie onlangs in mijn review konden lezen, werd deze game beloond met een 83. Kortom, een erg goede game, maar niet mijn favoriete Mario Kart. Dat is namelijk Mario Kart Double Dash!!, een game die in 2003 verscheen voor de Nintendo GameCube. Maar wat maakte deze game nou zo bijzonder?

Dat had eigenlijk diverse redenen. Allereerst kwam de game uit in een periode dat online gaming op consoles nog niet helemaal van de grond was gekomen. Toen zaten we gewoon met een groep vrienden naast elkaar op de bank, starend naar een lompe, ouderwetse TV met een controller met draad in de hand. Regelmatig werd er op zaterdagavond een kratje bier gekocht, werd er een locatie gezocht en gingen we onafgebroken gamen. Mario Kart Double Dash!! was één van onze favorieten.

Het leuke aan offline multiplayer, vooral bij Mario Kart, is het feit dat je elkaar lekker kunt stangen tijdens het spelen. Zowel tijdens het normale racen, als in de Battle mode kon je elkaar het leven zuur maken. Dit ging altijd gepaard met een hoop gevloek en een hoop getier en af en toe eens een corrigerende tik, maar het belangrijkste was dat we altijd ontzettend veel lol hadden.

Dat kwam mede doordat Mario Kart Double Dash!! eigenlijk alles goed deed. De vernieuwing om met twee personages een kart te bemannen werkte erg goed en zorgde ervoor dat je extra power ups bij je kon dragen. Daarnaast was het toepassen van power ups iets ‘eerlijker’ dan bij de latere delen. Het was allemaal iets beter gebalanceerd en de impact van de power ups was toch wat minder groot. In Double Dash werd je veel beter beloond voor een goed uitgevoerde race en verloor je minder vaak je koppositie op het allerlaatste moment dankzij een power up. Daar tegenover stond dat je ook niet vanuit de laatste positie ineens weer eerste staat.

De verschillende parkoersen die het spel bevat zijn van grote klasse. Mijn persoonlijke favorieten waren DK Mountain, Baby Park en Dino Dino Jungle. Alle banen waren ontzettend kleurrijk en zagen er bovendien scherp uit. Eigenlijk doet het qua graphics niet onder voor de latere Mario Karts. Had je alle banen op alle niveaus uitgespeeld, dan kon je ook nog racen in de Mirror Cup, waarin je over dezelfde banen racete, maar dan in spiegelbeeld.

Ja, het waren mooie tijden. We hebben ons uren en uren weten te vermaken met Mario Kart Double Dash!! De oude TV, de splitscreen met vierpersonen, de controllers met draad, het vele gevloek en getier. Het was lang leve de lol. De Mario Karts die tegenwoordig uitkomen bieden ook genoeg spelplezier, maar om de één of andere reden hebben ze Double Dash!! nooit weten te evenaren. Die goede oude GameCube was zo slecht nog niet.

Stelling van de Maand: een multiplayer is bij elke game een meerwaarde

Kenny Dullaert — Wed, 07 Dec 2011 17:39:12 +0000

Voor mij hangt dat van het type game af. Games als Battlefield en Call of Duty hebben altijd een toffe multiplayer, en dat zorgt voor een langere speelduur. De echte fans kunnen er zelfs zolang mee bezig blijven tot het volgende deel uitkomt. Het is wel jammer dat de singleplayer van deze reeksen vaak kort is, zo wordt er op deze manier een mouw aan gepast. Tevens vergeten ontwikkelaars soms dat niet iedereen aan online gaming doet, om welke reden dan ook. Dit tezijde gelaten, Assassin's Creed: Brotherhood bevatte voor de eerste keer in de reeks een multiplayer. De game had het eigenlijk niet per se nodig, maar het was er wel. Het was extra leuk omdat de multiplayer helemaal zijn eigen ding deed, alles paste perfect in het concept van de reeks. Vaak is het een meerwaarde, als de opzet tenminste goed is.

Ik vind de multiplayer in het geheel zelden een waardevolle toevoeging. Maar ja, ik ben ook het type dat zich het liefste stort in een meeslepend singleplayer avontuur van epische proporties. Een MMO zal je mij dan ook nooit zien spelen. Het aantal games dat ik in multiplayer speel zijn een select aantal. Pokémon Black, Skylanders, Super Smash Bros. Brawl, Mario Kart DS, Soul Caliber IV en ik denk dat je het dan ook wel zo'n beetje gehad hebt. Ik kan het plezier van multiplayer echter wel in zien. Maar als je al je vrienden met gemak verslaat in elke game, terwijl ze ook gamers zijn, haalt het plezier onderuit. En online multiplayer is nu eenmaal iets wat me nooit heeft kunnen bekoren, teveel noobs en gasten die het voor anderen verpesten.

Dave Van Steenbergen:

Een multiplayer is voor mij zeker niet nodig. Het voornaamste is een sterke singleplayer waar ik toch eventjes aan bezig ben. Neem nu Half-Life en Half-Life 2, prachtige games waar ik de multiplayer niet van speel. Dit zijn dan ook games die gefocust zijn op de verhaallijn. Maar als het spel meer draait om de multiplayer mogen ze voor mijn part in de sommige gevallen zelfs de singleplayer weglaten. Ook vind ik een multiplayer amusanter om de simpele reden dat je je er veel langer mee kunt bezig houden. Ik speel nog altijd Counter-Strike 1.6 bijvoorbeeld en kan m'n draai er in vinden. Voor mij gaan multiplayer games even sterk op als singleplayer games, maar een multiplayer is zeker geen vereiste zolang de singleplayer zeer sterk is.

Jeroen Niesten:

Interconnectiviteit en het ontstaan van games met een online multiplayer hebben, voor een groot stuk, gezorgd dat de game-industrie vandaag zo een hoge vlucht heeft genomen. De meest populaire games leggen de focus op coöperatieve en competitieve gameplay: denk maar aan Call of Duty, World of Warcraft, FIFA en Halo. Het zijn games die gewoon leuker zijn om tegen menselijke tegenstanders te spelen dan tegen door artificiële intelligentie aangedreven vijanden. Daarnaast is het vanuit het standpunt van de ontwikkelaars en uitgevers voordelig dat zulke games langer worden gespeeld en minder snel op ebay terechtkomen.
De groeiende focus op multiplayer heeft voor ongerustheid gezorgd bij gamers zoals ik, die houden van een filmische ervaring en zich graag laten meeslepen in een verhaal en een creatief uitgewerkte speelwereld. Voor een stuk is die bezorgdheid gegrond: bijna de helft van de games die nu ontwikkeld worden zijn generische shooters met multiplayer en de pure singleplayer games zoals Dead Space, Bioshock en Metroid Prime kregen een halfslachtig uitgewerkte multiplayer ( hoewel dat gelukkig niet ten koste ging van de kwaliteit van de singleplayer).
De laatste tijd zijn er echter games gemaakt die mij doen inzien dat een creatief bedachte multiplayer een verrijkende ervaring kan opleveren: samen met vrienden de puzzels uit Portal 2 doorworstelen of de zandvlakten van Borderlands onveilig maken is gewoon meer fun dan de singleplayer, je creativiteit botvieren in Little Big Planet en je levels delen met de wereld is absoluut verslavend en de unieke online gameplay in Demon’s Souls en zielsverwant Dark Souls laat zien dat het incorporeren van een multiplayer de singleplayer intenser kan maken. Nu maar duimen dat Bioware dat ook kan klaarspelen met Mass Effect 3!

Eigenlijk is het erg simpel. Sommige games koop ik voor de singleplayer, andere puur voor de multiplayer. FIFA koop ik ieder jaar, maar tegen de computer spelen doe ik eigenlijk nooit. De interactie met een menselijke tegenstander is hetgeen dat mij aanspreekt. Of je nu thuis tegen een vriend speelt, of online, iedere wedstrijd is anders en het is een stuk spannender. Games als Mario Kart en Mortal Kombat speel ik ook het liefst tegen vrienden. Natuurlijk speel je de singleplayer, maar dat is puur om content te unlocken. Zodra ik alle karts of vechtersbazen heb, speel ik de singleplayer niet meer.

Andere games daarentegen speel ik vooral om de singleplayer. Bijvoorbeeld games als Uncharted, BioShock of Zelda draaien puur om het hoofdavontuur. Sommige van die spellen bevatten wel een multiplayer, maar meestal houdt het bij mij op na een of twee keer spelen en grijp ik toch weer terug naar games als FIFA of Call of Duty. De laatstgenoemde is er zelfs een waarbij de singleplayer in de schaduw staat van de grootse multiplayer.

Hoewel ik vroeger vaak multiplayer spellen heb gespeeld (voornamelijk Half-Life en mods zoals Counter-Strike en Day Of Defeat) haal ik tegenwoordig meer plezier uit single player games met een doordringend verhaal. Ik ben sowieso geïnteresseerd in narratie, en dat komt simpelweg meer doorsijpelen bij single player. Gelukkig zijn er steeds meer en meer games die een verhaal verweven in hun multiplayer component, maar die zijn vooralsnog dun bezaaid.

Tegenwoordig móét een game een multiplayer modus hebben om commercieel mee te kunnen spelen. Vanuit datzelfde commercieel standpunt is een multiplayer modus iets wat spelers blijft aantrekken. Een single player game heeft maar aantrekkingskracht tot op een bepaald punt, en enkel DLC of een volledige sequel kan die kracht in leven houden.

Vanuit dat oogpunt wordt het pijnlijk duidelijk wanneer ofwel een singleplayer ofwel een multiplayer component maar een losse toevoeging is wanneer de game zich duidelijk toelegt op één van de twee kanten. Had Dead Space 2 multiplayer nodig? Had Unreal Tournament 3 single player nodig? Zodus ga ik akkoord met Dennis: het hangt af van de game zelf of multiplayer nodig is. Het is jammer dat de markt zich die vraag niet stelt, maar enkel kijkt naar wat het meeste opbrengt.

Column: Waar ik me bij gamen aan erger

Sil Hendriks — Sun, 13 Nov 2011 19:28:30 +0000

Dat mijn hart bij gamen ligt mag duidelijk zijn. Het is met veel plezier dat ik games speel, recenseer en nazoek voor het laatste nieuws. Toch is de gamewereld verre van perfect. Zeker met de laatste generatie consoles, hebben zich trends ontwikkeld die mijn gamershart in tranen doen uitbarsten. Om dat hart wat stoom af te laten blazen heb ik een top vijf van gamegerelateerde ergernissen samengesteld.

Laat ik eerst even iets voorop stellen. Het concept van DLC vind ik prachtig. Om het wachten op een vervolg van een van je favoriete games te verzachten, is aanvullende content een welkome manier om de originele games te verlengen. Ik betaalde dan ook met plezier voor Shivering Isles (The Elder Scrolls VI: Oblivion), Awakening (Dragon Age: Origins) of soort gelijke DLC’s. Ook pakketjes met daarin extra wapens, auto’s, multiplayer-maps en dergelijke gebundeld voor een leuk prijsje gaan er bij mij in als zoete koek.

Het lachen vergaat me echter als ik zie hoe sommige uitgevers dit prachtige concept misbruiken. Een harnas voor je paard (The Elder Scrolls IV: Oblivion) voor zeven euro is pure waanzin. Hetzelfde kan gezegd worden van vier multiplayer-maps voor vijftien euro (Call Of Duty), een helm van twee euro (MX VS ATV: Alive) of een auto voor dezelfde prijs (DiRT 3). Veel van jullie denken bij het lezen van dit stuk vast: Dan koop je het toch niet! Helaas blijft het aan me klagen als ik weet dat ik bepaalde content voor me game niet heb. Dus ik koop het toch tot ergernis van me bankrekening en blijdschap van de ontwikkelaars. Daarom dure DLC op 5.

Sommige van jullie zullen wel Soul Calibur II of IV gespeeld hebben. En die weten nu al waar ik heen wil. In Soul Calibur II had elke versie van de game zijn eigen unieke gastpersonage. De Xbox had Spawn, de Gamecube Link en de PlayStation 2 had Heihachi. Wie met alle drie de personages wil spelen zal de game drie keer moeten aanschaffen en met een van de drie tegen een van de andere twee is niet mogelijk. Dit gebeurde opnieuw bij Soul Calibur VI op de Xbox 360 en PlayStation 3 waar respectievelijk Yoda en Darth Vader hun opwachting maakte.

Ik ga nu niet verklaren dat Namco Bandai de wortel van al het kwaad is ofzo. Ook andere uitgevers en ontwikkelaars maakten zich hieraan schuldig. Denk maar eens aan Kratos in Mortal Kombat 9, Mewtwo en Celibi in Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Time & Darkness of EA’s actie met Medal Of Honor. Deze bracht twee verschillende limited editions uit, wat op zich vaak genoeg gebeurd, maar beide versies hadden content die de ander niet hadden waardoor je dus om alles te hebben twee keer de game moest kopen. Stelletje geldwolven, bah!

Nu we de top drie bereikt hebben komen we bij een kwestie die mij dicht aan het hart ligt. Regio exclusieve games, oftewel games die wij nooit krijgen. Ik heb een voorliefde voor Japanse games, altijd al gehad overigens. Des te pijnlijker is het daarom dat 70% van de games waar ik naar uitkijk het land van de rijzende zon nooit verlaten. Van de games die wel richting het westen komen blijven de meesten steken in Amerika. Door dit feit zijn wij onder andere al Earthbound, Xenogears 1, Baton Kaitos 2 en Kingdom Hearts Final Mix, II Final Mix, Coded, Re:Chain Of Memories en Birth By Sleep Final Mix misgelopen.

Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Zo komen niet alleen steeds meer Japanse games richting het westen. Steeds vaker nestelen de games zich ook in de Europese winkelrekken. Recent was er Operation Rainfall, een demonstratie van gamers tegen Nintendo. De aanleiding was een bericht van Nintendo Of America dat aangaf dat ze een drietal JRPG’s niet gingen lokaliseren. Onder de vlag van Operation Rainfall werd Nintendo bestookt met brieven, Facebook berichten en tweets. De drie RPG’s stegen binnen een dag naar de top van de Pre-Order Charts op Amazon. Het mocht niet baten, Nintendo Of America houdt voet bij stuk. Ondertussen mogen wij al aan de slag met Xenoblade Chronicles en ook The Last Story en Pandora’s Tower zijn onderweg. Maar Xenoblade, Pandora’s Tower en TLS, gecombineerd met de kleine stroom aan eerder niet gelokaliseerde Japanse games op WiiWare, PSN en Xbox Live is genoeg om mijn honger voor even te stillen.

Stel je voor: Je hebt een game gepre-ordered, je wacht maanden in spanning terwijl je constant het laatste nieuws in de gaten houdt. De nacht voor de release doe je geen oog dicht en ’s morgens is het dan eindelijk zover. Je vliegt naar de winkel en daarna nog sneller weer terug. Je speelt de singleplayer uit om je met de gameplay bekend te maken en maakt je dan klaar om online te gaan. Error!

Het zou niet de eerste keer zijn dat een ontwikkelaar bij de release van een game zijn servers niet op orde heeft. Een server die niet werkt komt misschien niet zo heel vaak voor. Servers die met ernstige problemen kampen zijn echter aan de orde van de dag. Lang wachten op een match, lag tijdens het gamen, op door slechte verbinding uit de match gegooid worden. Het is slechts een fractie van de klachten die ik regelmatig hoor van andere gamers. Zelf game ik zelden online, eigenlijk alleen om Achievements of Trophies te halen. Maar als ik voor een recensie een game online moet spelen, en ik stuit op dergelijke problemen, levert me dat genoeg onnodige stress op om dit probleem op twee te zetten.

Pre-Order Bonussen, als ik de term hoor begin ik al te gruwelen. Als verzamelaar wil ik zoveel mogelijk spullen hebben, zowel fysiek als in-game. Maar als je bij een pre-order een exclusief in-game item krijgt kun je hem slechts eenmalig gebruiken. Dus in tegenstelling to bijvoorbeeld beeldjes, soundtracks en posters is de kans dat ik deze tweedehands krijg nihil. Echt vervelend wordt het wanneer verschillende winkels hun eigen exclusieve pre-orders hebben. Mijn lievelingsgame, L.A Noire had maar liefst achttien verschillende pre-order bonussen lopen. Gelukkig zijn alle in-game pre-orders van deze game daarna als DLC uitgebracht, dan heb ik er geen problemen mee. Maar helaas wijst ervaring uit dat dit lang niet altijd gebeurd. En zolang ik geen geld schijt zal ik dus altijd last blijven hebben van dit probleem. Natuurlijk zal dit voorlopig niet veranderen, al vind ik het nog zo’n rotsysteem. Maar ik moest het tenminste even gezegd hebben

Column: Contactgestoorden

Sander van Genderen — Sun, 30 Oct 2011 13:45:54 +0000

Wanneer je als gamer weer eens wordt uitgemaakt voor sociaal gedrocht of contactgestoorde, is er niets leukers dan mensen met de neus op de feiten drukken. Er is namelijk al meerdere malen bewezen dat gamers wel degelijk sociaal zijn. Het Britse BCC en de Trent University in Nottingham concludeerde uit grootschalig onderzoek niet voor niets dat gamers, ondanks de vooroordelen, vaak een stuk socialer zijn dan mensen die niets met games te maken hebben gehad in hun leven.

