Gamequarter Previews

Colin McRae: Dirt 3

Nicholas Vandenbroeck — Wed, 01 Dec 2010 19:17:10 +0000

Ook al is de rallylegende Colin McRae nu al enkele jaren overleden, Codemasters blijft hem eren met de DiRT-serie. Na de succesvolle eerste twee delen was het logisch om ook een tweede vervolg te maken. De release staat pas gepland voor volgend jaar, maar toch konden we al een kijkje nemen van wat we allemaal kunnen verwachten van DiRT 3.

Eerst en vooral heeft Codemasters grondig geluisterd naar de fans van het genre. De grootste klacht was bij velen dat de rally zowat in de vergeethoek geraakte. Het draaide meer om de luchtigere soorten off-road racing en dat zette kwaad bloed bij de rally-fans pur sang. Immers stond de originele Colin McRae Rally garant voor een leuke rally-ervaring. Gelukkig had Codemasters hier oren naar en wisten ze te melden dat de game je ongeveer 60% rally-plezier geeft van het hele spel. Zo komt het rally-gegeven weer op de voorgrond, maar blijft de goede afwisseling van andere off-road events toch behouden.

Daarnaast werd er ook kritiek geleverd het beperkte aanbod van racewagens. Dit assortiment zal uitgebreid worden en elke wagen krijgt geüpgrade physics. Zo zal het op een gravel-ondergrond moeilijker zijn om een goede grip te vinden. Gelukkig kan je bij het nemen van bochten gebruik maken van het gras op de apex (binnenkant van de bocht). Van het moment dat je banden het gras raken, zal je auto onmiddelijk dalen in snelheid waardoor je dit tactisch kan gebruiken bij het driften. Ook zullen er sporen op sommige tracks te vinden zijn, waardoor je de bocht ideaal kan aansnijden.

Om je op weg te helpen naar een snellere tijd, voorziet Codemasters weer heel wat hulpmiddelen voor de aspirant rally-piloten. Je kan worden geholpen door een stability assistent, remhulp in de bochten en hulp bij het gas geven in de bochten. Ook is het weer mogelijk om terug te keren in de tijd om die gemiste bochten weer opnieuw te kunnen nemen. Wanneer al deze middeltjes uitgeschakeld zijn, zal de auto moeilijker bestuurbaar zijn en sneller uit balans geraken. Echter blijft de auto controleerbaar. Ook zal het weer invloed hebben op de controleerbaarheid van je wagen. Zo zal het in sommige races sneeuwen waarbij het zicht drastisch verminderd en de baan er enorm glad bij ligt.

Naast de klassieke rally-stages en andere off-road consoorten, zal er een geheel nieuwe discipline aanwezig zijn. Ken Block’s geliefde gymkhana. Hierbij moet je enkele hindernissen overwinnen op een open terrein. Dit stunten vindt plaats op het DC Compound, ook wel bekend als het Battersea Power Station. Naarmate je carrière vordert, zal het speelterrein voor je stunts uitbreiden met meer hindernissen.

Het multiplayerluik zal ook voorzien worden van een update. Zo wordt het eindelijk weer mogelijk om met twee spelers in split-screen het tegen elkaar op te nemen. Op onlinegebied is het weer mogelijk om met acht spelers tegelijk te spelen. De grootste vernieuwing hierbij is het sociale aspect. Het zal mogelijk zijn om dertig seconden durende herhalingen naar YouTube te uploaden. Ook komt er een Facebook- en iPhone-app die ervoor zorgt dat je clans kan beheren en toernooien kan aanmaken.

Conclusie:

Met de concentratie op het rally-gedeelte zullen de fans van het eerste uur zich weer helemaal thuis voelen in Codemasters’ DiRT 3. Ook met de toevoegingen van verbeterde physics, nieuwe weerselementen en de Ghymkana-discipline maken deze game weer de moeite om op zijn minst een keer te spelen. Het is nog wachten tot kwartaal twee van 2011, maar we kunnen nu al zeggen dat de game een toppertje zal worden. De game zal uitkomen voor PC, PlayStation 3 en Xbox 360.

Gears of War 3

Sebastiaan Quekel — Thu, 18 Nov 2010 20:00:13 +0000

De Halo-en Gears of War-franchises zijn zonder twijfel de grootste paradepaardjes van de Xbox 360. Aan de eerstgenoemde serie is dit jaar met Halo: Reach een (voorlopig) einde gekomen. In het vierde kwartaal van 2011 kunnen we ook het boek dat Gears of War heet dichtdoen. Met Gears of War 3 komt er na vijf jaar een einde aan de bloedgietende trilogie.

Dit derde hoofdstuk, wederom exclusief voor de spelcomputer van Microsoft, gaat het wat het kleurenpalet betreft een andere kant op dan haar voorgangers. Waar het eerste en het tweede deel zich respectievelijk in de herfst en in de winter afspeelden, draait het dit deel om de zomer. Op de foto van het team van hoofdpersonage Marcus Fenix is dit sterk terug te zien. Zware pantsers lijken te zijn vervangen voor bodywarmers die de belachelijk forse spierballen maar al te graag in het daglicht zetten.

Op de groepsfoto is behalve de kledij nog iets anders opmerkelijks te zien, namelijk de introductie van twee vrouwelijke personages. Naast de terugkeer van Baird, Dom en Cole, kan Marcus rekenen op Anya, bekend van de vorige delen, en de blonde schoonheid Sam. Bij de nieuwe coöperatieve modus voor vier spelers kunnen liefhebbers in de huid kruipen van deze stoere dames. Het samenwerken is dus ook in Gears of War 3 van cruciaal belang. Volgens producent, Cliff Bleszinski, ben je zelfs ‘meer dan ooit op elkaar aangewezen’.

Waarschijnlijk is dit het gevolg van een nieuwe vijand die de mensheid rijker is. Het team van Marcus, én de Locust overigens, kunnen hun borst gaan natmaken voor de Lambent, een virus dat diep onder de grond leeft en zich nu gaat bemoeien in de oorlog die gaande is. Dit geïnfecteerde ras hoort echter bij geen enkele partij, wat ongetwijfeld voor interessante veldslagen gaat zorgen. De Lambent bevat namelijk infecterende krachten. Krachten waar ook de Locust niet op zit te wachten. Gaat het hierdoor zover komen dat de Locust en de mensen elkaar de hand toe zullen steken? Wie zal het zeggen.

Genoeg over de singleplayer, want Gears of War 3 is een potentiële vette multiplayermodus rijker: de Beast-modus. In deze modus kun je in de huid van werkelijk alle Locust-monsters kruipen die zoveel mogelijk mensen moeten zien uit te schakelen. Interessant aan deze modus is dat elk monster, of het nu een Ticker of een Berserker betreft, compleet anders aanvoelt en speelt. Zo is de Berserker bijvoorbeeld voor een groot deel blind en geeft dat natuurlijk een andere ervaring als wanneer je met Marcus Fenix speelt. Een leuk detail is dat de vader van Marcus, Adam Fenix, zijn opwachting gaat maken in zowel de single- als de multiplayer.

Conclusie:

Het tweede deel werd bestempeld als groter, beter en gruwelijker, maar Gears of War 3 lijkt daar flink overheen te gaan. Dat terwijl het spel nog ongeveer een heel jaar van ons verwijderd is. Een interessant verhaal voor maximaal vier spelers, een nieuwe vijand, de Beast-modus. Facetten die ervoor kunnen zorgen dat Cliff Bleszinski in 2011 met de gouden medaille aan de haal gaat.

Homefront

Marijn Dekker — Thu, 11 Nov 2010 21:43:35 +0000

De wereld raakt langzamerhand uit de financiële crisis en economen laten zo nu en dan weer iets positiefs horen. Anderen onderzoeken de oorzaken van de crisis en proberen zo een volgende crisis op de wereldmarkten te voorkomen. Dit lijkt de inspiratie van de game Homefront te zijn geweest. In Homefront zijn de Verenigde Staten van Amerika namelijk wederom geteisterd door een economische depressie. Andere wereldmachten hebben hiervan geprofiteerd. Onder deze wereldmachten vallen in het jaar 2027 ook de verenigde Korea`s. Het ooit zo arme en van de buitenwereld afgesloten Noord Korea, is nu veranderd in een gevaarlijke wereldmacht.

Homefront is een first person shooter die volgend jaar moet worden gereleased. De game wordt ontwikkeld door Kaos Studios en uitgegeven door THQ. THQ lijkt hiermee de concurrentie aan te gaan met Activision en de Call of Duty-serie, want Homefront is een zeer ambitieus project. Dit begint eigenlijk met het verhaal. Zoals eerder vermeld speelt de game zich in 2027 af. Amerika is niet meer de supermacht die het altijd geweest is. Noord Korea, dat we nu nog kennen als een communistisch en armzalig land, is op dat moment uitgegroeid tot de supermacht die de Verenigde Staten nu zijn. Het land is verenigd met Zuid Korea en heeft haar leger aangepast aan de huidige tijd. Dit leger is zelfs opgewassen tegen het ooit zo gevreesde leger van de Amerikanen.

Het komt erop neer dat Korea de Verenigde Staten aanvalt en de oorlog wint. Vervolgens komen de Amerikanen voor hun land in actie en ontstaan er overal groepen rebellen die de strijd aan durven te gaan met de moordlustige Koreanen. Dit scenario is erg interessant en origineel. Het verhaal wordt in-game verteld en belooft dezelfde intensiteit die we van de Call of Duty-serie gewend zijn. De ontwikkelaars hebben aangegeven dat zij de gruwelen van een oorlog zo realistisch mogelijk over willen gaan brengen. Kern- en gaswapens zullen hierin ongetwijfeld een rol gaan spelen, helemaal gezien de gestoorde Koreanen die vandaag de dag al roepen dat ze over een kernwapen beschikken.

De vergelijking met Call of Duty is nou al twee keer gemaakt, maar Homefront wil zich op bepaalde punten juist gaan onderscheiden van deze game. Zo moet het verhaal een grotere rol gaan spelen. De ontwikkelaars willen dat je meegezogen wordt in het verhaal en gevoel krijgt bij de verschillende personages en het leven van een rebellenstrijder. Waarschijnlijk wordt het verhaal op een BioShock-achtige manier op je overgebracht. Qua graphics ziet het spel er tot nu toe al erg goed uit. Vooral de scènes met vuur vallen op tijdens de actievolle video`s die naar buiten zijn gebracht.

Een ander aspect waar de nadruk in Homefront op wordt gelegd, zijn de voertuigen. Tanks, artillerie, helikopters, vliegtuigen, je zult ze allemaal meerdere keren tegen gaan komen. Dit is ook het geval in de online multiplayer. Hierover bestaat bij ons nog enige onduidelijkheid, want Homefront lijkt de nadruk tot noch toe op de singleplayer te leggen. Toch wordt er ook gewerkt aan een multiplayer die enkele nieuwe elementen bevat. Zo zullen grootschalige gevechten de overhand hebben. Niet met acht tegen acht, maar met zestien tegen zestien man vechten is straks mogelijk.

Naar de verwachting zullen voertuigen ook in de online multiplayer zitten en bevat het spel kill streaks. Daarnaast leent Homefront een element uit Killzone 2. Na een potje Ground Control, waarbij drie verschillende punten moeten worden veroverd, kan er namelijk meteen een nieuw potje worden opgestart. Dit potje vindt plaats in dezelfde map. Alleen de punten die veroverd moeten worden, verschuiven op dat moment naar een andere locatie. Hierdoor verloopt de multiplayer lekker vlot. Verder zal het een traditionele multiplayermodus worden, aangezien Call of Duty: Black Ops een ander aspect uit Homefront ‘gejat’ heeft.

In Black Ops heeft ontwikkelaar Treyarch het puntensysteem geïntroduceerd. Homefront maakt ook gebruik van zo`n puntensysteem. In elk potje verdien je punten. Met deze punten kunnen wapens en dergelijke worden aangeschaft. Toen dit werd aangekondigd, was het nog nieuw. Begin 2011 zullen de meeste gamers dit systeem inmiddels wel kennen. Het is in het algemeen ook te hopen dat Homefront geen ‘been there, done that’ gevoel op gaat roepen. Er zijn tot nu toe maar een paar punten die dit kunnen voorkomen.

Conclusie:

Homefront leunt vooral op een erg sterk verhaal, dat moet resulteren in een intense singleplayer. Eerlijk is eerlijk, het scenario dat Kaos Studios neer heeft gezet verdient zeker een applaus. De Amerikanen zullen de game dan ook vanuit een hele andere invalshoek moeten gaan spelen. Over de multiplayer heerst nog veel onduidelijkheid, maar we hebben tot nu toe nog geen slechte dingen gezien of gehoord. Hopelijk richt de ontwikkelaar zich vooral op de grootschalige gevechten waarin spelers elkaar door middel van voertuigen moeten ondersteunen. Op 22 februari 2011 ziet Homefront het daglicht en beginnen we met het heroveren van de Verenigde Staten.

Ghost Recon: Future Soldier

Nicholas Vandenbroeck — Tue, 09 Nov 2010 21:36:20 +0000

Ubisoft’s Ghost Recon serie bestaat reeds een decennium lang. Intussen zijn er reeds acht games op de markt gekomen die wisselend succes kenden. Het is alweer twee jaar geleden dat Ghost Recon: Advanced Warfighter 2 onze consoles bereikte. We kijken dan ook reikhalzend uit naar wat Ghost Recon: Future Soldier ons te bieden heeft.

Het lijkt erop dat de Russische bevolking steeds voor het kwade wordt aangezien. Na de schokkende scene in Modern Warfare 2, spelen zij ook hier weer een glansrol in het verhaal. Een extremistische groepering van Russische nationalisten wil heel Rusland en omstreken voor zich winnen. Zo hebben ze het gemunt op gebieden als Noord-Europa, het Midden-Oosten en delen van Azië. De hoofdreden om deze gebieden te veroveren, is natuurlijk dat goddelijke goedje genaamd olie. De Verenigde Staten zien dit gebeuren en ja hoor, naar alle gewoonte gaan zij er zich ook eens mee bemoeien.

Het is daar waar het groepje elite-soldaten van Ghost Recon in het verhaal verschijnen. Zelf speel je als Kozak, een Amerikaans met Russische roots en tevens leider van een team Ghost Recons. Zoals de titel reeds doet vermoeden, zijn zij uitgerust met de nieuwste snufjes op technologisch vlak. De grootste vernieuwing daarbij is de camouflage-technologie. Dit keer hoef je jouw gezicht niet meer in te smeren met vuiligheid, maar de technologie zorgt ervoor dat je volledig onzichtbaar bent. Hiermee kan je het verloop van het spel grondig naar je hand zetten. Als een ware Sam Fisher kan je de vijanden onopgemerkt besluipen of toch voor de run&gun-methode gaan.

Toch moet de bemerking gemaakt worden of deze onzichtbaarheid niet wat te krachtig wordt. Zeker als je weet dat deze ten teallen tijde kan ingezet worden. Gelukkig zijn enkele vijandelijke soldaten uitgerust met een warmtesensorcamera, waardoor het altijd mogelijk is je te spotten. Ook wanneer je te snel beweegt, neemt de onzichtbaarheid af en zal de vijand je te grazen nemen. Deze onzichtbaarheidstechnologie zal ook beschikbaar zijn in multiplayer.

Daarnaast beschikt de game over andere nieuwe elementen zoals het cover-systeem dat overgeërfd is van Splinter Cell: Conviction. Wanneer je in een verhitte situatie verzeild bent geraakt, moet je steeds van dekkingsplaats wisselen. Elke schuilplaats die je aandoet, wordt aan flarden geschoten. Gelukkig sta je er in deze situaties niet alleen voor. Jouw teamleden hebben een heuse A.I.-upgrade ondergaan en weten perfect wat ze moeten doen als ze er alleen voor staan. Weg dus met dat micromanagement. Via de CrossCom wordt ook weergegeven welke vijanden je teamgenoten in het vizier hebben, zodat je gerichte aanvallen kan uitvoeren.

Elk lid van het team is ook voorzien van een specialisatie. In Future Soldier heb je de keuze tussen vier klassen. De Engineer die zichzelf beschermt door EMP-granaten, waardoor hij onzichtbaar wordt voor CrossComs. De Commando is de soldaat op de eerste vuurlinie. De Sniper maakt de vijand vanopvanaf een veilige afstand koud. De klasse die het team compleet maakt is de Dog. Dit is een robot die een spervuur van kogels door de borstkassen kan jagen en zelf maar moeilijk het loodje legt.

Nadat je de complete verhaallijn hebt uitgespeeld, die ongeveer een tien à vijftien uur gaat innemen, kan je aan de slag in coöp-modus. Hierin kan je het hele verhaal opnieuw beleven, maar dan met drie menselijke spelers die op elke gegeven moment bij het spel kunnen toegevoegd worden. Ook de online multiplayer-modus zal een fikse update krijgen ten opzichte van vorige games. Zo zal er strijd geleverd worden tussen twee teams van telkens zes spelers.

Wanneer je nog geen ervaren shootergamer bent, zorgt Ubisoft voor de Link-Up methode. Hierdoor kan je je laten vergezellen door twee andere gamers die reeds veel meer ervaring hebben. Zo word je beschermd langs elke kant en is de kans kleiner dat je op een domme manier een kogel door je hoofd krijgt. Niet alleen de nieuwkomer heeft er voordeel bij, ook de veteraan. Hij krijgt hiervoor exclusieve voordelen en meer experience dan normaal.

Conclusie:

Met Future Soldier lijkt de Ghost Recon serie een nieuwe weg in te slaan. Het tactische aspect lijkt meer en meer plaats te maken voor een ervaring volgestouwd met actie. Overigens maak ik me zorgen over de uitbalancering van het spel door de onzichtbaarheidstechnologie. Als ze dit goed uitwerken en wanneer de beloftes die ze maken op gebied van A.I. kloppen, kan deze game nog wel eens voor een aangename verrassing zorgen.

Majin and the Forsaken Kingdom

Sander van Genderen — Thu, 28 Oct 2010 14:59:44 +0000

De mensheid houdt van sprookjes. Schrijvers als Hans Christian Andersen en de gebroeders Grimm creëerden een wereld waar goed en kwaad altijd recht tegenover elkaar stonden. Roodkapje, Repelsteeltje, Klein Duimpje…noem het maar op. Deze verhalen werden sprookjes genoemd en waren enorm populair. Sprookjes zijn niet vaak in goede games terug te vinden, maar Majin and the Forsaken Kingdom vertelt een sprookje, waar wij van de redactie erg benieuwd naar zijn.

Majin and the Forsaken Kingdom is een game die niet van veel publiciteit geniet. Games als Gran Turismo 5, Fable III en Wii Party hebben een veel grotere reclamecampagne dan Majin and the Forsaken Kingdom, maar de hoeveelheid reclame zegt natuurlijk niet hoe goed een game is. Omdat wij toch benieuwd waren naar de vrij onbekende game, hebben wij ons eens verdiept in deze magische wereld.

Majin and the Forsaken Kingdom speelt zich af in een oud en vervallen koninkrijk. Een eeuw geleden stonden twee rijken recht tegenover elkaar, maar deze werden door een volksheld samengebracht tot één groot vredig koninkrijk. Helaas voor de bewoners van het rijk was de vreugde maar van tamelijk korte duur, want op een dag kwam er een kwaadaardige kracht vrij die het koninkrijk vernietigde, genaamd de Darkness. De game begint als één of andere dief besluit om de Darkness voorgoed uit de weg te ruimen, maar hij weet dat hij dit niet alleen kan.

Vervolgens gaat de dief, die later de naam Tepeu blijkt te hebben, op zoek naar de Majin. Dit grote wezen blijkt in de kerkers van het kasteel te zitten en is de enige manier om met de Darkness af te rekenen. De Majin is de grote trol die op vele screens al te zien was. Hij is erg vrolijk, spreekt halve zinnen uit, is een beetje simpel en is tevens erg sterk. Dit zorgt er dan ook voor dat het verhaal, mede dankzij de kleurrijke graphics, erg aangrijpend is, wat voor een meeslepende sfeer zorgt.

De gameplay van Majin and the Forsaken Kingdom lijkt alles behalve eentonig te worden. Zo wisselen gevechten en puzzels elkaar telkens af. De Majin, genaamd Teotle, speelt een enorm grote rol in zowel de puzzels als de gevechten. Teotle is zowel goed met brute kracht als met magie. Hierdoor kan hij puzzels en gevechten tot een goed einde brengen. Teotle komt aan zijn kracht door fruit te eten, die jij hem moet toedienen. Zelf kun je ook de nodige schade aanrichten. Dit doe je met de pin waarmee de Majin in de kerkers vastzat. Deze bevat namelijk magische krachten die de Darkness niet bevallen. Verder kun je klimmen, kruipen, rennen en springen, maar vooral ook sluipen. Aangezien de Darkness niet veel zien en horen, is het vrij gemakkelijk om op een stille manier het gevecht te vermijden. Nu maar hopen dat Teotle niet in het rond gaat stampen.