Toch moet ik als gamer mijn vraagtekens zetten bij ‘socialer zijn’, want wat ik allemaal tegenkom wanneer ik een online lobby betreed, is de ene keer nog schokkender dan de andere keer. Ik kan met een gerust hart zeggen dat ik meer idioten ben tegengekomen dan mensen die wel een gezonde, normale manier van communicatie hebben aangeleerd. Het misbruiken van een headset lijkt een hedendaagse trend.

Daar waar ontwikkelaars zich uit de naad werken om een spel af te leveren waar samenwerking van essentieel belang is (dit is immers waar vele gamers om roepen), wordt deze mogelijkheid door heel veel gamers de grond in geboord. Normaal communiceren met een team is vandaag de dag namelijk bijna onmogelijk. Er is altijd wel een contactgestoorde die een verschrikkelijk liedje begint te zingen of mensen spontaan begint uit te schelden. Terwijl ik een potje met teamwork tot een goed einde wil brengen, word ik spontaan door een Welshman uitgemaakt voor een vieze vuile Duitser. Dat ik voor Duitser word uitgemaakt terwijl hij zelf in het uitschot van Groot Britannië woont is één ding, maar mijn goede bedoelingen worden meteen belachelijk gemaakt door een melige kerel met een headset op.

Is hier dan geen oplossing voor? Deels wel. De mute-button is tegenwoordig in alle spellen te vinden, waardoor je diegene die geen verstand hebben de mond kan snoeren. Maar naast het feit dat het zonde is dat iemand zijn headset niet nuttig gebruikt, is het mij ook wel eens overkomen dat iemand tussen neus en lippen door ‘mijn leven’ redde. Terwijl hij heel het potje met een stemvervorming de lijst van spelers afging en slechte naamgrappen maakte, riep hij ineens tussen neus en lippen door dat ik achter me moest kijken. In een flits draaide ik mij om en warempel, er liep inderdaad iemand hersenloos op mij af. Het afschieten van de kip zonder kop leverde mij een killstreak op, waardoor het potje abrupt tot een goed einde kon worden gebracht. Ondanks dat ik mij dus het hele potje ergerde aan de persoon, heeft hij er toch voor gezorgd dat we het potje hebben gewonnen. De beste man bleek wel verstand te hebben.

Het in twijfel trekken van deze onderzoeken is wat overhaast, daar ik bijvoorbeeld geen World of Warcraft speel: een spel waar ze ongetwijfeld het één en ander hebben bekeken. Toch blijft het voor mij wat moeilijk om te geloven dat gamers socialer zijn dan niet-gamers. Alhoewel het natuurlijk per persoon en per onderzoek verschilt wat er onder het kopje ‘sociaal zijn’ valt.

Gouwe Ouwe: Ratchet & Clank 3

Kenny Dullaert — Mon, 24 Oct 2011 19:42:40 +0000

Ratchet & Clank 3: Up Your Arsenal

Na een demo van de eerste Ratchet & Clank gespeeld te hebben, was ik meteen verkocht aan de serie. Het volledige spel kwam in 2002 uit, een tijdje na de release kocht ik hem. Een jaar nadien was het tweede deel er en kocht ik het direct. In 2004, na weer een jaar gewacht te hebben verscheen deel drie. Normaal gezien mocht ik er nog niet op spelen toen ik hem haalde. Toch zat ik tien minuten later - en na wat gezeur - vol ongeduld met de controller in mijn handen.

Het was echt waard om ervoor te zeuren. Deze heeft me de beste indruk van allemaal nagelaten, waardoor ik er tot de dag van vandaag nog met veel plezier aan terugdenk. Waarom hield ik vanaf het eerste moment van de serie? Dat heeft één specifieke reden. Alhoewel… eigenlijk twee: de hoofdpersonages. Ratchet is een Lombax, een pluizig wezen dat afkomstig is van de planeet Veldin. Hij is steeds –of toch vaak- vergezeld van zijn metalen robotvriend Clank. Ratchet laat graag zijn handen spreken door de actie te verzorgen, terwijl Clank het brein van het duo is.

Het verhaal van Ratchet & Clank 3 zat, net als de voorgaande delen, goed in elkaar. Nadat ze in hun vorige avontuur de wereld hadden gered, speelt Clank nu de hoofdrol in zijn eigen televisieshow ‘Secret Agent Clank’. Ratchet krijgt de redelijk nutteloze rol als butler. Hij laat zijn ongenoegen maar al te vaak blijken. Hij heeft al snel andere problemen aan het hoofd wanneer zijn thuisplaneet aangevallen wordt door Dr. Nefarious. Hij is een doorgedraaide robotschurk die altijd kan rekenen op Lawrence, zijn trouwe butler. Ratchet en Clank onderbreken regelmatig het maken van ‘hun’ eigen televisiereeks om het kwaad te bestrijden. Om Nefarious te verslaan, maken ze wederom gebruik van de meest bizarre wapens uit het universum. Van pistolen tot raketwerpers en plasmazwepen, het was er allemaal. Ze konden tevens allemaal tot vijf levels geüpgrade worden om te nog beter en/of vreemder te maken.

Vreemde wapens gebruiken tegen rare wezens? Dat klinkt als een perfecte combinatie. Dat was het ook. De vijanden waren erg gevarieerd. Je ging robots te lijf, kleine ruimtewezentjes én grote monsters. Het soort tegenstanders hing af op welke planeet je je bevond. Regelmatig moest je naar verschillende planeten reizen en kwam je dus ook in de meest uiteenlopende omgevingen terecht. De ene planeet was bijvoorbeeld één grote jungle, terwijl de andere een heuse stad was. Eén ding bleef steeds hetzelfde. De typerende humor was altijd aanwezig. De humor is typisch voor Ratchet & Clank, omdat het soms zo droog kan zijn. Ik zat vaak met een grote glimlach te spelen. Her en der was er een bescheiden ‘hahaha’ te horen. Ik kon het natuurlijk niet letterlijk uitschreeuwen van het lachen. Niet omdat het flauw was, maar omdat mijn ouders me anders gek zouden verklaren.

In totaal speelde ik het spel ongeveer vijf keer uit. Het was echt zo leuk, er was ontzettend veel te doen. Eén van de tofste extra’s waren de minigames met Captain Quark. Hij was de arrogante, maar grappige superheld. Verspreid over de singleplayer kon je soorten diskettes vinden. Als je ermee naar je uitvalsbasis ging en het in de spelcomputer stopte, dan kon je mini-games spelen. Het waren allemaal 2D-spelletjes waar je Quark in bestuurde. Het doel was om jezelf door het level te loodsen, vijanden te verslaan, te springen en een hoge score te behalen. Deze waren heel leuk ter afwisseling. Vooral de levels met Clank waren leuk als variatie. Op die manier was je altijd bezig, vervelen was voor mij nooit een optie.

Zelfs na de singleplayer stopte het plezier nog niet. Voor het eerst in de reeks was er de mogelijkheid om tegen iemand naast je in split-screen te spelen. Urenlang kon ik het opnemen tegen mijn vrienden. Ik daagde ze uit voor een spelletje, waardoor ook zij langzaam maar zeker de game begonnen te kennen. Zowel ik als mijn vrienden hadden enorm veel vertier mee. Ik wil niet opscheppen, maar ik doe het toch... ik won meestal. Naast de split-screen was er online multiplayer. Helaas kon ik dit nooit uittesten, aangezien ik mijn PlayStation 2 nooit aangesloten kreeg met internet. Al bij al was ik ontzettend lang zoet met hetgeen dat ik wel kon.

Stelling Van De Maand: Digitalisering? Ik zit er niet op te wachten

Sil Hendriks — Sun, 09 Oct 2011 09:14:17 +0000

Steam, PSN, WiiWare, Origin, 3DSWare, Xbox Live Arcade. Het zijn slechts enkele voorbeelden van platformen waar je digitale exemplaren van games kunt downloaden. Veel verzamelaars en gamepuristen zijn er niet blij mee. Volgens hen gaat er niets boven een fysiek exemplaar in de hand en op de plank. Veel uitgevers roepen echter dat fysieke exemplaren snel genoeg zullen verdwijnen in de naam van gemak en kostenbesparing. Hoe kijkt de GameQuarter redactie hier tegenaan? Juichen ze deze evolutie toe? Of kijken ze met pijn in hun hart?

Ik persoonlijk zou ontzettend balen mochten games niet meer in de winkel komen te liggen. Ik juich absoluut de verkoop van kleine titels toe via een downloadplatform. Kleine ontwikkelaars hebben maar zelden het budget om een retailer te voorzien van exemplaren. Toch gaat mijn voorkeur naar een fysieke game. Niet enkel vanwege de liplikkend geile Specials Editions maar ook omdat ik wil kunnen zien waar mijn geld naartoe is gegaan. Mijn kamer staat vol met games en goodies. Zoveel dat ik ruimte tekort kom. Maar ik heb het er echt voor over als ik naar een muur kijk waar je geen stukje behang meer van ziet door de stapels games die op de planken staan. Ik durf met zekerheid te zeggen dat als games enkel nog digitaal verschijnen ik zelden nog een game zal kopen. Dan koop ik wel oudere games die wel een doosje hebben. Toch betwijfel ik het of het zo vlot zal lopen. De PSPgo is niet voor niets geflopt.

Ik deel de mening van Sil volledig. Zelf heb ik ook best wat games in mijn kast staan. Als de digitalisering ooit echt zoveel vaart zal lopen dat games enkel digitaal te verkrijgen zijn, dan ben ik wel verplicht om ze op deze manier aan te schaffen. Als ik nieuwe titels wil spelen tenminste. Er gaat echter niets boven om naar je favoriete gamewinkel te stappen, je spel in de rekken te zoeken en vinden, om vervolgens met een trotse grijns aan de kassa te verschijnen. Eens je thuis bent, steek je het schijfje met diezelfde grijns in je console, handheld of PC. De doosjes staan overigens ook mooi op of in je kast en je kunt er tenminste een beetje mee opscheppen. Ik zeg bij deze: hoesjes moeten blijven! Ik zou bijna een petitie starten om volledige digitalisering tegen te gaan...

Ik denk dat uitgevers en ontwikkelaars iets te hoopvol denken over de overgang van fysieke naar digitale games. Er zijn zoals Sil al noemde teveel mensen die een schijfje willen in plaats van digitale games. Daar komt nog eens bij dat digitalisering zal zorgen voor de sluiting van winkels als Game Mania, wat uit die hoek protesten zal opleveren. Daar komt nog eens bij dat lang niet iedereen al digitaal inkoopt, dus veel mensen zullen gek staan te kijken wanneer ze horen dat ze niets meer in de winkel kunnen halen.

Ik zie het dan ook niet zo snel gebeuren. Gamers houden van games op schijfjes. Door een doosje met een schijf erin weten ze dat ze een product hebben gekocht. Ze dragen zelf de verantwoordelijkheid over hun spel. Bij digitale games kan er altijd iets gebeuren waardoor je games verdwenen zijn. Hier kun je vaak zelf niets aan doen.

GameQuarter op Eurogamer Expo | Dag 3

Joannes Truyens — Tue, 27 Sep 2011 12:50:09 +0000

Zo, de Eurogamer Expo is aan zijn einde gekomen. Het was een fantastisch ontmoetingspunt tussen ontwikkelaars en gamers, en de snelle groei die dit evenement gekend heeft is een passend eerbetoon aan een industrie die blijft verbazen. Vandaag kijken we nog naar o.a. Assassin's Creed: Revelations, The Elder Scrolls V: Skyrim, en Hitman: Absolution. De indrukken van de voorbije dagen kunt u hier en hier terugvinden. Welaan dan!

Assassin's Creed: Revelations

De sessie rond de volgende Assassin’s Creed begon met een herwerkte versie van deze trailer: de muziek werd vervangen door een monoloog van Ezio waarin enkele details van de verhaallijn werden meegedeeld. Hij moet op zoek naar de link tussen hemzelf, Altaïr en Desmond, en daarom trekt hij naar Masyaf, de thuisbasis van de Assassins. Die is onder het bewind van de Templars gevallen, wat leidt tot het vertonen van deze demo. De ontwikkelaars maakten hierbij van de gelegenheid gebruik om wat meer uitleg te geven over het nieuwe bommensysteem.

De hoofdbrok van de sessie was echter een inzicht in de visuele stijl van Revelations en hoe die het verhaal beïnvloedt. De game zal zich voornamelijk in Constantinopel afspelen, een stad die wordt omschreven als “het kruispunt van de wereld”. Sterke invloeden van zowel Europa als Azië komen hier in botsing, en dat toont in de beelden die we voor ogen krijgen. De ver doorgedreven graad van historische correctheid lijkt ook hier een sterke rol te spelen. Ezio zal in deze stad ook een nieuwe Brotherhood in het leven moeten roepen. Daarnaast zal Revelations meer informatie geven over de rol van Altaïr, en dit door het uitspelen van enkele gebeurtenissen die zich vóór de eerste Assassin’s Creed afspeelden.

Tenslotte lichtten de ontwikkelaars de invloed van Desmond wat meer toe. Aan het einde van Assassin's Creed: Brotherhood kwam hij in een diepe coma terecht, en de enige manier om zijn leven te redden was zijn koppeling aan de Animus, het toestel dat hem toestaat om de herinneringen van zijn voorvaders te herleven. Desmond moet zo op zoek gaan naar een "nexus point", iets wat de lotgevallen van hemzelf, Ezio en Altaïr op elkaar zal afstemmen. Reken dus maar op heel wat puzzelwerk binnen de Animus. In November zal Revelations het persoonlijke verhaal van Ezio afronden en de weg vrijmaken voor een volledig nieuwe Assassin's Creed.

The Elder Scrolls V: Skyrim

Om aan te tonen dat The Elder Scrolls zich buiten het PC-platform begeeft, was deze langverwachte game enkel speelbaar op de Xbox 360. De beschikbare demo is dezelfde die hier wordt uiteengezet door Bethesda. Wat meteen opvalt is dat de graphics meer variëren in kwaliteit dan de beelden die we reeds voor ogen krijgen. De omgevingen zelf zijn uitermate gedetailleerd, maar andere aspecten hebben dan weer een duidelijke deuk gekregen (wellicht om de game vlot te laten lopen op de Xbox 360-architectuur). Vooral de textures zijn zichtbaar minder scherp. Dit is natuurlijk een pre-release demo, dus alles kan nog veranderen.

En laten we wel wezen, hoewel een belangrijk deel van het ontwikkelingsproces zijn graphics natuurlijk bijzaak. Het is de gameplay die er meer toe doet. Op dat gebied komt Skyrim heel gestroomlijnd over. Vooral de first person controles waarbij de LT en RT knoppen overeenstemmen met de linker- en rechterhand respectievelijk zijn zeer intuïtief. Bij het hanteren van spells moesten we wel meteen aan de plasmids van BioShock denken. Het vlot combineren van wapens en spells is uitermate handig en we waren er onmiddellijk mee weg. In deze en andere opzichten heeft het er alle schijn naar dat Skyrim zijn beloftes zal kunnen waarmaken.

Hitman: Absolution

IO Interactive was ook aanwezig, en dit met een demo van Hitman: Absolution, de zesde telg in de welbekende serie. Deze sessie was enkel toegankelijk voor 18-jarigen en ouder, en dat werd meteen duidelijk na het zien van de demo. De game is zo mogelijk nog heftiger en brutaler dan zijn voorgangers. Hakan Abrak van IO gaf wat meer uitleg over Glacier 2, de motor waarom Absolution draait, en ging daarna meteen over tot het spelen van een demo op een PlayStation 3.

Agent 47 zit in een avontuur verwikkeld dat veel persoonlijker is dan voordien. In Chicago wordt hij achternagezeten door de politie, en hij moet snel ontsnappen via een verlaten bibliotheek. De politie valt echter binnen, en Agent 47 moet heelhuids zien te ontsnappen. Abrak maakt daarvoor onmidddellijk gebruik van een coversysteem dat zich niet lijkt te onderscheiden van de meeste third person coversystemen waarmee we al bekend zijn. Het blijkt echter een vrij handige toevoeging, en Agent 47 weet zich naadloos tussen de patrouillerende politiemannen te manoevreren.

Hij kan nu ook gebruik maken van Instinct, een zichtmodus die meteen doet denken aan de Detective-modus van Batman: Arkham Asylum. Daarmee kan hij niet enkel alle naburige vijanden zien, maar ook de paden die zij zullen volgen. Hierdoor kan Agent 47 hen gemakkelijker ontwijken, of nog beter, vallen leggen. Een leuke toevoeging is dat vijanden nu opmerkzaam zijn wanneer een van hun collega's plots verdwijnt. Wanneer Abrak de stealth-aanpak beu is neemt hij een gijzelaar en gebruikt hij die arme drommel als levend schild om de uitgang te bereiken. Na een korte schietpartij wordt hij via enkele daken achterna gezeten door een helicopter. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe de neerstroming van de helicopter alle losse objecten rondstrooide in een oorverdovende windvlaag.

Daarna weet Agent 47 een ander gebouw binnen te dringen, waar hij een eenzame politieman ontdoet van zijn kleren om als vermomming te dienen. Zo kan hij doodleuk langs de andere agenten naar buiten wandelen, waarna de demo eindigt. Wat ons opvalt is de bewering van Abrak dat de hoofdzaak van Absolution "freedom of choice" is. De demo kwam echter over als een vrij lineair pad van A naar B, wat in de verf werd gezet door o.a. het gebruik van cutscenes. Deze kunnen natuurlijk contextgevoelig zijn, maar we konden niet meteen andere paden en manieren ontwaren om dit level tot een einde te brengen (iets wat Abrak ons op de borst spelde). Dit is natuurlijk maar een indirecte indruk, en we kijken ernaar uit om ons ongelijk te krijgen wanneer Absolution uitkomt in 2012.