Het is een risicovolle onderneming om een AI gestuurd wezen te laten samenwerken met de speler. Dit kan namelijk veel frustratie opleveren. In het verleden is vaak gebleken dat dit namelijk enkel voor stress en irritatie zorgt, in plaats van een plezierig gevoel. Gelukkig lijkt de computergestuurde Majin wel uit het juiste hout gesneden te zijn. Zo zorgt Teotle voor zichzelf als jij even weg bent en schakelt hij eigenhandig de nodige vijanden uit. Ook kun je als Tepeu enkele commando’s aan Teotle geven, zoals ‘val aan’, ‘blijf’ en ‘loop door’. Dit zou er voor moeten zorgen dat er een plezierige samenwerking ontstaat tussen jou en de Majin. Of dit echt gaat lukken is nog maar de vraag, maar de verwachtingen zijn hooggespannen.

Conclusie:

Majin and the Forsaken Kingdom lijkt een verassende titel te gaan worden die eind november verschijnt. De sfeer lijkt een erg sterk punt van de game te zijn, wat moet zorgen voor een meeslepend verhaal, dat de speler in zijn ban houdt. Als Game Republic de puzzels en gevechten goed weet af te wisselen en de Majin daadwerkelijk een goed verstand heeft, dan lijken we een potentiële topper tegemoet te gaan.

Dragon Age 2

Sebastiaan Quekel — Thu, 21 Oct 2010 12:30:56 +0000

Dat spelletjesfabrikant BioWare het de laatste jaren uitstekend doet is niemand ontgaan. De Mass Effect-serie en het vorig jaar verschenen Dragon Age: Origins zijn hier hoofdzakelijk verantwoordelijk voor. Op GameQuarter scoorden beide RPG’s dan ook boven de 90%, iets wat ten tijde ons achtjarig bestaan slechts sporadisch is voorgekomen. Mass Effect 3 en Dragon Age 2 staan daarom vrij terecht al in de startblokken. De laatstgenoemde titel nemen we in deze impressie uitgebreid onder de loep.

Dragon Age 2 is tegelijkertijd wel en niet een opvolger van Dragon Age: Origins. Ja, het speelt zich wederom af in de mystieke wereld van Fherelden. Maar nee, het verhaal in de sequel staat geheel los van de vertelling uit Origins. Dit vervolg speelt zich namelijk eveneens af tijdens de Blight, een periode waarbij een wereld geteisterd wordt door de vijandelijke darkspawn. Het verhaal neemt in totaal tien jaar in beslag, tegenover de twaalf maanden in Origins. Je kruipt in de huid van Hawke, de jonge kampioen van Kirkwall, die dit keer is voorzien van een stem. In Origins werd de geboorteplaats van Hawke verwoest tijdens de Blight en in Dragon Age 2 volgen we zijn familie die moeten vluchten voor het kwaadaardige gespuis. Zoals je ziet is het spel minder RPG geworden, daar je niet kunt kiezen uit meerdere rassen, maar gebonden bent aan de mens Hawke.

Deze keuze kun je vooraf natuurlijk als een groot gemis bestempelen. Stiekem doet ondergetekende dat ook, maar het blijft natuurlijk onduidelijk hoe dit gaat uitpakken. Immers, bij de Mass Effect-serie ben je ook gebonden aan één persoon. Dat terwijl we geen diepgaandere RPG als Mass Effect 2 gespeeld hebben. Net zoals die game belooft BioWare dat Dragon Age 2 een heel persoonlijk en emotioneel verhaal gaat vertellen. Meer dan voorheen krijg je de meest onmogelijke keuzes voorgeschoteld waar je achteraf veel spijt van kan krijgen. Het laten leven danwel iemand vermoorden heeft nu veel sneller consequenties als dat in het eerste deel het geval was.

Een grote aanleiding daarvoor is het verbeterde conversatiesysteem. Na het uitkomen van Origins verscheen er de nodige kritiek op het voeren van gesprekken. Sommige gekozen dialoogopties bleken uiteindelijk toch niet het juiste antwoord te zijn waarnaar men juist op zoek was. BioWare heeft deze gebeden verhoord, met als uitkomst dat er voortaan icoontjes voor de mogelijke antwoorden komen te staan. Zo komt er voorts een olijftakje voor een nobel antwoord, een lachend masker als je in een sarcastische bui bent en een vuist voor een agressieve reactie te staan. De ontwikkelaar denkt hiermee een nog sterkere relatie tussen hoofdpersoon en speler te kunnen creëren. Het leuke aan dit systeem is dat Hawke zich aan de hand van jouw keuzes zich anders gaat ontwikkelen. Wanneer je vaker voor het lachend maskertje gaat kiezen, is de kans groot dat de jonge krijger zich tijdens het spelen én in tussenfilmpjes zich sarcastischer gaat gedragen. Naargelang je op deze manier het spel blijft spelen, zullen er meer en meer sarcastische dialoogopties beschikbaar komen.

Wat bij Mass Effect 2 voor het eerst geïntroduceerd werd, kunnen spelers nu ook bij deze RPG verwachten: het importeren van save-bestanden. Spelers die het eerste deel doorgrondig hebben gespeeld krijgen de mogelijkheid om hun avontuur, met alle beslissingen die ze destijds gemaakt hebben, mee te nemen naar het tweede deel. Voor men die het origineel niet gespeeld heeft is er geen paniek, want het importeren is slechts optioneel en daardoor niet verplicht.

Om nog meer spelers met Dragon Age 2 te kunnen bereiken is er nog iets anders op de schop gegaan: het gevechtsysteem. Vooral de console-versies hebben wat dat betreft een grote schoonmaakbeurt gehad, daar het systeem op die versies op stevige kritieken kon rekenen. De laatste presentaties wijzen uit dat PS3-en Xbox 360-eigenaren in kleinere mate een hack ’n slash’er kunnen verwachten. De vraag is of dat hardcore-liefhebbers hier wel op zitten te wachten. De gevechten zullen overigens op alle versies meer spektakel en dynamiek bevatten.

Op de PC zijn de strategische taferelen echter wel gewoon van de partij. Zo laat de verbeterde tactische modus je deze keer toe om het spel te pauzeren en vervolgens je teamgenoten een nieuwe positie toe te wijzen, waarna je naderhand weer vrolijk verder kunt hakken. Sommige spelers vonden het ook jammer dat de magiër geen finishing move kreeg toegewezen. Hier is naar geluisterd, met als gevolg dat deze spelers kunnen rekenen op een overweldigende dodenspreuk waar je U tegen zal zeggen.

Hiervoor heeft Dragon Age 2 helaas op het gebied van bloed veel moeten inleveren, getuige de screenshots. BioWare heeft hierop gereageerd en ze vertelden dat het bloedgehalte in het origineel bij tijd en wijle veel te overdreven was. Daarnaast moeten ze rekening houden met de strenge regeringen in Duitsland en Zwitserland. Wederom een perfect voorbeeld dat ze met deze potentiële titel een zo groot mogelijk publiek willen bereiken. Verder valt op de beelden te zien dat in Dragon Age 2 vooral de gezichtsanimaties sterk zijn verbeterd. Op het moment van schrijven vallen de textures en omgevingen helaas wat tegen, maar dat kan natuurlijk hier en daar nog bijgeschaafd worden. De cinematische tussenfilmpjes verdienen echter wel alle lof gezien deze er grafisch erg sterk uitzien.

Conclusie:

Dragon Age 2 gaat een totaal andere weg in als haar voorganger en dit lijkt op papier de serie goed te doen. De veranderingen die BioWare heeft doorgevoerd lijken de speler nóg meer de mogelijkheid te geven om een eigen stempel op het verhaal te drukken. Hardcore-liefhebbers zullen, net als bij Mass Effect 2, niet blij zijn met dat veel RPG-elementen zijn ingeleverd voor actie en spektakel. Dit tweede deel mag dan ook niet gezien worden als een direct vervolg op Origins, maar meer als een frisse doorstart van een fantasierijke RPG-reeks.

BioShock Infinite

Marijn Dekker — Tue, 19 Oct 2010 13:45:02 +0000

BioShock Infinite werd als een duveltje uit een doosje aangekondigd middels een bioscoopachtige trailer. Niemand had verwacht dat er zo snel na het tweede deel een nieuwe game in de nu al befaamde serie zou komen. BioShock Infinite wordt weer ontwikkeld door Irrational Games, de ontwikkelaar die volgens sommigen met het eerste deel de beste game voor deze generatie ontwikkelde. Een ontwikkelingsteam van 2K ging daarna door met het tweede deel in dezelfde sfeer en setting. Met Infinite wordt er wederom een uniek project op tafel gelegd.

Met Infinite wordt het oude vertrouwde Rapture namelijk gelaten voor wat het is en maken we kennis met Columbia. Het verhaal moet in het spel weer een grote rol gaan spelen en de setting vraagt om enige uitleg. Columbia is namelijk een stad die boven het aardoppervlak zweeft op honderden, zo niet duizenden ballonnen die ons doen denken aan zeppelins. In het begin van de negentiende eeuw boekten de Verenigde Staten een grote technologische vooruitgang en werden apparaten zoals de koelkast uitgevonden. Op een gegeven moment wilden de Amerikanen hun rijkdom aan de wereld laten zien. Op deze manier is de vliegende stad ontstaan waarin Infinite zich afspeelt.

De oplettende lezer heeft net al opgemerkt dat het over het begin van de negentiende eeuw gaat, en dit klopt. Infinite speelt zich namelijk in het jaar 1912 af, ver voor de gebeurtenissen in BioShock 1 en 2. Net als met Rapture gaat het mis met het ooit zo mooie Columbia. De regering komt erachter dat de stad gebruikt wordt als wapendepot en trekt haar handen ervan af. Op dit moment ontstaat er waarschijnlijk eenzelfde chaos als in de onderwaterwereld van Rapture en stapelen de problemen zich op. Hoe dit precies zit, weten we nog niet, maar het ligt in de lijn der verwachting dat er een machtsvacuüm ontstaat en verschillende partijen dit vacuüm op willen vullen.

Jij bevind je als hoofdpersonage Booker DeWitt nog op de vaste grond, totdat je wordt benaderd door een nog onbekende persoon. Hij vraagt je om af te reizen naar Columbia, om een schone dame te redden die vijftien jaar eerder naar de stad ontvoerd is. Hier begint de game en net als bij het betreden van Rapture, zullen de monden van vele gamers openvallen bij de eerste stappen in Columbia. Irrational Games is er in een paar jaar tijd alleen maar beter op geworden en Columbia oogt als een levendige stad waarin aan elk detail aandacht is besteed. De sfeer zal wederom fantastisch, maar toch ook mysterieus en onwennig gaan worden. Dit valt af te leiden uit de eerste gameplaybeelden die we van het spel hebben gezien.

Infinite staat garant voor een weerzinwekkend avontuur waarin de actie natuurlijk weer een grote rol zal gaan spelen. De nadruk lijkt in tegenstelling tot de vorige games meer te gaan liggen op realistische wapens in plaats van de science fiction-achtige plasmids. Toch zullen er weer plasmids, of in ieder geval superkrachten in het spel gaan zitten. Deze krachten worden ditmaal simpelweg geactiveerd door een flinke teug te nemen uit een flesje. We zagen dat het onder stroom zetten van een tegenstander nog steeds mogelijk is en ook spelen met de zwaartekracht blijft mogelijk, maar zoals het er nu naar uit ziet zullen deze plasmids nog verder worden uitgewerkt. Daarnaast doen nieuwe krachten hun intrede, zoals de mogelijkheid een groep hongerige kraaien naar een vijand toe te sturen.

Een grote verandering in de gameplay blijft tot noch toe een grote verassing, maar speculeren kan natuurlijk altijd. Booker reist in eerste instantie naar Columbia om Elizabeth terug te halen, de schone dame die vijftien jaar geleden ontvoerd is. Het vinden van Elizabeth wordt waarschijnlijk niet zo lastig, aangezien Elizabeth je een groot deel van de game zal vergezellen en helpen. Irrational heeft naar buiten gebracht dat Elizabeth over speciale krachten beschikt. In de bekende video zien we bijvoorbeeld dat Elizabeth een donderwolk boven een groep vijanden positioneert. Booker ‘schiet’ vervolgens zijn elektrische straal erop af, waarna alle vijanden in één keer onder stroom komen te staan.

De vraag is of deze samenwerking gedurende het hele spel mogelijk is, of dat Elizabeth maar af en toe om de hoek komt kijken. Ook kun je je afvragen of er misschien gehint wordt naar een coöperatieve modus, al is dit onwaarschijnlijk. Met het verlaten van Rapture zullen er vele noodzakelijke elementen uit Infinite verdwijnen, die wel in BioShock 1 en 2 zaten. Wat dacht je bijvoorbeeld van de Big Daddy? Het is al duidelijk dat Irrational deze elementen op zal vullen. Een grote vijand in de game wordt de Handyman. Deze Handyman hebben we al op video gezien. Hij bestaat uit verschillende onderdelen en is moeilijk te omschrijven, maar de Handyman is waarschijnlijk een normaal persoon die in een raar pak gehesen is. Wel zal er meer diversiteit tussen de Handyman zijn, dan de geringe diversiteit die er tussen de Big Daddy`s zat. Een Handyman met enorme vleugels is de revue al gepasseerd.

Na het zien van de tien minuten durende gameplayvideo, vragen veel mensen zich af of BioShock Infinite niet een beetje te scripted wordt. Irrational voelde zich verplicht hierop te reageren en deed dit dan ook. In een interview liet lead artist Shaun Robertson weten dat Infinite niet meer scripted zal worden dan de voorgaande delen. De video was puur en alleen gemaakt om mensen een indruk te geven van de wereld van Infinite in het algemeen en de sfeer die er in de wereld hangt. De video zag er al piekfijn uit, maar toch laat de game nog erg lang op zich wachten. BioShock Infinite zal pas in 2012 worden gereleased. Deze preview is dan ook gemaakt als eerste indruk van de game. Het is niet ondenkbaar dat er, als er meer informatie beschikbaar is, nog een preview over Infinite op onze hoofdpagina verschijnt.

Conclusie:

BioShock Infinite belooft een ongelofelijk geanticipeerde game te gaan worden. Het is niet voor niets de eerste game die voor 2012 gepland staat en waaraan al tijden gewerkt wordt. Irrational Games wil het onmogelijke gaan doen en met de luchtstad Columbia de waterstad Rapture gaan overtreffen. Dit betekent nog meer sfeer, nog meer detail en nog meer actie. Deze actie zal zich gaan uiten in nieuwe plasmids, maar ook in realistische wapens waarvan er talloze zullen zijn in een stad die als geheim wapendepot diende. Over de samenwerking met Elizabeth valt nog veel te speculeren en er rest ons niets dan wachten voordat we hier meer over weten. Wachten is eigenlijk het grote woord, want wat duurt 2012 op deze manier nog lang…

The Sly Collection

Sander van Genderen — Thu, 30 Sep 2010 08:10:13 +0000

Nintendo, Microsoft en Sony hebben allen hun eigen helden. Dit zijn personages van bepaalde games, die uiterst succesvol bleken voor zowel het bedrijf als de consument. Wie de grootste helden van Nintendo zijn, staat als een paal boven water. Mario, Luigi, Zelda (Link), Donkey Kong…noem ze maar op. Microsoft heeft onder andere Master Chief, Hero en Banjo & Kazooie. Sony moet het doen onder andere met Nathan Drake, Ratchet & Clank, Nathan Hale en natuurlijk…Sly Cooper.

Alhoewel Sly Cooper niet bekend is onder de meeste PlayStation 3-bezitters, is de wasbeer wel degelijk één van de helden van Sony. Het sluwe dier is drie maal verschenen op de PlayStation 2 en maakte een uitstekende indruk op zowel de pers als de consumenten. Na het PlayStation 2 tijdperk werd er niets meer vernomen van Sly, totdat het dier werd opgenomen in de game Heroes on the Move en in de game waar deze preview over gaat, namelijk The Sly Collection.

The Sly Collection is een bundel van de drie titels genaamd Sly Cooper and the Thievius Raccoonus, Sly 2: Band of Thieves en Sly 3: Honor Among Thieves. De games zijn op één Blu-ray disc geperst en zijn daarnaast in een HD jasje gestoken. Alle drie de games hebben namelijk een grafische boost gekregen en zijn daarnaast in 3D te spelen, alhoewel er nog twijfel is over het feit of alles in 3D te spelen is. Ook ondersteunen de minigames van Sly 3: Honor Among Thieves de nieuwe PlayStation Move-techniek en zijn er voor elke game trophies te verdienen.

Om de inhoud van de collectie een beetje op te helderen, duiken we in de archieven om de meest belangrijke details van de games boven water te halen. Het eerste deel, genaamd Sly Cooper and the Thievius Raccoonus, verscheen in 2003 en gaat over Sly Cooper en zijn vrienden Bentley en Murray. Ze gaan op zoek naar de ‘Fiendish Five’, om zo het familieboek genaamd ‘Thievius Raccoonus’ weer in de gelederen van de familie te brengen. Het spel laat je spelen als Sly Cooper, een sluwe wasbeer die erg atletisch is. De game zette gelijk de standaard voor de gameplay van de serie, die voor alle drie de delen is gebruikt. Ook werd de grafische stijl van de game gelijk bepaald. De game combineert een cel-shading techniek met comic cutscenes en een film noir gevoel. De game werd goed ontvangen door de critici, waarna een vervolg in het verschiet lag.

Vervolgens verscheen in 2004 Sly 2: Band of Thieves. De game ging verder waar deel één eindigde en introduceerde naast een grafische oppoetsbeurt ook nieuwe gameplay elementen. Zo was het vanaf nu mogelijk om niet alleen met Sly Cooper te spelen, maar ook met zijn maatjes Bentley en Murray. Daar waar de stukjes waar je met Bentley moet spelen vooral te maken hadden met het hacken van beveiligingssystemen, daar moest je met Murray alles doen waar immense kracht voor nodig was. Daarnaast kon Sly vanaf nu zakkenrollen. Deze nieuwe feature heeft een grote impact gehad over de uiteindelijke gameplay, evenals het nieuwe levensbalkje. Ook deze game werd weer goed ontvangen door alles en iedereen. Of er een vervolg kwam was niet duidelijk, maar ontwikkelaar Sucker Punch Productions wist wel beter.

Een jaar later lag Sly 3: Honor Among Thieves namelijk in de winkel. De game maakte een kleine grafische stap en werd geleverd met een 3D brilletje, waarmee je sommige levels in 3D kon spelen. Deze feature richtte zich vooral op de achtergrond, en niet op de personages zelf, zodat de mensen zonder 3D bril toch mee konden kijken. Sly 3 introduceerde nieuwe speelbare personages als de Guru en Penelope. Ook ging Sly multiplayer. Niet in de vorm van online multiplayer, maar offline minigames. De meest populaire van deze minigames was Cops & Robbers, waarin de één zich in de huid van Carmelita verplaatste om Sly achterna te zitten en de ander als Sly wegrende voor de vrouwelijke agent. De games werden vooral in de game geplaatst om de replay waarde te verhogen.

Conclusie:

The Sly Collection is een samenstelling van drie toptitels en daarom kan de game al geen miskoop zijn. Zelfs al zou de overzetting naar HD niet succesvol verlopen - wat aan de trailers te zien niet het geval is - dan zou de collectie alsnog in menig repertoire niet misstaan. Of de 3D-functie, evenals de PlayStation Move compatibiliteit, van toegevoegde waarde zal zijn, is nog maar de vraag. The Sly Collection verschijnt in november in de schappen voor de PlayStation 3.

God of War: Ghost of Sparta

Nicholas Vandenbroeck — Thu, 23 Sep 2010 18:04:54 +0000

Ontwikkelaar Ready at Dawn levert met de God of War-serie stuk voor stuk topgames af. Ze slaagden er zelfs in om op de geplaagde PlayStation Portable een geweldige game af te leveren. Na God of War III op de PlayStation 3 keren ze nu terug naar zijn mobiele broertje om God of War: Ghost of Sparta af te leveren. Wij hadden het genoegen om een stuk van de game reeds te kunnen spelen. Kan deze game de reeks eer aandoen of wordt deze verdoemd tot Ares’ eeuwige pijniging?

Vanaf het begin word je in de demo reeds in de brute actie gegooid. Op een vaartocht naar Atlantis wordt je schip aangevallen door het zeemonster Scylla. Met haar tentakels probeert ze je, samen met een hele garde soldaten, een kopje kleiner te maken. Hierbij komt enige tactiek bij kijken, waarbij je jouw aanvallen op de juiste moment moet plaatsen. Eens je de juiste strategie te pakken hebt, wordt dit zeemonster onverbiedelijk naar de zeebodem teruggedrongen. Dit beest doet vermoeden dat we monsters zullen moeten gaan afslachten in de ordegrootte die we van God of War III kennen. Dit is nooit eerder gezien op een mobiel platform als de PlayStation Portable.

Na een eerste kennismaking met het vechtsysteem, voel je dat de game zeer vertrouwd aanvoelt. Zonder al te veel training zullen ook nieuwkomers vette combo’s uit hun vingers kunnen toveren. Toch bevat de game moves genoeg om heel wat diepgang te bieden. De basis van de game blijft ongewijzigd en misschien is dat nog niet eens zo’n slecht idee. "Never change a winning team, " zoals ze zeggen. Toch zijn er enkele toevoegingen gedaan aan de game. Zo draagt Kratos een nieuw wapen met zich mee dat verwijst naar de titel. Net als de Spartanen wordt hij voorzien van een speer en een schild. Zo ontwikkelt men weer nieuwe mogelijkheden om hem te voorzien van een hele reeks nieuwe aanvallen. Zo kan hij zijn speer afvuren en op magische wijze krijgt hij weer een nieuwe speer aangeboden. Een beetje vreemd, maar zo houdt men het tempo in de game aangenaam hoog.