Bioware & Star Wars: The Old Republic

Bioware was ook aanwezig om wat meer licht te werpen op de aankomende MMORPG Star Wars: The Old Republic. De grote bazen Greg Zeschuk en Ray Muzyka gaven in een sessie meer uitleg over hun bedrijf, waardoor de informatie over The Old Republic vrij beperkt bleef. De geschiedenis van het bedrijf werd uit de doeken gedaan aan de hand van een terugblik op enkele van hun meest invloedrijke games, waaronder Baldur’s Gate, MDK, Neverwinter Nights, Knights of the Old Republic, Jade Empire en natuurlijk de Mass Effect reeks. Ook gingen ze in op hun ontwikkelingsproces en de filosofie die daarachter schuilt.

Het enige nieuwtje rond The Old Republic bleek een officiële aaankondiging van de releasedatum. De game zal in Europa op 22 december gelanceerd worden. Amerika kan er twee dagen eerder al mee aan de slag. We werden evenwel vergast op een toegangspas tot de eerste beta, en daar zullen we te zijner tijd zeker en vast onze indrukken over geven.

De rest van de expositieruimte

De Eurogamer Expo stond natuurlijk niet enkel open voor de grote namen van de industrie. De vloer was ook bezaaid met allerhande kleinere standjes. Zo was er de Indie Games Arcade, waar enkele onafhankelijke ontwikkelaars hun creaties tentoon mochten stellen. Rock, Paper, Shotgun mocht kiezen wie op de vloer aanwezig mocht zijn én welke indie game als winnaar bekroond zou worden. Dat werd uiteindelijk Pineapple Smash Crew.

Achterin de zaal stond een aantal computer op een rij, en daar bleek een compilatie van de voorbije "Game of the Year" edities beschikbaar te zijn. Bezoekers konden genieten van enkele welbekende games waaronder Unreal Tournament, Deus Ex, Half-Life 2, Portal en Psychonauts. Onze nostalgieklieren werden daarna nog meer gestimuleerd op de Retro Games Arcade, waar de échte klassiekers speelbaar waren. Games zoals Super Mario Bros, Double Dragen en zefls Pong waren op hun originele platformen beschikbaar. Hebben we op een NES spelcartridge moeten blazen om die aan het werk te krijgen? Reken maar.

---

En daarmee is zowel de Eurogamer Expo als onze aanwezigheid daar tot een bevredigend einde gekomen. Dit evenement krijgt steeds meer aanzien, en vooral zij die er rondliepen zullen geen twijfel vinden in de veronderstelling dat het volgend jaar nóg groter en beter zal zijn. Tot dan!

GameQuarter op Eurogamer Expo | Dag 2

Joannes Truyens — Sun, 25 Sep 2011 09:21:22 +0000

De Eurogamer Expo gaat mooi verder, en GameQuarter blijft u op de hoogte houden van de nieuwste games en ontwikkelingen. Onze indrukken van de eerste dag kunt u hier lezen. Vandaag kijken we naar Prey 2, Call of Duty: Modern Warfare 3, Uncharted 3: Drake's Deception en Batman: Arkham City.

Prey 2

Chris Rhinehart, de creative director van Human Head Studios, kwam hoogstpersoonlijk Prey 2 voorstellen, het vervolg op het intrigerende Prey uit 2006. Bij het inplannen van deze sequel stond het ontwikkelingsteam voor een moeilijke kwestie. De sleutelomgeving van de eerste Prey, de Sphere, werd namelijk vernietigd door Tommy, het hoofdpersonage. Waar moet Prey 2 zich dan afspelen? Rhinehart en zijn team kwamen zo op het idee om de relatie tussen jager en prooi om te draaien. Waar Tommy achterna werd gezeten door moordlustige aliens, is het nu aan Killian Samuel om allerhande gespuis op de hielen te zitten.

Killian was een marshal aan boord van een vliegtuig dat tijdens de eerste Prey door de Sphere werd ontvoerd en ontmanteld. Prey 2 opent met het wrak dat uiteengehaald wordt door de wachters van de Sphere, en Killian moet zich met zijn dienstwapen verdedigen. Deze korte intro doet aan als een doordeweekse cover shooter, en voor hij het weet wordt Killian bewusteloos geslagen door onbekende aliens. Later blijkt dat hij een huurling is geworden op Exodus, een verre planeet die permanent vast zit op de schaduwlijn van de zon waarrond ze draait. Dat wil zeggen dat de helft van Exodus voortdurend baadt in zonlicht, terwijl het in de andere helft eeuwig nacht is. Killian bevindt zich in een stad die zich pal op die scheidingslijn bevindt. De stad wordt in zijn volle glorie getoond in een stijl die door Rhinehart “alien noir” wordt genoemd. De vergelijking met het Los Angeles van 2019 in Blade Runner is vlotjes gemaakt.

Al snel wordt duidelijk dat Kilian geen herinneringen meer heeft na zijn ontvoering door de Sphere. Hij vult zijn dagen met het achtervolgen van criminelen, waardoor hij natuurlijk zelf ook een doelwit wordt. Halverwege de game zal hij dan Tommy uit de eerste Prey tegen het lijf lopen, waardoor hij in een complot verwikkeld geraakt. Ter illustratie toont Rhinehart een korte demo die zich ergens in het begin van Prey 2 afspeelt. Killian is op het spoor van enkele louche types. Hij heeft hiervoor een hele resem aan talenten en mogelijkheden.

Vooreerst kan hij via een scan-modus rondspeuren naar dynamische "bounties". Die hebben geen beding op de overkoepelende verhaallijn, maar kunnen steevast aangegaan worden om wat extra centen te verdienen. Ook kan hij zogenaamde DNA sporen volgen, waardoor hij meer inzicht krijgt in de omstandigheden van bepaalde voorvallen. Om de stad te doorkruisen kan Killian gebruik maken van enkele moves die niet ver van Mirror’s Edge verwijderd zijn. Wat Prey 2 dan wel doet is de combat onlosmakelijk aan die moves koppelen. Rhinehart noemt dit “agile combat”, en Killian kan bvb. zijn wapen gebruiken terwijl hij van een rand hangt te bengelen.

Dit alles geeft de indruk dat Prey 2 een compleet andere richting uitgaat dan zijn voorganger, en dat is een zeer moedige keuze. Rhinehart is trots op zijn creatie; nu maar afwachten of het aanslaat.

Call of Duty: Modern Warfare 3

Deze game heeft geen introductie meer nodig. De wachttijden bij de rijen alleen al zijn een indicatie van de populariteit die de Call of Duty games genieten. Bezoekers konden zich met z'n tweeën wagen aan de nieuwe Spec Ops Survival modus, en dit in de map die wordt getoond in deze officiële trailer. Wat meteen opvalt is dat aan de kernformule amper gesleuteld is. Naast de gebruikelijke toevoegingen in de vorm van nieuwe wapens en gadgets draait het in Modern Warfare 3 nog steeds om hectische actie.

De vergelijking met Battlefield 3 blijft nooit ver weg, en vele gesprekken op de vloer handelen daarover. Voorlopig heeft het er alle schijn naar dat Modern Warfare 3 vertrouwt op een bewezen aanpak en daardoor niet bijster veel vernieuwing biedt. Battlefield 3 daarentegen betracht enige innovatie en komt over als een strakkere en intensere ervaring die er ook nog eens fenomenaal uitziet op grafisch gebied. Modern Warfare 3 ambieert een filmisch uiterlijk, en met die ambitie indachtig is het passend om te stellen dat de game alle elementen van een Michael Bay film omvat, terwijl Battlefield 3 eerder aanleunt bij The Hurt Locker. Wie even terugblikt naar de geschiedenis zal echter geen twijfel hebben bij het feit dat Modern Warfare 3 weerom hallucinante verkoopcijfers zal boeken. Of Battlefield 3 daar een deuk in kan slagen, kan enkel de toekomst uitwijzen.

Uncharted 3: Drake's Deception

Uncharted 3, één van de meest geanticipeerde games van 2011, was natuurlijk ook aanwezig. Richard Lemarchand, de hoofdontwikkelaar bij Naughty Dog Studios, kwam hoogstpersoonlijk een nieuw level voorstellen dat onmiddellijk volgt op Nathan Drake's onfortuinlijke vlucht. Hij bevindt zich in het midden van de Rub al Khali woestijn, en hiervoor moest Naughty Dog met technologie op de proppen komen om geloofwaardig zand weer te geven. Hier zijn ze ongelofelijk goed in geslaagd. De sneeuw in Uncharted 2: Among Thieves verbleekt in vergelijking met de manier waarop schijnbaar individuele zandkorrels worden opgeworpen onder Drake's voetstappen.

Lemarchand toonde ook een deel van het Cruise Ship level om aan te tonen hoe de programmeurs erin geslaagd zijn om volledig beweegbare platformen te creëen. Deze technologie werd in Uncharted 2 gebruikt voor het welbekende vuurgevecht op een rijdende trein, en het platform in kwestie heeft ditmaal de omvang van een cruiseship. Ook Nolan North, de stem achter Nathan Drake, was ter plaatse om wat meer uitleg te geven over zijn bijdrage. Wat meteen opvalt is dat zijn normale stem die van Drake is; hij moet ze daarvoor niet vervormen. In combinatie met zijn gevoel voor humor en neiging tot improvisatie zorgt dit voor een naturel die zelden gezien is in de wereld van voice acting. Naughty Dog probeert om op alle vlakken de vorige Uncharted te overtreffen, en daarvoor trekt het alle registers open. Het resultaat zal zich eind dit jaar laten kennen.

Batman: Arkham City

Rocksteady Games, de ontwikkelaar van het succesvolle Batman: Arkham Asylum, legt momenteel de laatste hand aan diens opvolger. Batman: Arkham City hanteert een gelijkaardige formule maar trekt de game wereld volledig open. In een aparte sessie kwam Rocksteady een minder besproken aspect presenteren: de Riddler quests. Deze slechterik uit het Batman universum was al aanwezig in Arkham Asylum, maar enkel als een ongezien personage. Nu krijgt hij echter een grotere rol toebedeeld die naast de overkoepelende verhaallijn op eigen tempo aangepakt kan worden.

Ter illustratie start Rocksteady een demo op die op dezelfde plaats begint als deze beelden. Batman gaat echter niet op zoek naar Catwoman, maar neemt even de tijd om een Riddler trophy te vinden. Dat leidt hem naar een aparte puzzelkamer waar hij binnen een bepaalde tijd een gijzelaar moet redden. De Riddler wordt als personage via een serie van zulke uitdagingen uitgediept, en Rocksteady belooft dat Batman hem ditmaal in levende lijve zal kunnen aanpakken met deze woorden: "You will be able to put your hands around the Riddler's scrawny little neck". Dat belooft dus.

---

Daarmee is Dag 2 achter de rug, maar we zijn nog lang niet doorheen alle games. Kom morgen zeker terug voor meer kleppers, waaronder The Elder Scrolls V: Skyrim, Asssassin's Creed: Revelations, en Hitman: Absolution.

GameQuarter op Eurogamer Expo | Dag 1

Joannes Truyens — Fri, 23 Sep 2011 11:16:10 +0000

Momenteel is de jaarlijkse Eurogamer Expo volop aan de gang. Hoewel nog maar in zijn vierde jaargang is dit evenement al snel uitgegroeid tot één van de grootste Europese gamebeurzen. Vele ontwikkelaars en uitgevers komen met veel trots en verve hun nieuwe creaties voorstellen aan 30.000 welwillende bezoekers. GameQuarter loopt daar ook rond en geeft u graag enkele indrukken mee.

De expositieruimte

De Eurogamer Expo loopt voor een periode van vier dagen in Earl's Court, een expositieruimte die voor allerhande doeleinden aangewend kan worden. Vorig jaar speelde de Expo zich nog af in de kleinere van de twee beschikbare vloeren, maar de snel toenemende schaal en populariteit noopten de organisatoren tot het reserveren van de grootste ruimte. Hier voor het eerst binnenwandelen kan dus vrij overweldigend zijn, vermits de volledige vloer is bezaaid met stands waarin games tentoon gesteld worden.

Zonder vloerplan is de oriëntatie snel weg en het grote aanbod aan beschikbare games maakt kiezen vrij ingewikkeld. Dat is echter absoluut geen nadeel: het is zeer aangenaam om rond te kuieren en alles op u af te laten komen. Laten we beginnen met enkele speelbare games op de vloer.

The Adventures of Tintin: The Game

Niet meteen de meest indrukwekkende titel, maar wel representatief voor onze nationale trots: Kuifje. Steven Spielberg legt momenteel de laatste hand aan de digitale verfilming van Het Geheim van de Eenhoorn, en daar komt natuurlijk ook een game bij kijken. Meestal zijn zulke games snel en slordig in elkaar gebokst om enkel tot interactief promotieproduct te dienen, en hier lijkt de zaak jammerlijk niet anders. In 3D-omgevingen vanuit een zijaanzicht dient de speler als Kuifje de gebeurtenissen van de film losjes na te spelen.

Hierbij komt het typische spring- en klimwerk kijken dat zelden tot nooit een uitdaging aanbiedt. Om Kuifje toch maar van allerhande commentaar te kunnen voorzien geeft hij steeds opmerkingen aan Bobbie, maar omdat die vrijwel nooit in beeld komt lijkt het wel alsof Kuifje in het ijle zit te jengelen. De art direction is ook vrij kinderachtig: vijanden zijn even gracieus als Lambik en gaan probleemloos neer (met sterretjes achteraf). Vooralsnog lijkt het dat deze game geen potten zal breken.

Mass Effect 3

Gelukkig zijn er ook enkele serieuze kleppers beschikbaar, waaronder niet in het minst Mass Effect 3. De speelbare demo hebben we reeds gezien: Shepard moet een vruchtbaar krogan wijfje uit de handen van Cerberus houden om een strijd tussen de krogan en de salarians te vermijden. Nu konden we echter zelf de controller ter hand nemen om Shepard langsheen (of recht door) de soldaten van Cerberus te leiden. Wat meteen overkomt is de soepele en intuïtieve combat. Shepard beweegt veel soepeler van cover naar cover en kan zich nu ook bedienen van een handige voorwaartse rol. Als hij tot vlakbij een vijand geraakt, kan hij zijn Omnitool snel omvormen tot een dodelijk steekmes, een welkome vervanging van de vrij zwakke melee aanval uit de vorige games.

Het lijkt ernaar dat Mass Effect 3 zijn lessen trekt uit de twee voorgaande games. De eerste Mass Effect was een volbloed RPG met enkele actie elementen, terwijl Mass Effect 2 de focus verlegde naar die actie elementen. Mass Effect 3 herwerkt die balans tot een evenwichtige combinatie van de twee. Of dit de fans aanspreekt dan wel vervreemdt weten we in maart van volgend jaar.

Counter-Strike: Global Offensive

Valve Software kondigde even terug een nieuwe versie van Counter-Strike aan getiteld Global Offensive. De PlayStation 3 versie was speelbaar op de vloer en acht mensen konden het tegen elkaar opnemen in de nieuwe Casual modus. Hierbij worden de bekende regels van Counter-Strike wat versoepeld zodat nieuwelingen niet steeds de duimen moeten leggen tegen veteranen. Het verdienen van geld is hier weggewerkt zodat alle wapens meteen beschikbaar zijn. Zo krijgen steeds winnende teams niet telkens opnieuw het voordeel van betere wapens omdat ze meer verdienen.

De kernervaring van Counter-Strike is echter onaangetast gelaten en het spel voelt heel vertrouwd aan. Tegenwoordig zijn we allemaal gewend om via ironsights te mikken, maar die zijn hier afwezig. Ook willen we misschien slechts één knop indrukken om een granaat te gooien of een mes te gebruiken, maar hier zijn dat nog aparte functies. Deze verfrissende terugkeer zal ongetwijfeld vele fans kunnen bekoren.

De_dust was de map waarop gespeeld werd, en ook hier zijn enkele aanpassingen doorgevoerd. Naast een cosmetische ingreep zijn enkele doorgangen toegevoegd om vooral de terroristen meer slaagkans te geven. Een kort gesprek met Chet Faliszek (de schrijver van o.a. de Left 4 Dead games en Portal 2, zie foto hierboven) bevestigt onze indrukken. Counter-Strike omvat nog steeds een ijzersterke formule, en Valve Software wil die aan een zo breed mogelijk publiek kwijt.

Battlefield 3

Nagenoeg de meest omvangrijke aanwezigheid (en bijgevolg populariteit) was die van Battlefield 3. De game was op alle platformen speelbaar, dus de vergelijking tussen PC, PlayStation 3 en Xbox 360 kon met eigen ogen gemaakt worden. Hoewel de PC versie meer mogelijkheden in pacht heeft, moeten de console versies absoluut niet onderdoen. De game ziet er over de gehele lijn fantastisch uit.