Aangezien Kratos een godenstatus heeft bekomen, kan hij ook zijn voordeel halen uit magische krachten. Met een simpele druk op de knop kan de Eye of Atlantis opgeroepen worden. Dit wil zoveel zeggen als dat vijanden worden getrakteerd op een blikseminslag. Jammer genoeg was dit de enige truc die in Kratos’ magische doos zat in de demo. Wanneer de blikseminslagen niet voldoende zijn, kegelt Kratos ze wel om met zijn gespierde torso. Dankzij de Hyperion Charge duwt hij elke vijand op de grond, om hem daarna in de gewenste richting weg te slingeren of hard op zijn muil te kloppen.

Al deze nieuwe aanvallen kan je naar hartenlust uittesten op de begane grond van Atlantis. Poseidon verwees in God of War III reeds naar deze verzonken stad en eindelijk kom je te weten welke rol deze speelt in het verhaal. De stad ziet er erg levendig uit doordat de regen met bakken uit de lucht valt en realistisch met de gebouwen en de grond reageert. Ondanks al deze grafische pracht blijft de game goed presteren, zelfs wanneer de soldaten in dozijnen naar je komen toegelopen. Deze stabiele framerate zorgt dan ook voor een plezierige actiegame met een aanhoudend hoog tempo.

Atlantis zorgt ook voor wat puzzel- en platformwerk. Zoals we dat kennen van andere games in de serie betreft dit klimmen op, hangen aan en springen van of naar muren en andere obstakels. Het puzzelen in de demo beperkte zich tot het verplaatsen van een grote blok steen op een knop die in de grond was ingebouwd. De game houdt er rekening mee hoe je de steen verplaatst. Wanneer je met de volle torso de steen vooruit in beweging bracht, ging deze een stuk sneller vooruit dan wanneer je hem achteruit of zijwaarts trok. Een klein, maar leuk detail toch wel. Met deze steen verplaatst te hebben, werd een waterval verhindert te stromen, waardoor je kon slingeren naar het volgende platform.

De game speelt zich niet af na God of War III, zoals je misschien had verwacht. Ready at Dawn koos ervoor om het verhaal te laten afspelen tussen God of War I en II. Hier kozen ze voor, omdat de derde game in de reeks nog iets te vers in het geheugen ligt. Hierdoor kom je meer te weten over Kratos zelf en de stad Atlantis zoals eerder vermeld. Verder introduceert men in deze game ook een nieuw camerastandpunt tijdens het gevecht met koning Midas. Hierbij bekijk je het gevecht vanuit de ogen van de koning wat weer een nieuwe speelervaring oplevert. In dit lange, intense gevecht moet je voorkomen dat Kratos niet wordt omgevormd tot een goudstaafje. Waarom Midas hem tot een edelmetaal wil herleiden, is nog onduidelijk. Wel lijkt dit gevecht een nieuwe maatstaf te zijn voor de lengte van de bossfights. In Chains of Olympus waren deze nogal aan de korte kant, waar nu toch wel verbetering in gebracht lijkt te zijn.

Conclusie:

Als God of War: Ghost of Sparta op hetzelfde elan kan doorgaan als de hele serie, kunnen we ons verwachten aan een topper van formaat. Uit deze speelsessie is gebleken dat hij aan deze verwachtingen kan voldoen. Het zou ons niet verbazen moest dit het nieuwe paradepaardje worden van de PlayStation Portable. Ontwikkelaar Ready at Dawn levert dan wel een gekende formule, maar met de nodige verbeteringen blijft de game gewoonweg leuk om te spelen.

Kirby's Epic Yarn

Dennis van der Beek — Thu, 09 Sep 2010 16:25:54 +0000

Wie niet sterk is moet slim zijn. Een bekende uitdrukking die vaak lijkt te kloppen. Kijk maar eens naar de spelcomputers: de Xbox 360 en de PlayStation 3 met hun krachtige chips en processors toveren verbazingwekkende beelden op de televisie. Deze beelden zitten soms erg dicht tegen realisme aan. De Nintendo Wii is niet zo’n krachtpatser, maar games voor deze console kunnen wel degelijk over fantastische beelden beschikken. Als ontwikkelaar moet je hierbij niet gebruik maken van je kracht, maar van je intelligentie en creativiteit.

De mannen van Hal Labratory en Good-Feel (eerder verantwoordelijk voor Wario Land: The Shake Dimension) lijken in ieder geval over deze twee gaven te beschikken, want hun nieuwste game, Kirby’s Epic Yarn ziet er fantastisch uit. De knappe koppen van de studio hebben, om te beginnen, Kirby zijn geheel roze uiterlijk afgenomen. Kirby bestaat dit keer namelijk uit een roze woldraad, welke zijn lichaam voor moet stellen en een rode draad waarvan zijn voeten zijn gemaakt.

Vreemd? Niet helemaal, want als je kijkt naar het verdere uiterlijk van de game, zie je dat vrijwel alles van verschillende soorten textiel gemaakt is. Vijanden zijn in vele gevallen ook wollen draadjes, gevormd tot een leuk geheel en objecten en achtergronden zijn van lapjes stof, afgewerkt met draad. Het lijkt wel alsof de vrouwen, moeders en oma’s van de heren bij Hal Labratory en Good-feel aan de slag zijn geweest voor deze game. Hoe dan ook ziet het er erg kleurrijk en vrolijk uit.

Niet alleen op het gebied van uiterlijk heeft de textiele wereld invloed, want al het textiel zal ook bijdragen aan de gameplay van deze game. Zoals we in filmpjes al gezien hebben, wordt het textiel ook in puzzels en tijdens eindbaasgevechten gebruikt. Zo zagen we bijvoorbeeld een soort textiele waterdinosaurus, wiens nek je middels een draad kunt laten fungeren als ophaalbrug en kun je een draak verslaan door een touw om zijn tong te werpen. Daarnaast zullen de stoffen gebouwen opbollen als Kirby er naar binnen gaat. Zo kun je precies zien waar de kleine rakker zich bevindt.

Met zijn armen (draadjes wol) kan Kirby van knoop naar knoop slingeren en vijanden tot een bolletje laten oprollen middels een zweepslag. Kirby zou Kirby echter niet zijn, wanneer hij niet kan transformeren. Op de diverse screens en gedurende de video’s die we hebben mogen aanschouwen, konden we al zien dat hij in een tank, een onderzeeër, een parachute, een auto, een ufo en een surfplank veranderen kan. In de uiteindelijke versie zal er ongetwijfeld nog een groot aantal transformaties toegevoegd zijn, die allemaal hun unieke eigenschappen hebben.

Conclusie:

Tot op heden kunnen we enkel enthousiast zijn over Kirby’s Epic Yarn. De kleine roze blob heeft ons niet vaak teleurgesteld en de heren van Good-Feel hebben met Wario Land ook een goede titel afgeleverd. Wat we in ieder geval kunnen garanderen is dat het er ontzettend origineel en bovendien prachtig uitziet. Qua gameplay is het nog even afwachten, maar alles wijst erop dat dit ook wel goed komt met deze platfomer. Verwacht wordt dat de game begin 2011 verschijnt.

MotorStorm: Apocalypse

Nicholas Vandenbroeck — Tue, 07 Sep 2010 10:47:34 +0000

MotorStorm kent sinds zijn release bij de launch al heel wat succes. Toch wordt vaak het verwijt gemaakt dat wanneer er meerdere games in een franchise verschijnen, er geldklopperij mee gemoeid is. Weet Evolution Studios MotorStorm genoeg te vernieuwen, of wordt het gedenigreerd tot een geldezeltje?

Na twee edities in de tropische jungle te hebben vertoefd, is het nu tijd geworden voor het ruwe asfalt van de stad. MotorStorm: Apocalypse creëert heel wat nieuwe mogelijkheden met de verhuis naar een grote metropolis. Zeker wanneer blijkt dat deze wordt geteisterd door talloze aardbevingen. Het zal dus geen verassing zijn wanneer tijdens het racen gebouwen in elkaar storten en het wegdek ruïneren. Of wanneer je een grote sprong van een brug of gebouw maakt, dat de geplande landingszone als sneeuw voor de zon voor je ogen verdwijnt. Al deze gebeurtenissen zorgen ervoor dat elke ronde die je aflegt compleet anders kan verlopen.

Evolution Studios heeft sinds de eerste MotorStorm een mooie reputatie uitgebouwd als het aankomt het uitbalanceren van een game. Ook in dit derde deel blijkt dat het geval te zijn. Zo zijn er weer heel wat nieuwe voertuigen bijgekomen met telkens verschillende rijeigenschappen. Nieuwkomers zijn onder andere: supercars en superbikes. Dit zijn de exotische types die enorm snel, maar tegelijkertijd ook zeer fragiel zijn. Daarnaast hebben we de normale auto’s die zeer wendbaar zijn en veel grip hebben. Ook wordt het Amerikaanse publiek niet vergeten, want zij krijgen de muscle cars. Deze zijn een stuk robuuster dan de andere auto’s, waardoor ze minder snel als een wrak aan de kant staan.

Wanneer we verder kijken naar de juiste balans in het spel, moeten we even halt houden bij de races zelf. Op elk tijdstip wordt je positie in het oog gehouden door de dynamische A.I. en worden er aardbevingen, aanvallen van concurrenten of schietgevechten geactiveerd. Deze gevechten worden veroorzaakt door twee groepen: de Crazies en de militaire huurlingen. Deze zullen je van alle kanten bestoken met allerhande vuurwapens of proberen je naar de kant te escorteren. Echter worden niet alle kogels naar jouw hoofd geslingerd, ook worden er enkele opzij gehouden voor burgers die winkels proberen leeg te roven. Hier moet je dan zo veilig mogelijk proberen door te komen.

Ook de sfeer wordt een tikkeltje grauwer. Zo zal je naast ruïnes en andere obstakels ook burgers moeten ontwijken die rennen voor hun leven. Tevens maakt de nacht zijn herintrede in MotorStorm: Apocalypse. Dit keer zijn er wel werkende koplampen op de voertuigen te vinden in tegenstelling tot de eerste game. Dankzij de koplampen krijg je weer heel wat nieuwe mogelijkheden. Doordat het circuit constant van gedaante wisselt, kan je ook op andere donkere ondergrondse plaatsen terechtkomen zoals ondergrondse parkeergarages, ondergrondse steegjes, riolen, en dergelijke.

Wat het verhaal betreft, kunnen we redelijk kort zijn. Je komt te weten vanuit drie verschillende standpunten wat hun redenen en motivaties zijn om in ‘The City’ te vertoeven. Net zoals het asfalt heel de stad doorweeft, komen de verschillende groepen ook met elkaar in contact. MotorStorm heeft nooit geteerd op een sterk verhaal en dat zal ook niet erg verschillen bij deze versie.

Met de release die gepland staat voor 2011 stellen we vast dat de game er nu reeds bijzonder goed uitziet. De stad ziet er erg levendig uit, de gebouwen storten zeer natuurlijk neer, de helikopters die tijdens de race overvliegen maken het geheel nog indrukwekkender. Ook lijkt de game geen last de hebben van framedrops, maar daar kunnen we nog geen concrete conclusies over trekken, aangezien de game nog in een alpha-fase vertoeft.

Naast de campagne van de singleplayer, is er ook hard gewerkt aan het multiplayerluik. Het vernieuwende aan deze multiplayer is dat je kan gaan wedden. Je start met een bepaald aantal chips die je kan inzetten bij een weddenschap. Zo moet je proberen een speler van een bepaald niveau te verslaan. Wanneer je dat gelukt is, krijg je de verdiende chips om je voertuig te verbeteren. Echter kan je ook deze chips opsparen en bij een volgende weddenschap worden je hoeveelheid chips onderworpen aan een multiplier. Dit betekent dat hoe meer weddenschappen je wint, hoe hoger je bedrag kan worden om uiteindelijk te investeren in je auto. Je kan met zestien spelers tegelijk online spelen, waarvan er mogelijk vier spelers in splitscreen online spelen.

Conclusie:

Hoewel het verhaal niets bijzonder lijkt, belooft MotorStorm: Apocalypse een rasechte topper te worden. De game weet na twee edities nog altijd te vernieuwen. Met de stad als nieuwe speeltuin kan je spectaculaire taferelen verwachten waarin Moeder Natuur de hoofdrol speelt. Ook de multiplayer pakt verrassend uit met het nieuwe chipsysteem. Voor de volledige game is het nog wachten tot 2011. Je bent nu reeds gewaarschuwd!

The Legend of Zelda: Skyward Sword

Dennis van der Beek — Thu, 02 Sep 2010 17:07:25 +0000

Ver boven de wolken is er een wereld die Skyloft heet. Vele mensen uit deze wereld weten niet dat er onder hen een wereld ligt die Hyrule heet. Op een dag wordt de rust en vrede in Skyloft verstoord en wordt een zekere jongeman genaamd Link aangewezen om de problemen in zowel Skyloft als Hyrule op te lossen. De nieuwe Zelda-game, waar we tot voor kort nog maar weinig van wisten, is tijdens de E3 uitgebreid getoond en komt in 2011 uit. Wij blikken alvast vooruit op deze potentiële topper.

Over het verhaal van deze nieuwe Zelda is erg weinig bekend. Zoals in de inleiding vermeld werd, gaat het om de wereld Skyloft die tegelijkertijd met Hyrule door geweld geteisterd wordt. Link zal tussen beide werelden pendelen, zoals we gewend zijn uit bijvoorbeeld Twilight Princes. Daar switchten we immers constant tussen de Twilight Realm en Hyrule. Verder weten eigenlijk alleen dat het wapen van Link, de Skyward Sword, ook de plaats inneemt van zijn Navi en dat prinses Zelda (hoe kan het ook anders?) weer haar intrede maakt.

We weten gelukkig al wel veel over het uiterlijk van de game, omdat er tijdens de E3 diverse filmpjes getoond werden en er zelfs een demo stand aanwezig was van het spel. Op grafisch gebied lijkt het erop dat de hoge heren bij Nintendo voor de Gulden middenweg gekozen hebben. De graphics hebben niet het cartooneske karakter van bijvoorbeeld The Windwaker en Phantom Hourglass, maar zijn ook niet duister zoals we dat uit Twilight Princess kennen. Skyward Sword is vooral erg kleurrijk en kent schilderachtige achtergronden. Echter is er wel voldoende realisme te bespeuren als je bijvoorbeeld naar het uiterlijk van de jongvolwassen Link kijkt.

Qua gameplay kunnen we wederom de vertrouwde formule verwachten. Je trekt over de weidse omgevingen van Hyrule om van kerker naar kerker te gaan. Tussendoor voer je opdrachten in Skyloft uit. Tijdens al je missies zul je steeds meer verschillende items krijgen, waarmee je de, meestal geniale, puzzels kunt oplossen en vijanden kan verslaan. Het is weer het alom bekende recept, waar de fans geen genoeg van kunnen krijgen. Gelukkig heeft Nintendo nog wel wat extra ingrediënten toegevoegd om het gerecht wat extra smaak te geven.

Wat dacht je bijvoorbeeld van de Wii MotionPlus? Hopelijk gaan we nu eindelijk zien wat het apparaatje daadwerkelijk kan. De eerste vooruitzichten zijn in ieder geval goed. Het zwaard bestuur je door bewegingen met de Wii Remote te maken. De Nunchuk gebruik je om je schild te besturen. De bewegingen zullen één op één naar het beeldscherm vertaald worden. Dat zal ongetwijfeld tot spannende en intense gevechten leiden, maar er is nog meer.

Zo lijkt Nintendo een aantal elementen rechtstreeks uit Wii Sports Resort geplukt te hebben, om ze in de “praktijk” te brengen. Want zeg nou eerlijk: Wii Sports Resort was eigenlijk meer een uitgebreide demonstratie van wat ons te wachten stond met de Wii MotionPlus. Nu zal er een aantal gameplay mechanieken terugkomen in de nieuwe Zelda-game. Vergelijkbaar met het bowlen, kun je de Wii Remote gebruiken om bommen naar vijanden te rollen. Je kunt ze overigens ook gewoon bovenhands gooien.

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het boogschieten en zwaardvechten. Beide activiteiten voerden we al uit in Resort, maar in Skyward Sword voer je naast dit allerlei andere activiteiten uit. Om de lucht te verkennen en om objecten op te pakken, heeft Link in Skyward Sword de Beetle tot zijn beschikking. Deze kan door de lucht vliegen en kun je op nagenoeg dezelfde manier besturen als het vliegtuigje uit Wii Sports Resort.

Wat wellicht ook nog de moeite is om te vermelden, is dat de nieuwe Zelda wederom geen voice-acting zal krijgen. Althans, geen volledige, want Link en andere personages zullen wel korte kreten kunnen uitspreken om emoties uit te drukken, maar echte woorden – en laat staan gesprekken – zullen we in het spel niet tegenkomen. Een begrijpelijke beslissing, want een sprekende Link zou niet realistisch overkomen in dit fantasieachtige verhaal.

Conclusie:

Alles wijst erop dat Nintendo de zaakjes goed onder controle heeft wat betreft de nieuwe Zelda-game. Wij kunnen niet wachten op Skyward Sword. Simpelweg, omdat Nintendo weinig aan de fantastische basis heeft veranderd. We krijgen natuurlijk nieuwe omgevingen en tempels en ook de besturing is op de schop genomen. De magie en de sfeer uit de typische Zelda-games blijven echter overeind en daarom lijkt 2011 nog ver weg. Het zal het wachten waard zijn.

Killzone 3

Peter vd Ham — Wed, 01 Sep 2010 10:51:00 +0000

Killzone 3 is een titel waar vele PlayStation 3-bezitters naar uitkijken. Het voorgaande deel is een van de heftigste first person shooters verkrijgbaar voor Sony’s console en tot op de dag van vandaag een van de mooiste games die ik ooit heb gezien. Het spel verkocht erg goed en ontwikkelaar Guerilla Games ontving veel lof. Een derde deel was dan ook eigenlijk onvermijdelijk. Guerilla kreeg echter een logische keus om een simpele ‘cash-in’ te maken of het derde deel nog intensiever, actievoller en mooier te maken. Hun keus lijkt gevallen op dit laatste...

Nadat Sev en Rico de Helghast dictator Visari hebben vermoord, is diens rijk vervallen in een interne strijd tussen verschillende, van mening verschillende, groepen Helghast. Killzone 3 begint op dit moment. Sev en Rico moeten een weg zien te vinden door deze groepen Helghast. Helaas voor hun staan ze er voorlopig even alleen voor en is hun voornaamste taak om enig teken van de Interplanetary Strategic Alliance (ISA), waar het tweetal op de loonlijst staat, de vinden. Guerilla heeft laten weten dat de speler door de zoektocht naar de ISA een beter indruk krijgt over de cultuur en de taal van de Helghast. Het verhaal zal ook iets zachtaardiger zijn dan in het voorgaande deel. Dit omdat Guerilla van mening was dat deze iets de donker was. Natuurlijk blijft het oorlog en zal het geen knuffelachtig verhaal worden. Er is zelfs een schrijver van buitenaf aangenomen die zich alleen bezig zal houden met het schrijven van het verhaal. Dit om een fris en nieuw perspectief te geven.

Het verhaal is natuurlijk erg belangrijk, maar waar het natuurlijk vooral om draait is de keiharde actie. Van wat we tot nu toe gezien hebben, zit het op dit gebied wederom wel snor met Killzone 3. Allereerst is daar de mogelijkheid om het spel in 3D te spelen. Ik weet dat niet iedereen de mogelijkdheden heeft om dit te doen, maar Sony geeft de speler in ieder geval wel een reden om een 3D-televisie aan te schaffen. Het spel ziet er namelijk fantastisch uit in 3D. De kogels vliegen je nu letterlijk om de oren en dit geeft een unieke ervaring. Het geeft een onwijs gevoel van diepe en het lijkt alsof jij als speler echt rondloopt tussen de gemene Helghast. Enigszins beangstigend, maar wel ontzettend gaaf.

Gelukkig ziet de game er niet alleen in 3D mooi uit. Killzone 3 ziet er op een ‘gewone en ouderwetse’ HD-tv ook fantastisch uit. Aangezien Guerilla vlak na de release van Killzone 2 al met het derde deel aan de slag ging, draait de game op dezelfde engine. Deze is door de Nederlandse ontwikkelaar echter wel helemaal uitgebouwd tot het maximaal haalbare. Echt nodig was dit overigens niet, omdat Killzone 2 vandaag de dag er nog steeds prachtig uitziet.

De verbeterde engine heeft niet alleen gezorgd voor nog mooiere graphics, hij zorgt er ook voor dat het hele spel verbeterd kan worden. Zo hebben de vijanden nog meer hitpoints gekregen. In Killzone 2 kreeg je als speler al echt het gevoel dat iedere kogel zijn impact had op de ontvanger. Door het toevoegen van extra hitpoints ligt dit gevoel nog hoger. Daarnaast zijn de explosies nog heftiger geworden en speelt de wind een grotere rol op alles wat er om je heen gebeurt.