Karl-Magnus Troedsson, de algemene voorzitter van DICE, was persoonlijk aanwezig om tijdens een speciale sessie meer uitleg te geven. Meteen wordt duidelijk dat Battlefield 3 een game is waar hij en zijn team heel trots op zijn. Troedsson vangt aan met een toelichting van Frostbite 2, de engine waar de game op draait. Zoals aangegeven in deze trailer steunen de graphics (en bijgevolg de algehele ervaring) van Battlefield 3 op vijf pilaren:

Animation: DICE wil levensechte bewegingen overbrengen, en heeft zich daarom gewend tot de technologie van de sportgames van Electronic Arts. Die gebruiken een speciale blending techniek om zeer vloeiende animaties en overgangen daartussen te bekomen. DICE heeft zich deze technologie eigen gemaakt en hoopt zo resoluut de uncanny valley te vermijden.
Destruction: dynamische vernietiging werd voor het eerst in Battlefield: Bad Company geïntroduceerd, en nu hoopt DICE deze feature in alle lagen van Battlefield 3 te verwerken. Omdat er nu vaak gevochten wordt in steden, kunnen spelers zich wagen aan iets genaamd "facade destruction". Een sluipschutter zal dus niet meer op een onvernietigbare en ondoordringbare vensterbank kunnen rekenen wanneer het hele gebouw doodleuk neergehaald kan worden.
Scale: de maps van Battlefield 3 moeten (op PC weliswaar) tot 64 spelers kunnen herbergen. Die maps moeten dus van een aanzienlijke schaal zijn zonder dat de performantie daaronder lijdt. DICE lijkt dit geklaard te hebben, en om dit te illustreren liet Troedsson de Caspian Border trailer zien.
Rendering: een nieuwe rendertechniek zal naast de levensechte animaties staan om de uncanny valley volledig uit de weg te gaan. Zo komen personages zeer realistisch over. Ook volledig herwerkte lichteffecten dragen hiertoe bij.
Sound: DICE staat erom bekend dat ze enorm ver gaan met hun audio. Ze gaan voor een viscerale sfeer, en dat toont...nu ja, klinkt. Vooral de wapengeluiden en ontploffingen komen aan als een stomp in de maag. Troedsson heeft zelf enkele wapens gehanteerd op een schietstand, en weet dus perfect dat de ploffertjes van gebruikelijke shooters lang niet volstaan.

Troedsson vermeldde ook dat andere studios binnen Electronic Arts gebruik zullen maken van Frostbite 2, dus de stille hoop dat Mirror's Edge 2 daartussen zit krijgt bij deze weer nieuwe adem. Maar uiteindelijk relativeert hij zelfs de brute paardekracht van Frostbite 2 door te stellen dat het enkel maar de motor is; geen doel op zich, maar een middel om een unieke gameplay ervaring te bieden. Daarin zijn drie speelmodi te onderscheiden: single player, co-operatief, en multiplayer.

Het single player verhaal heeft tot dusver nog niet veel toelichting gekregen, en Troedsson wil dat bewust zo houden om niet alles weg te geven. De hamvraag die het verhaal stelt is "Hoe ver zou u gaan om uw land te bschermen", en als Sergeant Blackburn zal u hierop antwoord moeten geven. Daarnaast houdt de co-operatieve modus aparte scenarios in die specifiek ontwikkeld zijn voor twee spelers.

Maar de focus van de Battlefield gamees ligt nog altijd op multiplayer, aldus Troedsson. Daarvoor wordt ook een sociaal netwerk in leven geroepen. "Battlelog" zal u toelaten om in verbinding te staan met uw mede- en tegenspelers, en dit op een platform dat sterk vergelijkbaar is met Facebook (ook omdat het volledig gratis is). Bereid u dus maar voor op updates in de trant van "l33tg@mer has ranked up".

Daarbij vermeldde Troedsson ook dat er momenteel een marketingoorlog aan de gang is, waarbij hij doelt op de strijd tussen Electronic Arts en Activision. Verder gaat hij daar niet op in, maar de exclusieve televisiespot die hij bij wijze van afsluiter liet zien, toont wel dat DICE zich als een serieuze speler opwerpt. Zo is de spot vergezeld van Jay-Z die "I Got 99 Problems but a Bitch Ain't One" rapt, wat doet denken aan deze trailer van Modern Warfare 2. Ook eindigt de spot met de tagline "Above and Beyond the Call", een overduidelijke verwijzing naar de merknaam Call of Duty.

Tenslotte beantwoordt Troedsson enkele vragen van het publiek, en daaruit blijkt o.a. dat de commander functie van de vorige Battlefield games is geschrapt. In plaats daarvan worden die functies in uw team verwerkt. Airstrikes bestaan nu in de vorm van mortars (zoals ook gebruikt in de Operation Guillotine trailer) en maps kunnen op afstand verkend worden middels een UV-drone.

---

Zo, dat volstaat voor Dag 1. Kom snel terug voor de volgende dagen.

Column: Waar gaan Triple A games naartoe?

Joannes Truyens — Sun, 18 Sep 2011 18:14:07 +0000

In mijn vorige column vermeldde ik de huidige Triple A reeksen (zoals Halo, Killzone, Gears of War en natuurlijk Call of Duty) en hoe zij de definitie van een commercieel succes aanzienlijk aangepast hebben. Daar ging ik verder over de toegankelijkheidsgraad van zulke games, maar nu wil ik dat commercieel succes zelf aankaarten en uitdiepen. Daarom gaan we in op budgetten en recensiescores.

De twee aanleidingen hiervoor zijn het voorspelde budget van Rockstar Games voor Max Payne 3 (ongeveer $105 miljoen) en de reactie van Cliff Bleszinski op enkele recensiescores van Gears of War 3 die zich niet in het negentigste percentiel situeren. Samengevoegd vormen deze twee nieuwtjes een indicatie van de huidige houding t.o.v. Triple A reeksen. Zulke games worden pas als commercieel levensvatbaar beschouwd wanneer de verkoopcijfers minstens de kaap van één miljoen overschrijden en een Metacritic score van boven de 90% hebben.

Het resultaat van deze ontwikkeling is verstrekkend en verontrustend. Vooreerst wordt creativiteit niet langer de drijfveer, maar moet ze plaats ruimen voor overwegingen gebaseerd op marktonderzoeken. Investeerders en uitgevers vertrouwen enkel nog op gevestigde waarden, en als een jaarlijkse Call of Duty telkens recordcijfers vastlegt, dan is de keuze snel gemaakt. Zelfs een innoverende game als Deus Ex: Human Revolution moet vertrouwen op een merknaam die vanalles losweekt. Zou die game evenveel succes kennen moest het om een volledig nieuwe intellectual property (IP) gaan?

Opgeblazen budgetten dragen bij tot hetzelfde resultaat. Enkel studios die de financiële capaciteit hebben om mee te draaien zullen nog kunnen deelnemen op een zeer competitief speelveld. Kijk maar naar de huidige strijd tussen Modern Warfare 3 en Battlefield 3. De vijandigheid tussen respectievelijk Activision en Electronic Arts wordt zelfs niet meer onder stoelen of banken gestoken; er wordt openlijk met modder gegooid tussen de twee uitgevers.

En als een game daarnaast niet langer succesvol is met een Metacritic score van 89% of lager, dan zijn de prioriteiten van de industrie uiteindelijk nogal misplaatst. Een nuancering dringt zich evenwel op. Triple A games zijn niet volledig gespeend van creativiteit, en er worden nog steeds fantastische dingen gedaan op dat gebied. Maar er worden minder risico's genomen, en dat omwille van de bovenvermelde redenen. Het lijkt erop dat de game industrie op meerdere vlakken de filmindustrie tracht bij te benen.

Stelling Van De Maand: De prijsverlaging maakt de 3DS interessant voor mij

Sil Hendriks — Mon, 12 Sep 2011 22:07:28 +0000

Sinds afgelopen maand heeft de prijs van de 3DS een smak naar onder gemaakt. Nu Nintendo's nieuwste handheld nog maar 170 euro kost, hoopt het bedrijf een bredere doelgroep aan te spreken. Bij ons op de reactie heeft alleen Dennis een 3DS. Maakt deze prijsverlaging daar meer van?

De 3DS heeft mij een korte tijd aangesproken, maar nooit heb ik met het apparaat in mijn handen gestaan in de winkel. Sinds de aankondiging van de PlayStation Vita wist ik eigenlijk al dat ik deze handheld zou gaan halen. Het zou tevens mijn eerste handheld zijn. Gezien de line-up van Sony voor haar apparaten en games als Uncharted: Golden Abyss was voor mij al snel de keuze gemaakt. 3D heeft mij nooit zo getrokken en omdat de line-up van de 3DS naast Nintendo titels altijd nogal pover is, zal ik ook na deze prijsdaling geen geld spenderen aan het apparaat.

De prijsverlaging is zeker leuk voor de mensen die al van plan waren om een Nintendo 3DS te kopen, maar niet voor mij. Het leek mij een leuk toestel, tot ik hem in de winkel had getest. Je kon er Pilot Wings Resort spelen, al na twee minuten spelen keek ik er al scheel op. De man die naast me aan de andere 3DS stond ondervond hetzelfde. Misschien dat je eraan moet wennen, maar ik ben zowieso meer een console-gamer. Begrijp me niet verkeerd, de 3DS is een tof toestel, het is echter niet iets voor mij. Datzelfde kan gezegd worden over welk effect de prijsdaling op mij heeft.

Dat ik de 3DS ging halen stond van tevoren al vast. Als verzamelaar wil ik nu eenmaal elke console of handheld in bezit hebben. Maar voordat ik het aanschaf heb ik wel de vereiste dat er minimaal vijf games moeten zijn die ik erop MOET spelen. Op moment van schrijven zijn er twee 3DS die games die ik per se gespeeld wil hebben (Naruto Shippuden: The New Era & Pokémon Rumble Blast). Maar een blik op releaselijsten onthuld al wat ik mezelf als kerstcadeau geef.

Echter, hebben we het hier over de prijsverlaging. Het is goed dat die doorgevoerd wordt, want zoals het nu loopt, loopt het nog niet goed genoeg voor Nintendo. Met de verlaging van de prijs wordt het apparaat aantrekkelijker. Bovendien komen er erg veel toffe titels uit en dat zal de 3DS alleen maar interessanter maken. Enkel voor de mensen die er al een hebben, is het misschien een klein beetje jammer, omdat de handheld ongeveer 80 euro goedkoper wordt in vijf maanden tijd. Maargoed je hebt 'm toch al en als goed gebaar biedt Nintendo ons gratis download games aan vanaf 1 september.

Column: Hebbedingen

Dennis van der Beek — Mon, 05 Sep 2011 19:23:33 +0000

‘Kan je niet even wachten tot het iets goedkoper is?’ Toen ik nog bij mijn ouders woonde kreeg ik deze vraag vaak naar mijn hoofd geslingerd. ‘ Vind je dat niet zonde van het geld?’, is een ander voorbeeld. De antwoorden die ik op die vragen gaf luidden vrijwel altijd: ‘Nee!’ Op de één of andere manier kan ik meestal niet wachten om iets aan te schaffen. Tenminste op gebied van elektronica en dergelijke is dat het geval. Ik ben gek van games, gadgets en andere leuke apparaten en meestal ben ik dan ook nog een early adopter.

Het beste voorbeeld is misschien wel toen de Wii uitkwam. Toen woonde ik gelukkig nog bij mijn ouders, waardoor ik veel geld kon sparen. Natuurlijk had ik al bij meerdere winkels gereserveerd, want het zou je maar gebeuren dat iemand anders de Wii wel op dag één heeft en ik niet. Tot mijn grootste schrik doken er vlak voor de release al geruchten op dat er schaarste was. Ik kneep em al een klein beetje, want meestal krijg je enkele dagen voor de officiële release al wel een telefoontje dat je het gereserveerde product op kan halen, maar dat was dit keer niet het geval. Ik kreeg wel een telefoontje dat mijn vijf games en de extra controller er waren, maar de Wii was er nog niet.

Wat een rampzalige dag was dat. Sterker nog, het hele weekend was een ramp. Naïef dat ik was, heb ik de telefoon gepakt en ben ik winkels gaan bellen die mogelijk een Wii op voorraad hadden, maar helaas overal helemaal uitverkocht. Nog naïever was ik toen ik de auto pakte en nog even naar Duitsland ben gereden om te kijken of ze daar nog wel ergens waren. Oke, Duitsland is slechts een half uurtje hier vandaan, maar als je er voor niets heen rijdt, dan is dat toch zonde. Alhoewel het niet helemaal voor niets was, want ik had in ieder geval alle mogelijkheden uitgesloten. Het was niet zo dat ik geen Wii had, omdat ik niet goed mijn best had gedaan… Het was onmacht. Gelukkig duurde het slechts een week, totdat ik mijn Wii alsnog mocht ophalen. Ik hoefde dus eigenlijk slechts een week blije reacties op internet te lezen van mensen die de console al wel hadden.

Dat zou me in ieder geval niet nog een keer gebeuren! Toen de Nintendo 3DS aangekondigd werd, besloot ik al vrij snel het apparaat te reserveren. Dennis blijft toch Dennis en als er een nieuw speeltje van Nintendo uitkomt, dan wil Dennis die natuurlijk op dag één. Gelukkig werd ik in maart al direct gebeld en mocht ik het apparaat ophalen. Tot op heden ben ik er ontzettend blij mee en het wordt straks alleen maar beter als er nog meer leuke spellen uitkomen. Toch heb ik de woorden: ‘Zie je nou dat je beter even had kunnen wachten’ al wel een paar keer gehoord. De 3DS is namelijk ontzettend in prijs verlaagd na vijf maanden. Het had me tachtig euro gescheeld als ik het apparaat nu pas gekocht had, maar ach, ik heb er wel vijf maanden plezier van gehad en bovendien ben ik nu lid van Nintendo’s ambassadeursprogramma, waardoor ik tien gratis Virtual Console titels heb mogen downloaden ter compensatie.

Waarschijnlijk leer ik het snelle aanschaffen nooit af. Eerlijk toegegeven ben ik, nu ik een tijdje op mezelf woon, wel iets minder snel. Soms ben ik gewoon even bereid te wachten tot een game of film wat goedkoper is, maar de dingen die ik echt leuk vind, die moet ik gelijk hebben. Een kleine flits in mijn hoofd dat het apparaat leuk is, is vaak al voldoende en er is altijd wel een manier om het geld bij elkaar te krijgen, door ergens iets te besparen, of desnoods iets te verkopen. Volgend jaar komt de Wii U uit en je kan er de klok op gelijk zetten dat ik het apparaat op dag één in huis heb, want ik zal niet nog een keer te laat zijn met reserveren.

Gouwe Ouwe: Grand Theft Auto: Vice City

Kenny Dullaert — Sun, 28 Aug 2011 12:12:09 +0000

Grand Theft Auto: Vice City

Net als vele andere mensen heb ik goede herinneringen aan bepaalde games overgehouden. Misschien was het je eerste game die je ooit kocht of die je steeds alleen of met een vriend speelde. Voor mij is het dat tweede, één bepaalde titel waar ik en een vriend nog met veel heimwee naar terugkijken. Eentje boordevol goede herinneringen die we gewoon niet kunnen vergeten. Mijn Gouwe Ouwe is… trommelgeroffel alsjeblieft… Grand Theft Auto: Vice City.

De PlayStation 2-versie kwam uit op 8 november 2002. De setting speelt zich af in 1986. Je kruipt in het Hawaïhemdje van Tommy Vercetti, lid van de maffiafamilie Forelli. Hij komt vrij nadat hij vijftien jaar in de gevangenis heeft gezeten. Zijn oude baas, genaamd Sonny, stuurt Tommy op pad om een drugsdeal te sluiten. Dit doet hij om zijn vertrouwen te testen. Helaas heeft iemand de deal verraden en slechts enkele mannen, inclusief Tommy, overleven het. Hij wilt koste wat kost uitvissen wie de verrader is, want Sonny verdenkt hem ervan. Hij krijgt hierbij de hulp van Ken Rosenberg, een advocaat met een drugsverslaving, en Lance Vance, een geniepige dealer.

Naast een goed verhaal, straalde de game ook een speciale sfeer uit. Dit omdat de setting zich afspeelt in de jaren ’80 en gebaseerd is op de stad Miami uit die tijd. Er staan bijvoorbeeld palmbomen aan de kant van de weg, sportauto’s die rondrijden, schaars geklede toeristen en de typische muziek van toen. Toen ik in een auto stapte waar net Michael Jackson met Billie Jean begon af te spelen, swingde ik lekker mee. Ik was niet om aan te zien of aan te horen, maar dat even ter zijde. Telkens als ik dat nummer hoor doet het me denken aan dit spel. Grand Theft Auto: Vice City was trouwens de eerste game uit de serie die ik ooit kocht. Ik kende het voorheen niet, maar het werd me aangeraden door vrienden. Eerst begreep ik de bedoeling niet en vermaakte me louter en alleen met auto’s stelen en mensen aanrijden om vervolgens hun geld te stelen. Natuurlijk pikte ik tussendoor enkele straatmadeliefjes op… Toen ik te horen kreeg dat het de bedoeling was om missies te voltooien, werd ik langzaam maar zeker ondergedompeld in de door criminelen verscheurde wereld van glamour die Vice City heette.

Zoals we ondertussen al van de serie gewend zijn, bevatten de games veel afwisselende missies. Datzelfde kan gezegd worden over je opdrachtgevers. De ene keer ontmoette je gewone mensen, terwijl je de andere keer halve gekken onder ogen kwam. Opdrachten verschilden zoals eerder gezegd sterk van elkaar: pakjes bezorgen, een drugssmokkel in goede banen leiden, infiltreren in een politiebureau en noem maar op. Als er vrienden op bezoek kwamen, of ik bij hen, dan speelden we altijd deze game. Als we een bepaalde missie niet konden voltooien, hielpen we elkaar uit de nood. Ikzelf werd hierdoor regelmatig als held onthaald. Eén bepaald aspect van gamen stak ook tijdens de missies de kop op. Ik heb het over de ‘hulp’ van je kameraden. Iedereen herkent wel volgende zinnen, het ging ongeveer zo: ‘Daar is er nog iemand, knal hem neer!’, ‘Haha, die heb je goed te pakken gehad’ of ‘Schiet, schiet zeg ik je! Je bent bijna dood!’. Mij charmeert het steeds als je jezelf betrapt dat je zo verdiept bent in een game.

Toch blijft er één bezigheid die ons altijd bezig wist te houden: de politie. Waarschijnlijk waren wij niet de enige, maar we maakten er een spel van. Het doel was om zoveel mogelijk misdaden te plegen, zoals mensen neerschieten, auto’s stelen, en noem maar op. Dan kwam de arm der wet achter ons aan en moesten we steeds meer sterretjes krijgen. Deze gaven aan hoeveel je wanted-level was. Hoe meer sterretjes je had, hoe meer politie er achter je aanzat. Wie stierf, was verloren. Daarna was de andere aan de beurt. De winnaar was degene die het langste wist te ontsnappen aan de politie. We konden er ons steeds mee vermaken. De verschillende stunts die verspreid lagen over de stad waren tevens leuk om te doen. Er lag bijvoorbeeld een helling aan de kant van een waterweg, je moest er met je auto oprijden om de overkant te bereiken. Als het je lukte, kreeg je een bepaald bedrag afhankelijk van de afstand en hoe hoog je ging. Als het me lukte kreeg ik steeds zo’n goed gevoel. Faalde ik echter, dan wou ik het vaak opnieuw proberen. Als het echt niet ging, dan gaf ik het op en deed ik verder met missies.

Ja… als deze game toevallig weer ter sprake komt in een gesprek, dan zorgt het voor de bijhorende goede herinneringen en de bescheiden lach op de gezichten. Volgens mij zal het nog lang, al dan niet voor altijd, in ons geheugen gebrand staan. Omdat deze zo goed was, kocht ik in 2006 ook Grand Theft Auto: Vice City Stories voor PlayStation Portable. Het bevatte ongeveer dezelfde sfeer en bijna alles dat het origineel ook had. Ik kan er de vinger niet meteen opleggen, maar de ‘remake’ kan op niet tippen aan de gewone Vice City. Waarom? Volgens mij komt dat gewoon door de nostalgie, meteen de reden waarom dit voor mij een Gouwe Ouwe is.

Gouwe Ouwe: Resident Evil 4

Dennis van der Beek — Sun, 31 Jul 2011 16:42:24 +0000

Resident Evil 4

In het kader van de Gouwe Ouwe blikken we terug op games die voor het eerst het levenslicht zagen in voorgaande generaties. Dit keer gaan we niet zo ver terug in de tijd. In het jaar 2005 kwam namelijk één van de beste games van de vorige generatie spelcomputers uit: Resident Evil 4. Ik weet nog goed dat ik de game als verjaardagscadeau wilde en achteraf heb ik daar een beetje spijt van. Gedurende die dag hebben er namelijk continu mensen achter mijn GameCube gezeten om Resident Evil te spelen in plaats van mijn verjaardag te vieren. Ik geef ze geen ongelijk, want wat zag die game er vet uit en wat speelde die game lekker weg… Tijd voor een terugblik!

Natuurlijk was ik zelf de eerste die met het spel aan de haal ging. Voorbij het introductiescherm waar met een zware stem de titel van de game nogmaals uitgesproken werd, werd Leon S. Kennedy aan de rand van het bos gedropt. Het was herfst, de bladeren lagen al op de grond, enkele kraaien vlogen rond en direct kreeg je het gevoel dat iets niet helemaal pluis was. Al snel kom je de eerste houten hut tegen en daar wordt dat gevoel direct bevestigd. De bewoner van het hutje wil niets weten van een vermiste Ashley Graham (de dochter van de president) en valt je direct aan. Er is iets goed loos en je bent gelijk op je hoede. Dat moet ook wel, want al snel kom je terecht in een klein dorpje waarin hordes vijanden, inclusief een aantal grote jongens met kettingzagen, het op je gemunt hebben. Snel ergens naar binnen, snel alle ingangen barricaderen om wat tijd te winnen, maar vroeg of laat komen ze toch binnen en dan barst de actie los.

Gewapend met onder andere een handgun en een shotgun (verderop zijn er nog vele andere wapens) ga je de strijd aan met geïnfecteerde dorpbewoners, boeren en monniken. De kracht van deze game zit hem in het overleven. Je hebt beperkte kogels en je kunt enkel schieten als je stil staat. Dit zorgt continu voor benauwde situaties. Het is rennen, omdraaien, snel een paar freaks omleggen, verder rennen, herladen, nog wat vijanden neerschieten, schuilen en nieuwe ammunitie zoeken. Je hebt weinig rust en je hart bonkt in je keel als je het op een hoog moeilijkheidsniveau speelt. Om het survival-element wat te versterken, draag je een koffer bij je met beperkte ruimte. Je zult dus steeds plaats moeten maken als je nieuwe items of wapens mee wil nemen. Je kan niet alles tegelijk bij je dragen. Onderweg kom je regelmatig een geheimzinnige verkoper tegen. Hier kun je gevonden schatten verkopen en nieuwe items en wapens kopen. De man is meestal niet te beroerd om tegen betaling je wapens up te graden.

Tijdens het spel ontrafelt zich een verhaal met enkele plotwendingen en kom je verschillende personages tegen, zelfs wat oude bekenden uit de voorgaande delen. De eindbaasgevechten met onder andere Salazar en Krauser zijn erg indrukwekkend, maar wat me het meest is bijgebleven is het Lochness-achtige monster dat je al vrij snel tegenkomt als je met een bootje een meer probeert over te steken. Naast het survivalwerk, wat de hoofdmoot in de game vormt, ben je voornamelijk bezig met het oplossen van kleine puzzels om bij een bepaald punt terecht te komen.

De sfeer in een game als Resident Evil is allesbepalend. Toegegeven mag worden dat de sfeer anders is dan in voorgaande games uit de serie. Daar liep je namelijk veelal in nauwe gangetjes en waren de schrikmomenten vaak aanwezig. In Resident Evil 4 is de sfeer anders. Je zult minder vaak schrikken, maar door de continue actie heb je wel telkens het gevoel dat je opgejaagd wordt. Van het begin tot het eind zit je op het puntje van je stoel.

De omgevingen in de game zien er anno 2011 zelfs nog goed uit. Je begint in een bosrijk gebied in de herfst en komt later terecht op een begraafplaats, een groot kasteel vol monniken en tot slot op een eiland waar allerlei experimenten gedaan worden. Op die laatste locatie krijg je regelmatig de creeps, omdat je hier weer terecht komt in die typische Resident Evil laboratoria. Het geluid is eveneens om van te smullen: de vijanden hebben allerlei kreten in het Spaans en na wat gegoogled te hebben, kan ik je vertellen dat ze alles behalve vriendelijk zijn.

Nu ik dit stuk aan het schrijven ben, krijg ik spontaan zin om weer met Resident Evil 4 aan de slag te gaan. Oké, ik heb de game waarschijnlijk al een keer of vijf uitgespeeld en zelf nog een keer aangeschaft voor de Nintendo Wii, maar geef me eens ongelijk. Dit is een klassieker, een game die iedereen gespeeld moet hebben. Heb je dat niet, dan kun je overwegen om de Wii-versie (waarvan de besturing uitstekend is) voor een paar tientjes aan te schaffen. Binnenkort zal er overigens ook een remake verschijnen voor de PlayStation 3. Deze kun je vinden in het zogenaamde Resident Evil Revival Selection pakket. Een game die je niet gemist mag hebben!

Stelling Van De Maand: De E3 van dit jaar viel tegen

Sil Hendriks — Sun, 24 Jul 2011 22:28:57 +0000

Het hoogtepunt van de game-industrie is de E3. Zonder twijfel is deze beurs al jarenlang een bron van nieuwtjes, roddels en filmpjes. De E3 van 2011 is net voorbij, hoe kijken de redactuers hierop terug?

Ik vond dat de E3 best goed was, niet zo sterk als de voorgaande jaren, maar dat het gewoongoed meeviel. Natuurlijk is het altijd leuk om nieuwe beelden te zien, inclusief informatie van reeds aangekondigde games. Maar omdat er al wat bekend was geraakt, ontbraken er naar mijn mening echte 'nieuwe' dingen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het niet zozeer heb gevolgd als de vorige jaren. School nam best veel tijd is omdat het m'n laatste jaar was op de middelbare school om m'n diploma te krijgen, dus daarmee. En ik ben het met Sander eens, de persconferenties waren niet echt een spectakel. Al bij al: het was goed. Niets meer, niets minder.

Er zijn mooie games laten zien, maar echt verrassend was het allemaal niet. Nintendo kwam met de Wii U, maar de geruchten die we vooraf over deze console hoorden bleken veelal waar te zijn, dus het effect was niet zo WOW als normaal bij een nieuwe console. De trailer die erbij getoond werd was wel erg goed en liet veel third party games zien die we bij de Wii zo hard gemist hebben.Verder heb ik inderdaad leuke spellen voorbij zien komen, zoals Super Mario 3DS en Luigi's Mansion 2. Daarnaast heb ik veelal games gezien die we eigenlijk al kenden, maar die wel veel potentie hebben, zoals Bioshock Infinite and The Legend of Zelda: Skyward Sword. Ik kan niet zeggen dat ik overrompeld ben door al het nieuws dat is aangekondigd, maar de aankondiging van de Wii U heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik erg nieuwsgierig ben en weer uitkijk naar een apparaat.

De E3 is mij behoorlijk tegengevallen. Waar is de tijd van de grote aankondigingen die iedereen overdonderden? De PS Vita is leuk maar het enige wat nog niet bekend was, was de prijs. Waar blijft die EU releasedatum. De Wii U geruchten waren grotendeels spot on en dat was dus ook niet echt een verrassing. De enige echte verrassingen waren Star Trek, Luigi's Mansion 2 en de sterke third party support voor de Wii U. Aangezien ik principieel geen trailers en screenshots bekijk voor ik de game gespeeld heb was het voor mij nogal teleurstellend. Maar toch heeft de toekomst veel moois in petto met Batman: Arham City, Space Marine, Star Trek, Final Fantasy XIII-2, Gears Of War 3, Halo 4, Fable The Journey, Ninja Gaiden 3, Darksiders II, The Darkness II en vele andere in het voorschiet zullen wij ons voorlopig niet vervelen

De E3 viel mij niet zo zeer tegen. Met de aankondiging van de Wii U en de officiële bekendmaking van de PlayStation Vita ben ik wel een tevreden, zeker als je daar bij optelt dat Sly Cooper: Thieves in Time is aangekondigd. Dat is een titel waar ik al lang op wacht. Het was jammer voor Microsoft dat de dingen die hun persconferentie interessant kon maken van tevoren waren gelekt en dan heb ik het vooral over Halo. Nintendo had de onthulling van de Wii U veel grootser moeten aanpakken. Nu komt het niet indrukwekkend over en hebben in mijn omgeving weinig mensen gespitste oren wanneer de Wii U onderwerp van gesprek is. De aankondiging van de PlayStation Vita was iets beter, alhoewel heel de wereld al wist dat dat apparaat eraan zat te komen. Zelfs hoe het eruit zag. De prijs liet heel de perszaal met een tevreden gevoel achter.

Ik snap dat er veel mensen zijn die de E3 weer een aanfluiting vonden. De veelbelovende persconferenties zijn wederom weer niet het spektakel geworden waar iedereen op had gehoopt. Dit heeft mede te maken met het uitlekken van nieuws tegenwoordig. Toch kijk ik uit naar de E3 van volgend jaar.

Column: De trophy- en achievement-slet

Sander van Genderen — Sun, 26 Jun 2011 10:19:57 +0000

Het zijn begrippen geworden binnen de gamewereld. De trophy- en achievement-sletten zijn niet meer weg te slaan uit de omgeving van menig gamer. De gamers die alles doen om dat ene geluidje uit hun boxen te horen knallen. De gamers die uren achter hun console zitten om die ene beloning te verdienen. De vraag is natuurlijk: waarom doet menig gamer zichzelf dit aan?

Goede vraag al zeg ik het zelf. Ik ben er namelijk ook zo één. Wellicht iets minder dan de harde kern, maar als ik iets omslachtigs moet doen om een beloning te halen, dan schroom ik niet om dit ook uit te voeren. Regelmatig heb ik mijzelf hierbij afgevraagd waarom ik dit doe. Bij het behalen bijvoorbeeld veel trophies staat er namelijk geen beloning op me te wachten. Geen gratis content, geen gratis euro’s die ik in de PlayStation Store mag besteden, helemaal niks.

Na urenlang nadenken ben ik tot twee redenen gekomen waarom iemand zoveel moeite zou doen om trophies en achievements te verdienen. De eerste reden heeft alles te maken met een prestigestrijd. Jij wil een hoger niveau behalen dan je vrienden, aangezien je anders als de Noob van de groep wordt gezien en je een reden hebt om de anderen te zieken. Diegene die de meeste trophies en achievements heeft behaald is dan vanzelfsprekend de held. Toch zit er een keerzijde aan de medaille. Als jij namelijk de meeste beloningen hebt behaald, dan duidt dat er vaak op dat jij het meeste hebt gegamed. Vrienden hebben hierdoor alle gelegenheid je uit te maken voor verslaafde en no-lifer, maar dat moet je dan maar voor lief nemen.

De tweede reden voor het behalen van trophies en achievements is een meer economische reden. Jij wilt namelijk je zuurverdiende centen uit een spel halen wat je gekocht hebt. Trophies en achievements zijn hier bij uitstek voor geschikt. Heb jij namelijk alle trophies of achievements gehaald voor een spel, dan betekent dat doorgaans dat je alle mogelijke collectibles hebt gehaald en het spel op alle niveaus hebt weten uit te spelen. Je kunt dus wel stellen dat je alle mogelijke dingen in een spel hebt gedaan wanneer je alle beloningen hebt binnengesleept. Dit kan dus als een bevestiging worden gezien van het volledig benutten van je centen. Hierdoor kan je met een gerust hart je spel verkopen of bij je verzameling zetten, om vervolgens het volgende spel kapot te spelen.

De groep trophy- en achievement-sletten groeit gestaag, maar gelukkig is het grootste gedeelte van de gamewereld nog goed bij zijn hoofd. Lang niet iedereen heeft veel trophies of achievements, terwijl deze wel een waslijst aan spellen heeft afgewerkt. Mocht je dus de volgende keer dat je online gaat iemand zien van een enorm hoog level, hink dan even op twee gedachte. Adoreer hem of haar omdat hij een fantastische hardcore gamer is, maar lach toch ook even in je vuistje omdat je zojuist een no-lifer hebt ontmoet.

Stelling Van De Maand: De Wii U had op geen beter moment kunnen komen

Sil Hendriks — Mon, 20 Jun 2011 10:31:27 +0000

Met de E3 net achter de rug hebben we eindelijk wat bevestiging rondom de nieuwste console van Nintendo. De Wii U. Hoogste tijd om de redactie te vragen, zitten jullie hier op te wachten?

Wat een stelling zeg... Hier heb ik een wisselende mening over, want ik vind enerzijds dat Nintendo wel heel vaak met nieuwe consoles komt en anderzijds dat ik het wel een beetje gezien heb met de Nintendo Wii. Het probleem zit in het feit dat de console eigenlijk maar half functioneert. Er zijn nog maar weinig ontwikkelaars geweest die games hebben gemaakt die op de Wii ECHT beter zijn dan op de andere consoles. Grofweg is Nintendo met second party ontwikkelaars het enige bedrijf dat Wii-optimale games aflevert. Dat komt vooral omdat die spellen niet op andere consoles verschijnen. De meeste third party games komen op alle andere consoles uit, die ondertussen ook al bewegingsgevoelige besturing hebben.

Het is erg simpel: Nintendo had in 2006 een voorsprong wat betreft motion controls, maar liep al direct achter de feiten aan op gebied van realisme. Sony en Microsoft hebben hun bewegingsgevoelige besturing pas later geïntroduceerd en eerlijkheid gebiedt te zeggen dat deze controls beter werken dan de Wii Motion Plus. Kortom: beide bedrijven hebben dus op alle technische fronten een voorsprong op Nintendo. Nintendo mag op haar beurt weer lachen met de hoogste verkoopcijfers, maar het doet de hardcore gamer behoorlijk te kort. Het is daarom tijd voor een nieuwe Wii. Ik hoop dat Nintendo dan niet met graphics komt van de PlayStation 3 of Xbox 360, want dan worden ze over twee jaar weer ingehaald door de PlayStation 4 en Xbox 720. Als Nintendo de Xbox 360 en de PlayStation 3 voorbijstreeft op graphics e.d. dan zal ik de nieuwe Wii met open armen ontvangen op de releasedag. Zo niet, dan mag het bedrijf nog wel even wachten.