Sev en Rico zijn zoals gezegd wederom verwikkeld in een strijd met de Helghast. Veel hulp kunnen ze hierbij echter niet verwachten en hun voornaamste taak is om te overleven. Iets dat erg lastig is met de vele Helghast in de buurt. De dood van hun dictator heeft er op de een of andere manier toe geleid dat ze nog slimmer zijn dan voorheen. En slimmer betekent nog moeilijker te doden. Zo weten ze precies wanneer ze zich wel en wanneer ze zich niet kunnen laten zien. Ook schuwen ze een directe confrontatie niet en gaan ze een vuurgevecht niet uit de weg. Ze zijn erg slim en lastig uit te schakelen. De Helghast hebben ook nieuwe accessoires gekregen, waarvan de jetpack de meest interessante is. Hiermee kunnen ze namelijk overal heen vliegen, wat het erg moeilijk maakt ze neer te halen. Jouw kijk op het slagveld wordt hierdoor een stuk groter, iets dat weer extra uitdaging geeft.

Natuurlijk ben je zelf niet zomaar een militair. Sev heeft zelf ook wat leuke trucjes gekregen. Waar je in deel twee bij een gevecht van dichtbij vooral de kolf van je geweer tegen de schedel van de Helghast drukte, kun je nu een karatetrap uitdelen. Vervolgens kun je de vijand neersteken met een groot mes, zonder enig geluid te produceren. Erg handig. De jetpack is overigens niet alleen te gebruiken door de Helghast. Sev en Rico kunnen zichzelf ook in deze handige gadget hijsen. Hierdoor kun je boven de vijand komen om ze zonder enige dekking neer te kunnen schieten. De jetpack zorgt er ook voor dat je grote stukken kan springen. Mario is er maar een simpele loodgieter bij.

Tenslotte kan de multiplayer ook niet ontbreken. Heel veel heeft Guerilla Games hier nog niet over bekendgemaakt, maar we weten wel dat deze een lagere instapdrempel bevat dan het voorgaande deel. Ook zullen er nieuwe modi en klassen aanwezig zijn.

Conclusie:

Killzone 3 wordt een ontzettend sterke game. Guerilla heeft met deel twee laten zien een talent te hebben voor het brengen van onwijs vette actie en zet deze trend voort. De game ziet er fantastisch uit en brengt kleine maar leuke verbeteringen, maar bouwt vooral voort om een enorm sterke basis. Er hoefde eigenlijk ook weinig vernieuwd te worden. Killzone 3 gaat gewoon een sterke, achtbaanachtige, kogels-en-explosies-om-je-hoofd-heen-vliegende heftige ervaring bieden die niemand mag missen. Oja, in 3D wordt het allemaal nog heftiger.

Kinect Adventures

Marijn Dekker — Tue, 24 Aug 2010 08:09:35 +0000

Wij gamers weten dat Microsoft met Kinect een totaal andere doelgroep probeert te bereiken dan voorheen. De bewegingsgevoelige camera die voor 150 euro over de toonbank zal gaan, laat je met het menselijk lichaam een game besturen. De casual gamers kunnen hiermee hun geluk niet op en goede verkoopcijfers liggen in de lijn der verwachting. Microsoft zelf is echter vol overtuigd van het tegendeel en zegt ook de hardcore gamers tevreden te willen stellen met de nieuwe besturing voor de Xbox 360. Met Kinect wordt dezelfde marketing toegepast als bij de lancering van de Nintendo Wii. Het gevolg hiervan is, dat we bij Kinect een gratis game krijgen: Kinect Adventures.

Eerst nog even een kleine introductie tot het hele principe van Kinect. Kinect is de camera die jou in de rol van een gamepersonage of je avatar zet. Een groot aantal Kinect-games zul je bij de lancering met je Xbox Live avatar spelen, zo ook Kinect Adventures. Steek jij je rechterhand naar rechts uit, dan zie je de avatar hetzelfde doen. Spring jij in de lucht, dan doet je avatar hetzelfde. De camera registreert jouw bewegingen en zet ze één op één over naar het beeldscherm waarop je speelt.

Kinect Adventures bestaat uit een serie minigames die je in een singleplayermodus ongetwijfeld allemaal zult kunnen doorlopen. Het draait echter om het partyelement en eigenlijk moet je de game gewoon met een vriend of familielid over de vloer uit de kast halen. In elke minigame draait het om het verzamelen van muntjes. Er zijn twee minigames die ik in deze preview toe wil lichten. De eerste minigame heet Jump `n Dodge. Dit spelletje laat je plaats nemen op een bewegend platform dat gaat rijden over een vooraf uitgezette hindernisbaan.

De muntjes zijn rondom de hindernissen gepositioneerd. Je zult je in rare poses moeten gaan begeven, sprongen moeten maken en andere bewegingen moeten uitvoeren om zoveel mogelijk muntjes te verzamelen. Dit zorgt in groepsverband gegarandeerd voor hilariteit, helemaal omdat de Kinect-camera af en toe een foto van de spelers maakt. Deze foto`s worden na de hindernisronde getoond en kunnen worden opgeslagen. Mocht je in je eentje aan het spelen zijn en een vriend komt opeens binnenlopen, dan kan deze zonder het spel op pauze te zetten naast jou voor de camera gaan staan. De game switcht dan automatisch naar splitscreen.

Een andere minigame is River Rush. Ook hierin moet je muntjes verzamelen. Dit spelletje kun je waarschijnlijk niet alleen spelen en vergt een compagnon. Beide spelers nemen met hun avatar plaats op een virtueel raft. Het raft vindt vervolgens een aantal heftige wildwaterstromen en trotseert bovendien watervallen. Als beide spelers springen, dan vliegt het raft op ongekende hoogte door de lucht en kan het met een beetje geluk zelfs op de wolken terecht komen. Beide spelers zijn ook nodig om het raft in positie te houden op het water en zoveel mogelijk muntjes te bemachtigen voor die welbekende highscore.

Kinect Adventures lijkt echt een game te worden die je kennis laat maken met de hele techniek achter Kinect, net als Wii Sports dat destijds deed. Het is dus de vraag of dit lang leuk blijft. Wel ziet het er allemaal aantrekkelijk en fleurig uit, al is het natuurlijk verre van realistisch te noemen. Non-gamers zullen dankzij de lage instapdrempel en de techniek echter overrompeld en meteen verkocht zijn. Het is dan wel zaak dat deze techniek het ook werkelijk doet.

Conclusie:

Kinect Adventures krijg je weliswaar gratis, maar bij een investering van 150 euro mag dit ook wel. De game laat je vervolgens kennis maken met de zojuist aangeschafte camera. Dit gebeurt in meerdere minigames waarin muntjes verzameld moeten worden. Het zal ongetwijfeld erg interessant en hilarisch gaan worden in het begin, maar de vraag is hoelang het leuk blijft. Tevens is het een must om met meerdere mensen te spelen. Volgens onze verwachting komt Microsoft er in eerste instantie wel mee weg. In tweede instantie verwachten we wel andere games die Kinect-compatibel worden en voor een hardcore publiek geschikt zijn.

Dead Space 2

Kurt Brunenberg — Sun, 22 Aug 2010 19:31:22 +0000

Normaal gezien zijn games die zich in de ruimte afspelen niet zo aan mij besteed. Maar na de goede reacties op Dead Space besloot ik het spel toch maar in huis te halen. Dat heb ik me achteraf zeker niet beklaagd, want Dead Space is een zeer sterk spel dat de horror sfeer op erg sterke wijze weet over te brengen in de huiskamer. Gelukkig heeft Electronic Arts besloten om nog een tweede deel uit te brengen.

De horrorsfeer uit het eerste deel was voor een groot stuk te danken aan de omgeving waarin het spel zich afspeelde. Het ruimteschip Ishimura was behoorlijk donker en verlaten. Toch heeft Electronic Arts deze keer gekozen voor een nieuwe locatie. Dead Space 2 speelt zich af in de ruimtestad Sprawl die gelegen is op Titan, een maan van Saturnus. Deze stad is minder verlaten dan Ishimura, wat als gevolg heeft dat we meer personages tegen het lijf zullen lopen. Sprawl zal bovendien iets meer verlicht zijn. Als je terug in een zeer donkere omgeving wil spelen, kan je nog altijd de lichten stuk schieten. Veel informatie is er niet bekend over het verhaal achter Dead Space 2. Wat we wel al weten is dat dit spel zich drie jaar na het origineel afspeelt.

Hoofdpersonage Isaac heeft in ieder geval veel progressie ondergaan in die drie jaar. In Dead Space 2 zullen we immers voor het eerst de stem horen van onze held. Zo hoor je ondermeer zijn commentaar op bepaalde gebeurtenissen en vertelt hij nu en dan ook waar hij aan denk. De camerapositie blijft nog steeds dezelfde. Dit wil zeggen dat we eigenlijk over de schouder van Isaac kunnen meekijken. Doordat Isaac continu in beeld is, hebben ze zijn bewegingen ook onder handen genomen. Hij oogt nu wat soepeler, hij kan sneller een trapbeweging uitvoeren en zijn gezicht komt in beeld als hij van ruimtepak wisselt.

Naast zijn nieuwe bewegingen beschikt Isaac over nieuwe wapens. Met het Javelin geweer kan je een staaf afschieten. Dit is ideaal om de monsters te doorboren en ze tegen de muur op te hangen. De meeste monsters kan je uitschakelen door hun ledematen van hun romp af te knallen. Deze keer heb je de mogelijkheid om die ledematen te gebruiken om andere tegenstanders mee uit te schakelen. Die ledematen kan je via telekinetische wapens oprapen en afvuren. Zo heb je een prima alternatief ter beschikking wanneer je weer eens zonder kogels valt. Net zoals in het vorige deel is de hoeveelheid ammunutie weer behoorlijk schaars te noemen. Dit zorgt altijd voor extra spanning aangezien je de kogels verstandig moet gebruiken en je dus niet zomaar als een wildebras kunt lopen rondknallen.

De meeste schrikmomenten in Dead Space komen er uiteraard door de schrikwekkende wezens die je pad kruisen. De meeste van de monsters die je in Ishimura al op de hielen zaten zijn nu ook in Sprawl terug te vinden. Daarnaast maken enkele nieuwe lelijke schepsels hun opwachting. Vooral de Stalker belooft je veel moeilijke momenten te doen beleven. Een stalker is een monster dat veel weg heeft van een hond. Een Stalker valt zelden alleen aan. Terwijl je een Stalker probeert neer te schieten, let je dus maar beter op wat er in je rug gebeurt. De Crawler is een kleine vijand die je na het onthoofden kunt gebruiken tegen de andere tegenstanders. The Pack lijkt dan weer op een zwerm gemuteerde kinderen die erg snel bewegen. Gelukkig bezit Isaac nog steeds zijn gave om vertragingskrachten te gebruiken.