De Wii is een leuk apparaat, maar volgens onderzoeken en dergelijke, ligt de Wii na een tijd onder een laag stof. Misschien is de ervaring leuk voor even, maar gaat het 'nieuwe' er ook na een tijd vanaf. Bij vrienden is het wel vermakelijk om te spelen, het kan hilarische toestanden opleveren. Maar ik zie me het niet elke dag spelen. Dit is zeker het geval nu op PlayStation 3 en Xbox 360 ook bewegingstechnologie is. Dit gaat gepaard met andere games, die de mensen misschien meer aanspreken (hoewel het aanbod nog niet groot is). De Wii heeft een aantal toffe games, maar kan volgens mij niet tippen aan de andere platformen. Als de Wii U betere spellen (no offence naar Mario enzo toe) zal hebben, zoals bijvoorbeeld een Driver-game (zoals die op 3DS komt) of andere versies van Call of Duty, zal het misschien een breder publiek aanspreken. Als zulke games ook op regelmatige basis verschijnen en met beter graphics (in HD), kan het wel eens kunnen dat mensen er langer en meer mee spelen. De Wii van nu heeft zijn tijd gehad. De eerlijkheid gebied mij wel om te zeggen dat ik nooit een Wii-console, enkel handhelds zoals gameboy en Nintendo DS, heb gehad.

Het is zeker de hoogste tijd voor een nieuwe Wii. De Wii heeft namelijk wel zijn beste tijd gehad. De Wii beschikt niet meer over de exclusiviteit van motion gaming. Sony heeft namelijk PlayStation Move en Microsoft heeft Kinect. Omdat de PlayStation 3 en Xbox 360 wel HD gaming mogelijk maken, heeft de Wii in ieder geval op grafisch gebied een achterstand. Daar komt nog eens bij dat het aanbod aan goede games voor de Wii in de loop der jaren flink is afgenomen. Bij de hardcore gamer staat die Wii al lang stof te happen. Een nieuwe Wii met HD graphics en meer mogelijkheden kan Nintendo weer op de markt brengen, al is het een feit dat de Wii tot op de dag van vandaag belachelijk goed blijft verkopen.

Ik moet met pijn in mijn hart eens zeggen. Ik heb Nintendo altijd een warm hart toegedragen en de Gamecube is en blijft mijn favoriete console. Maar met de Wii hebben ze grotendeels de plank mis geslagen voor hun trouwe fans. Dat de hardware qua patserij vanaf het begin achterliep zal mij een worst zijn. Nintendo is altijd zo geweest maar zijn wel stukken goedkoper met hun hardware iets wat ik minimaal net zo belangrijk vind. Alleen qua software kan het echt niet meer. Mijn Wii staat al weken stof te happen door gebrek aan goede games. Zeker is het zo dat Nintendo & Co. weer ware pareltjes hebben afgeleverd maar naar Third Party gekeken is het gewoon matig en vooral te weinig.

De Wii 2 ben ik positiever over met zowel een controller als een motion controller is er voor ieder wat wils en met het beruchte scherm in de controller kan het de zoveelste Nintendo innovatie in de gamewereld te weeg brengen. Ook de geruchten rond de software die al in ontwikkeling moet zijn stemt mij hoopvol. Met de Wii heeft Nintendo veel casual gamers gemaakt, met de Wii 2 maken ze er hardcore gamers van. Althans dat hoop ik. Maar zelfs al is dat niet zo, die Wii 2 koop ik toch wel. Helaas is het vlees zwak en kan ik de lokroep van Super Smash Bros., Zelda, Mario en Pokémon niet weerstaan.

Nintendo heeft met de Wii de hardcore gamers zwaar in de kou laten staan. Hier en daar een toptitel van eigen makelij kon maar met moeite de honger naar goede games stillen. Toch heeft Nintendo er goed aan gedaan om voor de Wii games te ontwikkelen die een zeer breed publiek kon smaken. Zo worden mensen van allerhande leeftijden geconfronteerd met het fenomeen gaming en gaan ze ook beter begrijpen waarom er hardcore gamers bestaan. Daardoor zal de hobby van gamen steeds meer algemeen geaccepteerd worden en maakt de maatschappij eindelijk kom af met de kritiek op gaming. In het verleden is er al genoeg verwezen naar games die de oorzaak zouden zijn van wangedrag in de maatschappij.

Maar goed, op gebied van gaming is de komst van de Wii U zeer welgekomen. De Wii had reeds in het begin een achterstand opgebouwd in grafische schoonheid. Ook toptitels die glorieus in HD werden vertoond op de consoles van de concurrenten, zagen nooit het levenslicht op de Wii. Daar lijkt nu eindelijk verandering in te komen en kan Nintendo eindelijk weer met een volwaardig systeem op de markt komen, die zowel de casual gamers als de hardcore gamers kan bekoren. Althans zo ziet het er toch naar uit toen we voor het eerst kennis maakten met de Wii U.

Zelf koester ik weinig interesse in de Wii. Af en toe eens een sessie bij iemand thuis, en zelfs dat ben ik al snel beu. Mijn indruk van de console is dus tweedehands verkregen via het aanbod van games op de Wii. En daarin zie ik dat de focus vaak verkeerd ligt. De Wii kan een unieke spelervaring bieden, maar de meeste games zijn familievriendelijke sportspellen. Visueel kan de Wii niet opboksen tegen een PlayStation 3 of een Xbox 360, maar dat hoeft ook niet. Gestileerde graphics zijn zoveel interessanter dan het haveloos najagen van zo realistisch mogelijke beelden (Kirby's Epic Yarn is een mooi voorbeeld). De praktijk heeft ook aangetoond dat de Wii een hogere én consequentere populariteit kent dan de grotere consoles. Die probeerden daarom achterop te hinken met PlayStation Move en Kinect respectievelijk, waarvan vooral de laatste een groot succes kende. Dit vooral omdat de creativiteit uiteindelijk bij de klant zat, die de Kinect ver buiten diens bedoelde opzet uitbreidde. En dan komt Nintendo op de proppen met de Wii U, die 1080p HD graphics zal aanbieden. Ergens is dat een reactie op de voornoemde aantijgingen, maar feitelijk zijn het geen aantijgingen. Mijns inziens zou de Wii meer baat hebben bij een nieuw en doordacht aanbod aan games dan bij een opvolger.

Column: De zware last van Deus Ex: Human Revolution

Joannes Truyens — Sun, 12 Jun 2011 14:36:34 +0000

In de voorbije weken en ook tijdens E3 werden de voornaamste gaming sites overspoeld met indrukken van Deus Ex: Human Revolution. Verschillende journalisten kregen de kans om de eerste twee levels van deze ambitieuze game uit te spelen. Hierbij vielen twee rode draden op te merken: het uitgebreid aanbod aan keuzes en manieren om de game te spelen, en de aanzienlijke moeilijkheidsgraad die zelfs tijdens de eerste levels al duidelijk werd. Vooral dat laatste aspect doet me vermoeden dat Deus Ex: Human Revolution wel eens een zwaardere last op de schouders te torsen heeft dan enkel het tot leven brengen van een teergeliefde reeks zoals Deus Ex.

Tegenwoordig situeren de meer uitdagende games zich in het indie genre, temeer omdat zulke games zich minder zorgen moeten maken over verkoopcijfers en de mogelijkheid dat ze uitgroeien tot een reeks die zich over meerdere mediakanalen strekt (iets dat de geldschieters altijd bekommert). Een beetje bekendheid is soms al voldoende voor indie games, maar de zogenaamde Triple A games moeten tegenwoordig al een miljoen keer over de toonbank vliegen voor ze een commercieel succes genoemd worden. Daarom moeten zulke games een zo groot mogelijk publiek bereiken, wat gebeurt door het aanwenden van o.a. meerdere platformen (“the game will come out on Xbox 360, PlayStation 3 and PC”), intensieve reclamecampagnes, en belangrijker: toegankelijkheid.

De voornaamste Triple A reeksen (Halo, Killzone, Gears of War, allen voorbijgestoken door Call of Duty) laten zich allen kenmerken door een ver doorgevoerde graad van toegankelijkheid, wat wil zeggen dat zelfs de meest stompzinnige gamer meteen aan de slag moet kunnen en niet overweldigd wordt door een overmaat van opties. Alles wordt haarfijn uitgelegd. De tutorial bestaat ook niet meer als een afzonderlijk deel dat men kan overslaan, maar wordt bij de aanvang van elke game in het verhaal verweven. Telkens weer opnieuw zullen er twee balken naar beneden storten: de eerste tegen de grond en de tweede die er een meter boven blijft hangen. Zo kunnen we netjes leren springen en bukken. Zelfs tijdens de vele puzzels in Dead Space 2 wordt de gamer bij het handje genomen om zeker te zijn dat niemand in frustratie de controller neerlegt en de volgende cutscene mist.

Ik besef ten volste dat zulks nodig is voor de vijf of zes mensen die net díé game uitgekozen hebben als hun eerste game ooit, maar de doorgewinterde gamer weet ondertussen wel waar de klepel hangt. Daarom lijkt het misschien ironisch dat ik mijn beklag doe over de betuttelende aanpak van de voornoemde games terwijl Deus Ex: Human Revolution evenzeer zal beginnen met een tutorial die ons aanleert hoe we moeten springen en bukken. Maar het lijkt erop dat die tutorial in feite een gulden middenweg is. Want als de previews enige bron van waarheid bezitten, dan laten de volgende levels ons handje resoluut los. En als er ook maar één optie in zit die niet duidelijk gecommuniceerd wordt maar zelf ontdekt moet/kan worden, dan is Deus Ex: Human Revolution misschien het bewijs dat toegankelijkheid een gevaarlijk hulpmiddel is en dat gamers klaar zijn voor een uitdaging die verder gaat dan Press X.

Gouwe Ouwe: The Adventures of Bayou Billy

Dennis van der Beek — Sun, 05 Jun 2011 16:00:12 +0000

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik geen idee heb of The Adventures of Bayou Billy het echt verdiend om als Gouwe Ouwe bestempeld te worden. Het spel kwam in Europa namelijk in 1991 uit en toen was ik een kereltje van zes jaar, dat nog geen gamesmagazines las en ook geen internet had. Of het spel destijds dus goed beoordeeld werd door critici is mij een raadsel, maar mijn herinneringen aan deze game zijn zo goed, dat ik persoonlijk vind dat de stempel Gouwe Ouwe verdiend is.

The Adventures of Bayou Billy (in Japan Mad City) werd uitgebracht door Konami en vertelde het bijzonder originele verhaal (niet dus) over Billy West, iemand die verdacht veel weg heeft van Crocodile Dundee. Zijn vriendinnetje Annabelle werd ontvoerd door een gang onder leiding van een zekere Godfather Gordon, en dan hebben we het niet over de Nederlandse zanger en grapjurk, maar over een echte gang boss. Gelukkig is hij wel zo vriendelijk om te vertellen waar Annabelle gevangen wordt en gaat Billy er direct op af.

Dat zal echter niet zonder slag of stoot gaan. Integendeel, het spel bevat namelijk tien levels, waarvan er zes zijn waarin vechten de hoofdmoot vormt. Gewapend met twee vuisten en voorzien van een aardige traptechniek zul je menig vijand en kopje kleiner moeten maken. Bayou Billy komt uit de tijd dat de wapens voor het oprapen lagen en dat de grote stukken kip ook op de grond lagen, dus je zult al snel leuke wapens vinden die je helpen bij het verslaan van vijanden. Er zijn bijvoorbeeld messen om mee te werpen, er is een uiterst handige zweep en je kan zelfs vuurwapens gebruiken.

De vuurwapens gebruik je ook in het tweetal schietlevels dat de game rijk is. Hier bekijk je de omgeving vanuit de ogen van Billy West en zul je al het vijandelijk gespuis van je beeldscherm moeten knallen. Dit kan met de controller, maar het was vele malen leuker met de Nintendo Zapper (je weet wel: die Light Gun die je ook voor Duck Hunt gebruikte). Deze twee levels vormden samen met de “race levels” een welkome afwisseling op de gevechten. Jawel, naast het schieten en vechten waren er twee levels waarin je plaatsnam in een jeep. In deze levels racete je als een gek naar de stad, want je had maar beperkt de tijd. De jeep was uitgerust met een machine geweer om vijandelijke voertuigen uit te schakelen en het was ook mogelijk om granaten te schieten op vijandelijke vliegtuigen. Om tijd te winnen kon je onderweg brandstof oppakken.

The Adventures of Bayou Billy staat anno 2011 bekend als één van de moeilijkste games ooit. Het schijnt zo te zijn dat de versie in Japan onder de naam Mad City een stuk gemakkelijker was en dat ze bij de Europese en Amerikaanse versie de vijanden extra energie gegeven hebben en Billy minder ammunitie. Zelf kan ik me niet meer herinneren of ik de game ooit uitgespeeld heb, maar dat zal naar alle waarschijnlijkheid niet het geval zijn gezien mijn jonge leeftijd destijds.

Tot mijn grote spijt heb ik geen idee waar ik deze game gelaten heb. Mijn collectie voor de NES telt momenteel vijf games, maar het zouden er zes moeten zijn. Waarschijnlijk is de game destijds een keer uitgeleend en nooit teruggekeerd. En dat is jammer, erg jammer, want ik zou de game graag nog een keer spelen. Hopelijk brengt the Big N het spel een keer naar de Virtual Console.

Stelling van de Maand: Mijn vertrouwen in Sony is beschadigd

Sander van Genderen — Sun, 22 May 2011 18:00:35 +0000

Er is niemand die niet heeft gemerkt dat het PlayStation Network een tijdje offline is geweest. Vanaf 21 april tot 15 mei was het niet mogelijk om gebruik te maken van de service. De reden hiervoor was een aanval op de servers van het PlayStation Network. Zowel persoonlijke als creditcard gegevens zouden gestolen zijn en op straat liggen. Later kwam naar buiten dat Sony wist dat het netwerk enkele lekken in de beveiliging kende, maar deed hier niets aan. De afgelopen weken is er dus een hoop gebeurd rondom Sony en daarom luidt de stelling van deze maand: Mijn vertrouwen in Sony is beschadigd.

Sony heeft mijn vertrouwen niet beschadigd. Overal worden fouten gemaakt en overal gaan er dingen mis op gebied van beveiliging. Van de week werd bijvoorbeeld ook bekend dat een aantal aanbieders van mobiele telefonie hun klanten nauwlettend in de gaten hielden. Overal gaan dat soort dingen mis en hier was het erg moeilijk om het te voorkomen. Hackers zullen altijd proberen andere bedrijven voor te blijven, het is een soort kat en muis spelletje. Er wordt al jaren tegen piraterij gestreden en de OV-chipkaart in Nederland is nog steeds niet helemaal safe. Dat komt omdat er telkens wel een manier gevonden wordt om de beveiliging te omzeilen. Sony heeft nu de tijd genomen om de beveiliging in orde te maken, maar een 100% garantie biedt dat nooit. Sony is ons slachtoffers daarnaast tegemoet gekomen, want we mogen allemaal twee games uitkiezen.

Mijn vertrouwen is door deze kwestie allerminst beschadigd. Geen beveiligingssysteem is veilig en elk systeem wordt vroeg of laat gekraakt. Naar mijn weten zijn de persoonlijke gegevens bovendien voldoende gecodeerd, want ik heb behalve enkele vage geruchten geen berichten gelezen dat er misbruik van identiteit of creditcards heeft plaatsgevonden. Natuurlijk is het een vervelende kwestie, dat is iets wat iedereen zal beamen. Om Sony echter zo erg erop af te rekenen is een grotere fout dan deze hele zaak. Beveiliging is niet simpel en fouten maken is menselijk. En he anders hadden jullie nooit gratis games gekregen en nog niet eens de minste.

Zelf bezit ik geen PlayStation 3, dus ik heb geen directe last ondervonden van de hele PSN-affaire. Voor mij is zulks het equivalent van het hele Steam netwerk dat plotsklaps onbeschikbaar zou zijn (met alle gevolgen vandien). Nog een analogie? Dat kan. Dit nieuwsbericht beticht Sony ervan dat het grote kwetsbaarheden in diens veiligheid moedwillig over het hoofd gezien zou hebben. Hackers konden daarvan gebruik maken om dan het hele netwerk plat te leggen. Gelijkwaardige beschuldigingen werden voor de voeten van BP gelegd. Het oliebedrijf zou nadelige rapporten over het booreiland Deepwater Horizon genegeerd hebben, en we weten allemaal wat daarmee gebeurd is. Maar er is vanzelfsprekend een verschil tussen een natuurramp met verstrekkende ecologische gevolgen en een gaming netwerk dat enkele weken offline is. Daarmee wil ik de hele affaire niet wegrelativeren, maar uiteindelijk is mijn vertrouwen in Sony niet beschadigd. Sony heeft een klap in het gezicht gekregen, maar is daarmee naar de klanten toe correct en vlijtig te werk gegaan. Opnieuw: mijn indruk is slechts indirect. Mijn financiële gegevens zijn niet ontvreemd, dus vraag het nog eens wanneer Steam gehackt wordt.

Net als mijn collega's moet ik bekennen dat Sony ook mijn vertrouwen niet heeft beschadigd. Op het moment dat het PlayStation Network wereldwijd offline ging was er even onrust, maar Sony kwam vrij snel met een verklaring en hield daarbij geen blad voor de mond. Het bedrijf gaf openheid van zaken en dit is een goed standpunt ten opzichte van de klanten. Zoveel mogelijk heeft Sony ons hierna van updates voorzien en heeft ons verteld wat er gebeurt zou kunnen zijn met onze data. Hierdoor kon iedereen op tijd ingrijpen. Nadat bekend werd dat Sony enkele rapporten had genegeerd waarin bleek dat het PlayStation Network geen waterdichte beveiliging had, schrok ik wel even, maar heb er begrip voor dat het bedrijf hier niet op in is gegaan. Nu het beveiligingssysteem weer helemaal up-to-date is, is er ook geen enkele garantie voor de gebruikers. Hackers vinden altijd wel een manier om een systeem te kraken.

Column: Hackers hebben mijn leven geruïneerd

Dennis van der Beek — Sun, 15 May 2011 10:10:37 +0000

De laatste weken weet ik het even niet meer. Het zijn verschrikkelijke weken. Na het werk ga ik op de bank zitten en staar ik vooruit, totdat ik weer kan slapen. Tijdens het staren maak ik handgebaren in de trend van “wat moet ik nu doen?”. Een groep hackers heeft, zoals jullie ongetwijfeld weten, onlangs PlayStation Network gekraakt. Sinds die tijd doet Sony er alles aan om de service weer veilig online te krijgen, maar dat betekent wel dat we al weken niet meer online kunnen op onze PlayStation consoles. In het kader van verschrikkelijke rampen, staat dit toch wel ergens bovenaan het lijstje… Wat moeten we dan in godsnaam doen?

Oké, het is natuurlijk grote onzin dat ik niet weet wat ik moet doen als PlayStation Network offline is, want het enige spel dat ik de afgelopen tijd nog regelmatig online speelde is FIFA 11, maar er zijn mensen voor wie het echt een probleem is. Zo had ik vorige week al een maat van me aan de deur staan die een game wilde lenen. “PlayStation Network doet het niet meer, dus ik kan Black Ops niet spelen, heb jij nog leuke schietspelllen?” Net als ik vond hij de oplossing zelf en besloot in de uurtjes waarin hij online games speelde andere dingen te doen, zoals offline gamen, of gewoon heel andere dingen.

Zelf heb ik lekker de tijd genomen om wat spellen uit te spelen die ik nog had liggen en ben ik als een malle Mortal Kombat gaan spelen. Eigenlijk best fijn, want meestal als ik wat tijd heb, neig ik snel naar een potje FIFA online. Je kan dus gerust zeggen dat ik een lichte verslaving heb met dat spel. Maar goed, nu heb ik dus de tijd om subtoppers uit te spelen. Voor de echte toppers neem ik altijd de tijd om ze uit te spelen, maar de titels die net iets minder zijn, laat ik sneller opzij liggen voor FIFA. Zo heb ik nu God of War III en Red Dead Redemption eindelijk uitgespeeld (voor vele van jullie toppers, maar persoonlijk vond ik ze net niet).

Eigenlijk is het PlayStation Network probleem helemaal geen probleem voor mij. Sterker nog, ik heb er nog geen seconde van wakker gelegen. Als ik dan het internet op ga, dan zie ik mensen op fora die Sony vervloeken, het echt niet meer zien zitten en totaal niet meer weten wat ze moeten doen. Dat baart me grote zorgen… Waar gaan we heen met z’n allen? Er zijn toch naast online gamen ruim zevenhonderdachtenzeventigmiljoen andere dingen te verzinnen? Ga eens de deur uit en zoek je vrienden op, ga lekker sporten of van mij part een kleedje punniken. Er is zoveel naast online gamen.

Ik hoop echt dat mensen dat gaan inzien, dat de tijdelijke storing van Sony’s netwerk hen doet beseffen dat het eigenlijk niet goed is om uren per dag achter de PlayStation zitten. Gamen is ontzettend leuk en prima tijdverdrijf, maar sociale activiteiten zijn veel belangrijker. Sony werkt keihard aan een goede oplossing, zodat we allemaal weer veilig online kunnen. Nog even geduld en we kunnen weer massaal online, maar doe het dan met mate…

Gouwe Ouwe: Quake II

Joannes Truyens — Sun, 08 May 2011 16:36:04 +0000

Mijn favoriet genre is en blijft nog steeds de first-person shooter. Mijn smaak is sindsdien aanzienlijk uitgebreid, maar de FPS is het genre dat ik nog altijd het liefst benader. De eerste volwaardige FPS die ik voor de kiezen kreeg was Quake. Ettelijke uren heb ik doorgebracht met het ombrengen van monsters en demonen allerhande. Er was dus reden genoeg om reikhalzend naar Quake 2 uit te kijken. En daarin werd ik niet teleurgesteld. Integendeel.

Quake 2 heeft wezenlijk niets met Quake te maken. Het is geen direct vervolg, maar een volledig nieuwe verhaallijn. id Software had namelijk enkele nieuwe titels bedacht, maar die bleken zich allemaal reeds onder verschillende auteursrechten te situeren. Daarom werd beslist om de naambekendheid van Quake aan te grijpen en er een sequel van te maken. Dat heeft id Software geen windeieren gelegd, maar ook zonder de connotaties van een iconische voorganger zou Quake 2 wellicht hetzelfde succesverhaal gekend hebben.

De originele Quake speelde zich af in een mix van industriële en gotische omgevingen, maar Quake 2 legt zich volledig toe op een science-fiction setting. Ver in de toekomst wordt de mensheid aangevallen door een biotechnologisch ras dat zichzelf de Strogg noemt. Als weerwoord beslist het leger om Stroggos, de thuisplaneet van de Strogg, aan te vallen. Als speler maak je deel uit van een commandoteam dat de defensiesystemen moet uitschakelen, maar zoals vanouds gaat alles mis en moet je in je eentje de wapens opnemen.

Als er slechts één besluit uit de opzet van Quake 2 gedistilleerd mag worden, dan is het wel dat het een ontzettend zuivere FPS is. Niet moeilijk, aangezien weinigen zullen weerleggen dat id Software dat genre op de handen draagt. Nog steeds zijn de meeste wapens die we tegenwoordig tegenkomen onder te brengen in de oplopende categorieën van één reservewapen dat geen ammunitie benodigt, twee shotguns, twee machinegeweren, een granaatlanceerder, een raketwerper en enkele "speciale" wapens. Die laatste categorie bevatte ook de railgun en de BFG, twee wapens die niet aan bekendheid hebben moeten inboeten en onder verschillende vormen blijven terugkeren.

Die zuiverheid komt ook terug in de handleiding. Net als bij SiN kwam Quake 2 gebundeld met een fantastische handleiding die alle nodige gegevens meedeelde. Elk type vijand kreeg een korte maar komische beschrijving, wat ervoor zorgde dat de eindbazen die níét als dusdanig gedetailleerd werden nog grotere ogen opwierpen. Die vijanden waren allemaal gruwelijke samenwerpingen van mens en machine, het soort tegenstander dat we tegenwoordig wel vaker op ons bord krijgen. Maar indertijd was het paniek geblazen als je door een gang sloop en plots vanuit een donker hoekje "TRESPASSER!" hoorde.

Quake 3 is daarna volledig de multiplayer toer opgegaan en Quake 4 transformeerde de simpele opzet van de aanval op Stroggos in een bombastisch en persoonlijk verhaal vol pathos en gevoelsaandoening. De geniale eenvoud en efficiënte presentatie van Quake 2 zullen echter altijd met die titel verbonden zijn. De multiplayer van Quake 2 heb ik langs de neus weg eens geprobeerd, maar het zal immer de singleplayer zijn die me bijblijft.

Gamen gaat onbetaalbaar worden

Sil Hendriks — Sun, 01 May 2011 06:52:21 +0000

Het zal jullie vast niet ontgaan zijn. Danny Bilson, CEO van THQ zou een nieuwe generatie gameconsoles een regelrechte ramp vinden voor de game industrie. Dit vanwege de hoge kosten die ontwikkelen met zich meebrengt en die vaak niet terug verdiend worden. Een uitspraak met nadenkstof voor ons gamers. Want stellen wij ook niet te hoge eisen? Misschien wel. Maar ook onze portemonnee zal er niet blij van worden, want we schijnen vaak te vergeten hoe belachelijk duur gamen ondertussen is geworden. En dat terwijl de games steeds korter worden. Wiens schuld is dat? Die van ons of die van ontwikkelaars of misschien een beetje van beide?

Het beste voorbeeld hiervan is natuurlijk de PC. Het constant upgraden van bijvoorbeeld de videokaart, RAM-geheugen en processor is alleen al duur genoeg voor het gemiddelde inkomen. Tel hier de kosten van een besturingssysteem bij op en dan word je er werkelijk niet vrolijk van. En als je dit allemaal hebt moet je de game nog kopen en moet je dus nog verder in de buidel tasten. Natuurlijk is het zo dat ontwikkelaars voor een zwakkere computer hadden kunnen ontwikkelen waardoor het upgraden niet nodig is. Is het echter niet misschien, heel misschien mogelijk dat we ook de schuld bij ons zelf moeten zoeken. Want wie neemt er nou nog genoegen met minder dan de maximale resolutie die de game ondersteunt. En als een game niet maximaal je hardware benut wie zijn het dan die gaan klagen dat er mooiere games zijn. Dat zijn wij toch zelf of niet dan? Dwingen wij ontwikkelaars dan niet zelf om de lat telkens hoger te leggen waardoor productiekosten torenhoog worden en de games korter worden om de game toch tegen zestig euro in de winkel te leggen.

Ook de consoles worden geteisterd met veeleisende consumenten. De PlayStation 3 is een perfect voorbeeld hiervan. Bij elke nieuwe topgame wordt er geschreeuwd dat alles uit de console is gehaald. Dit was zo bij Killzone 2, Gran Turismo 5 en nu weer bij Killzone 3. En toch blijven de games mooier worden. Mag het duidelijk zijn dat de PlayStation 3 nog lang niet het einde van zijn levenscyclus heeft bereikt. Zelfs al was Killzone 3 een game die 100% van het apparaat benut dan is dit geen reden om gelijk te roepen om een PlayStation 4. Kunnen we geen genoegen nemen met wat we hebben? Laat ze nu lekker eens stoeien met de limieten van de PS3 en er optimaal gebruik van maken. Er is meer dan grafische poespas, en juist als de wow-factor niet meer aanwezig is krijgen we ruimte voor een creatieve en vernieuwende wind in een wereld van hardware geweld. Dit is voor de Xbox 360 niet anders. Hij is misschien minder krachtig dan de PS3 maar dat betekent niet dat we al klaar zijn voor een derde generatie.

Doordat we ons allemaal gamecriticus voelen en onze ongezouten, ongefundeerde meningen de wereld in slingeren verliezen we onze aantrekkelijkheid als doelgroep. Het is niet gek dat er steeds meer gefocust wordt op de casual gamer. Die is veel minder kieskeurig en neemt veel sneller genoegen met een product. Wanproducten als Just Dance, filmgames en Laura's die door ons worden uitgekotst gaan voor deze doelgroep als warme broodjes over de toonbank. Dat we toch nooit tevreden zijn heeft één bedrijf allang begrepen. Nintendo besloot jaren geleden al zich niet meer te mengen in een oorlog van pixelrates, multimedia mogelijkheden en grafische pracht en praal. Met de o zo geliefde en gehate Wii en DS besloot men nieuwe deuren te openen in plaats van bestaande open te trappen, een keuze die ze zeker geen windeieren heeft gelegd. Is het niet juist die creativiteit die een richtlijn moet vormen voor de volgende generatie. Ik weet zelf wel dat ik liever de 3DS in de handen heb die iets werkelijk nieuws probeert dan dat ik een PlayStation 4 of Xbox 720 ga aanschaffen. Veel goedkoper en veel meer dan een update van mijn huidige consoles.

Begrijp me niet verkeerd. Ik leg echt niet alle schuld bij ons gamers omdat we een stelletje arrogante, ontevreden, graphics-geilende betweters zijn. Er zijn ook genoeg bedrijven die ons geld uit de zakken proberen te kloppen met zwaar uitgemolken gameseries en ideeën. Ik loop bijvoorbeeld echt niet warm van alweer een remake van Ocarina Of Time of Super Mario 64. Noch word ik vrolijk van de vele DLC’s die weinig voor veel aanbieden in plaats van andersom (MW2 Mappack, anyone?). Absolute toppunten zijn toch wel het paardenarmor van Oblivion of de kleur zwart in Fable III. Dingen die nota bene op de gamedisc aanwezig waren maar via een online betaling geactiveerd moesten worden. Dit is slechts de schuld van de ontwikkelaar en diens medewerkers. Maar als we allemaal eens genoegen nemen met iets minder, dat niet alles grensverleggend hoeft te zijn, dan denk ik dat we daar de gehele industrie een groot plezier mee doen. We waren ooit tevreden met 8-bits graphics, dachten ooit dat de PlayStation 1 net realiteit was en huldigden ooit de Xbox om zijn kracht. We zijn veel te veel verwend en daar betalen we nu de prijs voor. Dus voor je weer gaat zeuren denk eens na wat voor gevolgen het heeft. En voor onze melkboer-ontwikkelaars heb ik nog wel wat tips om domme mensen wat geld afhandig te maken.

De Top 5...: Vechtersbazen Mortal Kombat

Dennis van der Beek — Wed, 27 Apr 2011 12:15:56 +0000

Sinds vorige week ligt de nieuwste Mortal Kombat in de winkels. De review van de game kun je deze week op onze site verwachten, maar we trappen af met een top vijf personages van Mortal Kombat door de jaren heen. De redactie van GameQuarter heeft lang gediscussieerd wie er nu de ultieme vechtersbaas is en dat was niet makkelijk, aangezien de serie al vanaf 1992 meegaat. Hieronder vind je de top vijf.

Kitana maakte haar debuut in Mortal Kombat II. Ze is de prinses van Edenia en de dochter van Queen Sindel en stiefdochter van de slechte Shao Khan. Later krijgt ze een band met Liu Kang en stapt ze over naar de goede kant. De reden waarom deze dame op de vijfde plek staat, is natuurlijk omdat ze enorm goed kan vechten. Met haar scherpe waaiers kan ze mensen op lange afstand raken en kan ze de erg goede combo’s maken. In de nieuwste Mortal Kombat maakt ze opnieuw haar intrede. Opvallend is dat ze hier altijd haar waaiers houdt. Dit in tegenstelling tot voorgaande delen, waarin ze na een worp op de grond bleven liggen.

Liu Kang is eigenlijk een beetje neergezet als held van de serie. Deze Shaolin monnik is al sinds het begin een van de hoofdpersonages uit de serie. Hij is degene die het Mortal Kombat toernooi wint en ervoor zorgt dat Earth Realm niet vernietigd wordt. Hij wordt in de game begeleid door zijn mentor Raiden. Liu Kang is een snel personage met zeer sterke trappen. De meest bekende trap is de trap waarbij hij een stuk door de lucht vliegt en meerdere tikken uitdeelt op het gezicht van de tegenstander.

Cyrax is een van de cyborgs uit de Mortal Kombat-reeks die later zijn menselijke kant leert kennen. In het begin werd hij er als huurmoordenaar op uit gestuurd om Sub Zero te doden, maar later zou met hem samen gaan werken en zich tegen zijn voormalig bondgenoten Sektor en Smoke keren. Cyrax heeft een aantal geweldig goede aanvallen. Hij kan bommen gooien, hij kan een groot roteren mes uit zijn borst laten komen en hij kan een soort web op zijn tegenstander schieten. Buiten deze moves beschikt hij over snelle combo’s.

Sonya is er ook al vanaf het begin bij. Zij behoort samen met Jax tot de United States Special Forces, een organisatie die criminaliteit bestrijdt. Sonya staat daarom ook aan kant van de good guys. De reden dat deze dame op de tweede plek staat is vooral om haar snelheid. Ze is in staat om in een hoog tempo klappen uit te delen en heeft een aantal stoere speciale aanvallen. Gedurende de games heeft ze vooral last van Johnny Cage, de filmster die continu avances op haar wil maken.

Scorpion is ongetwijfeld een van de meest bekende personages uit de serie. Deze ‘Ninja’ is uit op wraak, omdat zowel zijn clan als zijn familie is uitgeroeid. Hij zweeft een beetje tussen de verschillende partijen in, omdat hij enkel met zijn wraak bezig is en het hem niet uitmaakt wie hem daarbij helpt. Hij is onze favoriet omdat hij de meest memorabele moves heeft in de games. Iedereen kent zijn aanval met de harpoen wel. Hij werpt deze op zijn tegenstander om hem vervolgens naar zich toe te trekken en verder in elkaar te slaan. “Get over here!’ is wat je dan hoort. Scorpion is nog steeds van de partij en bewijst na al die jaren nog steeds het fijnste personage te zijn om Mortal Kombat mee te spelen.

Stelling van de maand: Games worden te duur

Nicholas Vandenbroeck — Sun, 17 Apr 2011 12:12:21 +0000

Door de jaren heen zijn de prijzen van games vrij stabiel gebleven ten opzichte van andere producten op de markt. Toch lijken de games duurder te worden vanwege hun lagere moeilijkheidsgraad en kortere speelduur. Tegenwoordig zijn games die een speelduur hebben van tien uur al eerder een uitzondering, op RPG's na natuurlijk. Even kijken hoe de GameQuarter-redactie hiertegenover kijkt.

Dennis

Verhoudingsgewijs vind ik games helemaal niet te duur. Een nieuwe film op Blu-ray kost al gauw 25 euro en op DVD waarschijnlijk vijf euro minder. Meestal is de duur van zo'n film anderhalf tot twee uur. Zestig euro voor een game vind ik daarom wel meevallen als je kijkt naar de verhouding qua tijd waarmee je er plezier aan kunt beleven. Echter weet ik niet precies wat de kosten voor een gemiddelde game of film zijn.

Wat ik wel vind is dat games onderling niet eerlijk geprijsd zijn. Je maakt mij niet wijs dat een game als Super Monkey Ball even veel gekost heeft om te produceren als een game als bijvoorbeeld Heavy Rain. Bij de laatste worden acteurs ingehuurd, worden er dure engines gebruikt, wordt er alles aan gedaan om het zo realistisch mogelijk te maken. Kortom, dat kost enorm veel geld. In mijn optiek is Super Monkey Ball vanachter je desk te ontwikkelen. Van mij part mogen uitgevers de games met een vast winstmarge verkopen, zodat het wat beter in verhouding staat met de kosten. Echter, heb je dan kans dat die games met een hoge kostprijs ook voor nog hogere prijzen in de schappen komen te liggen.

Sil

Het is maar hoe je het bekijkt. Veel spelers halen grote titels als Fifa, Halo en Call Of Duty in huis en beginnen gelijk online te spelen. De grote online community van deze games zorgt ervoor dat de tijd die je erin kan steken vrijwel grenzeloos is waardoor de game een schijntje kost in vergelijking met de entertainment die het biedt. De singleplayer is voor deze spelers vaak verwaarloosbaar of een opstapje om de game onder de knie te krijgen. Een korte singleplayer en lage moeilijkheidsgraad is dus bij deze groep geen probleem.

Overigens is op Hard Mode een game vaak zat nog wel best pittig hoor. Voor de core-gamers die graag een singleplayer-avontuur beleven is het helaas vaak inderdaad wat minder gunstig gesteld. Ik speel de gemiddelde game in een uurtje of zes uit met uitzondering van RPG's. Als je de game voor de volle mep hebt aangeschaft zijn dat dan inderdaad dure zes uurtjes. Maar veel korter dan de ''oude'' games die ik gespeeld heb is dit niet. Alleen door de lage moeilijkheidsgraad knalt de ervaren gamer er sneller doorheen terwijl ze vroeger telkens dood gingen. Dit rekte het spel aardig op maar de vraag is maar hoeveel mensen dit als plezierig ervaarden. Dat de speltijd heeft moeten inboeten is op zich ook geen vreemde ontwikkeling. De prijs van games ligt ongeveer op dezelfde hoogte terwijl productiekosten de pan uit rijzen. Omdat te compenseren moet er iets inboeten.

Leuk is natuurlijk anders maar ik denk dat we maar het een en ander moeten slikken om te voorkomen dat we dadelijk 100 euro per game moeten neerleggen. En als je echt een langere ervaring wilt zet je het toch gewoon op (very) hard.

Sander

In mijn ogen zijn games niet te duur. Niet als je ziet hoeveel geld er in een game gestoken moet worden om een volwaardige game te krijgen. Wel ben ik het zeer eens met de mening van Dennis, die aangeeft dat niet elke game €60,- zou mogen kosten. Het is alleen wel wat lastig om die afweging te maken. Wanneer is een game geen €60,- waard? Ik zou het er van laten afhangen of het spel lang duurt en genoeg content te bieden heeft. Een bar slechte game die wel 15 uur duurt mag van mij best €60,- kosten, maar een schijf met vijf mini-games mag van mij maar rond de €30,- kosten.

De ontwikkelaar en uitgever moeten er overigens wel over nadenken of ze meer geld verdienen wanneer ze €60,- voor een spel vragen, dan wanneer ze een lagere prijs vragen. Kleine kinderen bezitten namelijk zelden €60,-, waardoor ze zo'n spel nooit zullen halen. Wanneer de prijs van een game omlaag wordt gegooid, zal het spel dus ook voor de lagere inkomens aantrekkelijk zijn, waardoor het spel uiteindelijk een stuk meer zal verkopen. Wellicht is er dan uiteindelijk meer winst te behalen dan bij de huidige prijs.

Joannes

Ik zie een zekere graad van relativiteit die bij andere media ook de kop opsteekt. We durven allemaal klagen dat een bioscoopticket tegenwoordig veel te duur is, maar die klachten verbleken wanneer een bepaalde film de moeite waard blijkt te zijn (ook als het de cinema-ervaring is die de doorslag geeft). Zo is het ook bij games. Ik betaal graag €50 voor Mass Effect 2, omdat alles deed uitschijnen dat het me waar voor mijn geld zou geven. Daarbij komt nog dat games vrij snel in aanbiedingen terecht komen (zoals in Steam) en afvlakken in prijs naarmate de tijd vordert. Die relativiteit nestelt zich ook in de levensduur van een game. Een singleplayer RPG die veel herspeelbaarheid biedt of een multiplayer game waar je lang zoet mee bent, daar malen we niet om het prijskaartje. Maar er zijn uitschieters die weinig waar voor je geld aanbieden. Ik prijs me bijvoorbeeld gelukkig dat ik Kane & Lynch 2: Dog Days voor €5 tijdens een Steamverkoop heb gekocht, want zelfs dat bedrag leek me uiteindelijk nog te veel.

Daartegenover staat wel dat het niet langer voor de hand ligt wat we precies voor onze zuurverdiende centen krijgen. Uitgevers zien namelijk nauw toe op piraterij en proberen alles om die nadelige trend tegen te gaan. Soms komen daar draconische maatregelen bij kijken, die dan ook hun invloed hebben op de tweedehands verkoop van games. Vroeger kon ik mijn kopie van Quake lustig aan anderen uitlenen, maar tegenwoordig zit alles gekoppeld aan twintig sleutels en profielen. Hetzelfde probleem doet zich voor in de muziekindustrie. Wie iets anders doet met een CD dan luisteren naar de muziek die erop staat, breekt ogenschijnlijk een hele resem aan auteursrechtwetten. En als we die muziekanalogie verderzetten, heb ik het gevoel dat we games niet langer bezitten, maar streamen.

Nicholas

Wat mij vooral stoort zijn de langlopende franchises als FIFA, Call of Duty, Need for Speed, en anderen steeds de volle pot vragen bij de release van hun jaarlijkse game. Uiteindelijk moet het ontwikkelteam telkens maar uitbreiden op de basis die ze het voorgaande jaar hebben neergezet. Wanneer de game dan uitkomt, zie je bijvoorbeeld bij Call of Duty dat de game nog eens tien euro meer kost dan een normale game, terwijl de ontwikkeltijd en productiekosten een stuk lager liggen. Voor FIFA en elk ander sportgame zou er een mogelijkheid moeten komen om via DLC de veranderingen van het nieuwe seizoen te downloaden. Vooral omdat de vernieuwingen meestal zo gering zijn dat het vaak niet de moeite is om de nieuwe game in huis te halen. Maar deze games hebben zo’n grote fanbase opgebouwd, die de game toch onvoorwaardelijk kopen. Zo kunnen de uitgevers makkelijk hun prijs op het zelfde punt laten.

Net als Joannes krijg ik ook de pest wanneer er een beveiligingssysteem zit op je PC-game. Vroeger had je Starforce dat drivers installeerde waardoor je systeem onstabiel werd. Gelukkig is dit van de baan, maar nog steeds proberen ze de piraterij te voorkomen. Bij elke moderne Ubisoft-game moet je steeds verbonden zijn met het internet. Wanneer ik een game koop, wil ik het spelen waar en wanneer ik het wil. Maar langs de andere kant begrijp ik de uitgevers ook wel. Door de piraterij missen ze enorm veel geld en kunnen de prijzen niet zakken. Ze zullen eerder stijgen, maar dat kunnen ze niet maken ten opzichte van de eerlijke gamers.

Gouwe Ouwe: SiN

Joannes Truyens — Sun, 10 Apr 2011 22:21:43 +0000

Mijn allereerste aanvaring met SiN ging als volgt: ik had de game gekocht tijdens een middagpauze op school en de CD zat in mijn boekentas. Een medeleerling viste die eruit en beschuldigde me prompt van in het bezit te zijn van regelrechte pornografie. Dat lijkt misschien op de redenering van een conservatieveling die games als medium in opspraak wil brengen, maar in dit geval was de vergelijking niet vergezocht. Op de hoes prijkte namelijk de onmogelijke boezem van Elexis Sinclaire. Een vergissing was al snel gemaakt.

Dat was in 1998. SiN werd toen gelijktijdig met Half-Life uitgebracht, en dat heeft de game op twee verschillende manieren de das omgedaan. Half-Life was sowieso superieur aan SiN, maar net daarom werd deze laatste overijld in de rekken gegooid om Valve Software's meesterwerk voor te zijn. Het gevolg was dat SiN rammelde van bugs, onvoltooide levels en mankementen allerhande. De laadtijden duurden enorm lang en de resulterende patch was zo groot dat de meeste dial-up internetverbindingen hem niet konden trekken. Zo werd SiN neergesabeld in officiële recensies en ging alle aandacht naar Half-Life.

Maar dat kon mij allemaal bitter weinig schelen, want ik heb me onnoemelijk geamuseerd met SiN (ook omdat ik Half-Life pas een jaar later voor de kiezen kreeg -- schande, ik weet het). Die indruk wordt alleen maar versterkt door de wijsheid die achteraf komt. De game omvatte namelijk een hele schare aan elementen die we tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen. Meer zelfs, SiN bood mijns inziens een unieke vorm van interactiviteit, maar daarover later meer.

SiN speelde zich af in de nabije toekomst, maar ademde een zeer familiaire sfeer uit. De levels bestonden allemaal uit herkenbare locaties, zoals een bank, een metrostation en een waterverwerkingsbedrijf. Als kolonel John R. Blade nam de speler het op tegen de voornoemde Elexis Sinclaire, de baas van SinTEK die zichzelf zag als een omhooggevallen Moeder Natuur. Zij wou de mensheid gewelddadig herschapen door middel van genetische manipulatie. De helft van deze verhaallijn werd al aan de speler meegegeven in een van de meest uitgewerkte handleidingen die ooit een game vergezeld heeft. Onlangs vond ik deze handleiding terug en nog steeds blader ik er graag door (zeker nu Electronic Arts onlangs heeft aangekondigd dat het gedrukte handleidingen volledig laat varen).

De hele opzet neemt zichzelf niet al te serieus, en de gameplay net zomin. Vijanden spatten uit elkaar terwijl Blade flauwe oneliners aframmelt (zoals "Rest in pieces!"). Vele level designers die aan SiN werkten kwamen uit de stallen van id Software en 3D Realms, en de invloeden van beide ontwikkelaars zijn duidelijk. SiN combineert het brute geweld en de strakke presentatie van Doom en Quake met de interactiviteit en ironische humor van Duke Nukem. Het is net die interactiviteit die SiN tot een interessant onderwerp maakt, vooral omdat die verder ging dan levels bezaaid met volledig bruikbare computers en objecten (op zich ook al een verdienste).

Games tegenwoordig maken het zeer duidelijk aan de speler waar en wanneer een keuze gemaakt moet worden. SiN bood een implicietere vorm van interactie in de vorm van Action-Based Outcome. Dit systeem zorgt ervoor dat de acties van de speler gevolgen hebben, maar die gevolgen zijn soms net zo onduidelijk als de acties zelf. We kennen onszelf: we zien ergens in een level een knop, en we moeten erop drukken. In SiN kon de speler hierdoor het volgende level volledig overslaan, zonder te weten dat dat level zelfs bestond. Ik zie de kwaliteit van inhoud die de helft van de spelers nooit onder ogen zullen krijgen als een goede graadmeter van de toewijding die een ontwikkelingsteam in een game steekt.

SiN kende nog een zeer verdienstelijke mission pack (Wages Of Sin) en een poging tot een sequel in de vorm van enkele Episodes in 2006 (ironisch genoeg op de Source engine van Valve Software). Enkel de eerste werd uitgebracht, maar kende niet genoeg succes om de overige episodes te waarborgen. Dat is jammer, want SiN blijft een ludieke en interessante reeks die wellicht niet zo indrukwekkend was als Half-Life, maar daarom niet minder relevant.

Rondvliegende gezichten, 3D-foto’s en een draak op tafel

Dennis van der Beek — Sun, 03 Apr 2011 17:47:40 +0000

Na een geweldig tijdperk met veel fantastische games heeft de ‘gewone’ Nintendo DS het stokje sinds vorige week overgedragen aan de Nintendo 3DS. Daarmee luidt Nintendo een tijdperk in met 3D-graphics en het mooie eraan is dat je niet eens zo’n brilletje op hoeft te zetten. In dit artikel geven we een korte impressie van onze eerste ervaringen met het apparaat.

Laten we bij het begin beginnen. De Nintendo 3DS is er in twee verschillende kleuren: Aqua Blue en Cosmo Black. Het apparaatje weegt 235 gram en heeft afmetingen van 74mm hoog x 134 mm breed x 21 mm dik. De 3DS heeft twee beeldschermen, waarvan het onderste een touch screen is van 3,02 inch en de bovenste een 3D-scherm van 3,53 inch. De handheld heeft een flashgeheugen van 1,5 GB en een ingang voor een SD-kaart. De ingang voor de cartridges is hetzelfde gebleven, waardoor je naast de 3DS-games ook je oude DS-games kunt spelen. Verder zitten er maarliefst drie camera’s in de 3DS. De twee camera’s van 0,3 megapixels aan de buitenkant gebruik je om driedimensionale foto’s te maken en de camera aan de binnenkant is voor de normale foto’s. Om de besturing wat te verdiepen heeft Nintendo er een 3-axis gyroscoop en een 3-axis bewegingssensor in gebouwd en zit er boven de D-pad nog een circle pad.

Dat waren in het kort de specs van de Nintendo 3DS. We gaan het nu hebben over de inhoud van het pakket dat je krijgt, wanneer je de 3DS voor 250 euro in de winkel gekocht hebt. Naast de 3DS zit er een SD-geheugenkaart bij van 2GB, een oplader met een soort docking station en natuurlijk een stylus. De laatstgenoemde zit ditmaal aan de bovenkant en voelt ten opzichte van die van de vorige DS-handhelds een stuk steviger en beter aan. Bovendien is deze uitschuifbaar tot 101mm. Daarnaast zit er nog een kartonnen envelopje in met zes kaartjes.

Dit zijn de AR-kaartjes (augmented reality), welke op een leuke manier demonstreren waartoe de handheld in staat is. Dit was dan ook het eerste wat we probeerden, nadat we de 3DS uitgepakt hadden. Je neemt de ?-kaart, legt deze op een goed verlichte plek en je richt de camera van de 3DS erop. Houd ongeveer 35cm afstand en de kaart wordt gelezen en vervolgens kun je een van de zes minigames kiezen (in het begin zijn ze nog niet allemaal unlocked). Doordat je via de camera eigenlijk op je eigen tafel kijkt, is de eerste ervaring erg apart. Er verschijnen namelijk allerlei 3D objecten op je beeld, waardoor het lijkt alsof ze echt op je tafel zitten. Zo kun je bijvoorbeeld op targets schieten, totdat er uiteindelijk een standbeeld van een draak verschijnt met twee targets. Schiet je deze kapot, dan komt de draak tot leven en lijkt ie in je huiskamer te zitten. Ontzettend indrukwekkend als je het ons vraagt.

Zoals eerder al vermeld, kun je met de camera’s onder andere 3D-foto’s maken, maar je kunt ze ook gebruiken om een gewone foto van jezelf te maken. Met die foto kun je naar de Mii Maker en zul je een op jou foto lijkende Mii krijgen. Je kunt echter ook een foto van jouw gezicht, of die van iemand anders maken en erop gaan jagen in je eigen woonkamer, of waar je op dat moment toevallig bent. Dit spelletje genaamd ‘Gezichtenjacht’ stopt het gezicht van de foto in een bal als zijnde een kwaadaardige kracht. Doordat je weer door de camera kijkt, zie je deze gezichten in je eigen omgeving en kun je ze ook in die omgeving neerknallen. Ondertussen ontstaan er allerlei zwarte gaten in je huiskamer en loop je continu in het rond met de 3DS, omdat de gezichten overal opduiken. Wederom indrukwekkend en bovendien erg leuk om te spelen.

Er is ook nog een park voor de Mii’s en als je Streetpass (een functie waardoor 3DS-systemen automatisch informatie met elkaar uitwisselen als ze bij elkaar in de buurt komen) aan hebt staan, dan zullen de Mii’s van mensen in jouw buurt automatisch in jouw park komen. Hier kun je spelletjes doen zoals ‘Mii in misere’ en ‘Puzzelruil’. Met de online verbinding kun je diverse spellen ook online spelen en heb je toegang tot de E-shop, welke overigens pas vanaf eind mei beschikbaar zal zijn. Goed nieuws voor de mensen die graag online hun potje spelen is dat er slechts één friend code per systeem gebruikt hoeft te worden. Bij de oude DS had ieder spel een aparte friend code.

De eerste indrukken van de 3DS zijn in ieder geval erg goed. De 3D-beelden zijn om van te smullen en de vooraf geïnstalleerde games en programmaatjes zijn erg leuk. De launch line up bestaat onder andere uit titels als Super Street Fighter IV: 3D Edition, Nintendogs + Cats, Pilot Wings Resort en Rayman 3D. Van een aantal van deze titels kunnen jullie deze week een review verwachten. De toekomstige line up ziet er ook veelbelovend uit. Een ding is zeker: we gaan mooie tijden beleven met het nieuwe apparaatje van Nintendo.