In het eerste deel zaten een aantal gewichtloze ruimtes. Hierin kon Isaac van de grond tot op de muren springen. Die gewichtloze ruimtes zullen nu ook aanwezig zien. Bovendien kan je ditmaal beschikken over een jetpack. In plaats van op de muren te springen, heb je nu dus de volledige vrijheid om te vliegen waar je maar wil. Wat ook terugkeert zijn de eenvoudige puzzels waarbij je, door schakelaars om te zetten en objecten te verplaatsen, verder kunt geraken in een level. Dead Space 2 zal overigens een online multiplayer modus bezitten. Hier is nog maar bitterweinig informatie over bekend, maar ledematen van je vrienden afknallen lijkt ons alvast een leuke bezigheid. Als die online multiplayer goed is uitgewerkt zal dit alvast de duurzaamheid van het spel ten goede gaan komen.

Conclusie:

Met Dead Space kwam ontwikkelaar Visceral games onverwacht sterk uit de hoek in 2008. Het belangrijkste voor deel twee lijkt me vooral de horrorsfeer. Als deze minstens evengoed is als bij zijn voorganger, dan belooft het een sterke game te worden. Met de online multiplayer, het jetpack, de stem van Isaac, de nieuwe wapens en de nieuwe monsters lijkt Dead Space 2 alvast genoeg vernieuwing te brengen. Iedereen die ervan geniet om eens goed te griezelen zal alvast uitkijken naar eind januari. Vanaf dan vinden we Dead Space 2 immers in de winkelrekken.

Kid Icarus: Uprising

Dennis van der Beek — Sat, 21 Aug 2010 17:13:27 +0000

Stilzitten doen ze niet bij Nintendo. Het bedrijf heeft na de release van de Nintendo DS al een aantal keer een nieuwere versie gelanceerd en ook in 2011 mogen we er weer één verwelkomen. In tegenstelling tot alle voorgaande versies van de Nintendo DS die na de originele versie uitkwamen, heeft Nintendo nu echt iets revolutionairs. Althans, iets wat we nog niet gezien hebben van een handheld, want of het allemaal goed gaat werken is nog even afwachten. Het gaat om de 3DS, een Nintendo DS die driedimensionale beelden kan weergeven en dat zonder dat je er een brilletje voor op hoeft te zetten. Eén van de eerst aangekondigde titels is Kid Icarus: Uprising en daar blikken wij vast op vooruit.

Kid Icarus kent een vreemde historie. De franchise heeft een bepaalde schare fans achter zich staan, die al jaren alle mogelijkheden aangrijpen om een vervolg bij Nintendo los te peuteren. Blijkbaar hebben de vele forumdiscussies op het wereldwijde web geholpen, want tijdens de E3 deed Nintendo middels een spetterende trailer Kid Icarus: Uprising uit de doeken. De fans zijn in ieder geval blij, omdat zij eindelijk weer met de gevleugelde held Pit aan de slag kunnen. Hoewel het hoofdpersonage ook terug te vinden is in Super Smash Bros. Brawl, is het nu voor het eerst sinds 1991 dat we hem in een eigen game zien.

Het verhaal in Kid Icarus: Uprising speelt zich af in Angel Land. Pit wordt door de Godin Palutena ingeschakeld om het op te nemen tegen de kwaadaardige schepsels die Medusa op Angel Land heeft afgestuurd. Het enige doel van de jonge held is ervoor te zorgen dat de veiligheid in Angel Land gewaarborgd blijft, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.

De vele vijanden die Medusa op het land afgestuurd heeft zullen zich namelijk niet zomaar overgeven. Zo zien we Pits oude aartsrivaal Eggplant Wizard wederom voorbijkomen en zagen we in de trailer ook een grote tweekoppige hond en een soort van Grim Reaper. Naast deze uit de kluiten gewassen vijanden zijn er natuurlijk ook genoeg kleine vijanden, die vaak in groepjes op je af komen. Aan jouw de taak om ze een kopje kleiner te maken.

In tegenstelling tot de eerder verschenen games uit de serie, neigt Kid Icarus: Uprising meer naar het shootergenre dan naar het adventure/platformgenre. In vele gevallen zal het eerste, korte gedeelte van een level zich afspelen in de lucht en zal het vervolg plaatsvinden op het land. Hier raak je verzeild in een soort van on rails-shooter. Hierbij gebruik je de slidepad van de Nintendo 3DS om Pit te bewegen en kun je Pits’ wapen, de boog van Palutena, gebruiken middels het touchscreen.

Zoals ik eerder al meldde, zit Kid Icarus: Uprising boordevol grote en kleine vijanden. Je zult dus enorm veel actie zien tijdens het spelen van de game. De trailer liet ons zien dat het er allemaal alleraardigst uitziet. De groteske gevechten in de lucht en op de grond zien er erg mooi uit en lijken het niveau te halen van de Nintendo GameCube wat betreft de graphics. In de trailer zagen we veel verschillende kleuren en bovendien lijkt alles behoorlijk gedetailleerd. We hebben het zelf helaas nog niet in 3D mogen aanschouwen, maar de eerste geluiden die de rondte gaan zijn allemaal zeer positief.

Conclusie:

Het jarenlange gezeur van fans om een nieuwe Kid Icarus heeft ondergetekende ook behoorlijk nieuwsgierig gemaakt naar de franchise. Uprising zal meer een shooter worden dan een platformer en de vraag is of dat een succes zal worden. We weten immers niet hoe het is om een shooter op Nintendo’s nieuwe handheld te spelen. Toch vermoeden we dat Nintendo heel goed weet waar het mee bezig is en we hopen dat Kid Icarus: Uprising de fans geeft waarop ze al jaren hopen: een geweldige spelervaring met Pit in de hoofdrol in 3D.

DJ Hero 2

Sebastiaan Quekel — Mon, 16 Aug 2010 23:05:03 +0000

Verleden jaar wist ontwikkelaar FreeStyleGames een frisse wind door de Hero-franchise te waaien. Geen plastic gitaren, drumstellen en microfonen, maar een heuse draaitafel zette zowel de game- als de muziekindustrie op stelten. Alhoewel ondergetekende het zogeheten ‘DJ Hero’ beloonde met een percentage van 84%, was de muziekgame eigenlijk niets meer dan een testproduct.

Een slappe carriére modus, weinig mogelijkheden met freestylen, een onduidelijk menu: facetten die het zonet genoemde ‘testproduct’ kei hard bestempelen. Met DJ Hero 2 gaat de serie volgens de Britse ontwikkelaar pas echt van start. Dit heeft ongetwijfeld te maken met de diverse en populaire soundtrack. Waar de nummers uit het origineel nog 350 miljoen Youtube-hits trokken, claimt deze sequel al meer dan 1,2 miljard hits. Popsensatie Lady Gaga is hier beslist de grootste aanleiding voor, evenals andere artiesten als Dr. Dre, Metallica, David Guetta en Rihanna.

De laatstgenoemde artiest komt met het nummer ‘Rude Boy’ op de proppen, waarmee we gemakkelijk een vernieuwing uit DJ Hero 2 uit de doeken kunnen doen. Zo mogen er in tegenstelling tot het origineel samples uit het nummer gebruikt worden. Dit betekent dat je ‘Im a rude boy’ in ‘Im rude boy boy boy’ kunt veranderen, afhankelijk van hoe vaak je op de knop drukt. Verder is het mogelijk om op bepaalde freestyle-stukken zelf scratchpatronen in te vullen en kun je op elk moment los gaan met de crossfader. In het eerste deel werd dit vooraf ingesteld en werd je dus beperkt in het freestylen.

Behalve enkele speltechnische verbeteringen bevat DJ Hero 2 een scala aan nieuwe modi. De meest uit het oog springende is nog wel de mogelijkheid om samen met of tegen een vriend te spelen. Wanneer je samen met een vriend speelt, kun je zelfs een andere maat erbij halen die eventueel de lyrics mag gaan voorzien, uiteraard volledig ondersteund met on-screen teksten. Hebben jullie tijdens het indrinken geen zin om te spelen? Geen probleem, aangezien je zo een setlist samen kunt stellen en muziek kunt luisteren zonder dat je het spel hoeft te spelen. Beginnen jullie handen weer te jeuken, dan kun je middels het drop-in drop-out-systeem zo weer inspringen. De gitaar-tegen-draaitafel-modus is overigens geschrapt omdat Freestyle Games hier bijna alleen maar negatieve feedback over kreeg.

Andere modi die de game rijk is zijn Empire Mode, DJ Battle en Accumulator. De eerstgenoemde modus is de hoofdmodus van DJ Hero 2; hierbij maak je namelijk carrière als DJ waarbij je logischerwijs jezelf omhoog moet werken. Verwacht wordt dat deze modus een stuk interessanter zal worden dan die uit het eerste deel. Dit heeft onder andere te maken met de duidelijkere menu’s, meent FreeStyleGames. Dan hebben we nog DJ Battle, een versus mode waarbij de eerste speler zijn eigen freestyle moet maken die de tweede speler vervolgens feilloos moet naspelen. Bij Accumulator bepaal je zelf wanneer je je verdiende punten inzet, een soort pokerachtig iets dus.

Conclusie:

DJ Hero 2 wordt – net zoals Guitar Hero 2 destijds was – een volwaardige opvolger en zal eind oktober de toon zetten voor alle reeds verschenen muziekgames. Dit heeft onder andere te maken met het feit dat de genoemde minpunten uit het origineel in DJ Hero 2 zullen uitblijven. Althans, dat is wat er beweerd wordt en daar zullen we FreeStyleGames op moeten vertrouwen. Mocht dat uiteindelijk vies tegenvallen, ach, dan hebben we in ieder geval die supervette tracklist en het verbeterde freestylen nog.

Batman: Arkham City

Sander van Genderen — Thu, 12 Aug 2010 10:35:41 +0000

Je kunt wel stellen dat Batman weer helemaal terug is. Toen in 2008 The Dark Knight op het witte doek verscheen, had iedereen even zijn twijfels, maar al snel bleek dat Batman nog lang niet vergaan is. Waarschijnlijk vanwege het ongekende succes van The Dark Knight heeft Warner Bros. Interactive destijds besloten weer eens een game aan de menselijke vleermuis te wijden, en dit bleek meer dan een goede zet.

RockSteady en Eidos legden de lat hoog voor Batman: Arkham Asylum door in de pers te roepen dat het een fantastische game zou worden. Uiteindelijk bleek dit ook het geval en beloonde GameQuarter de game met een verdienstelijke score van 89. Vooral de controls, sfeer en aandacht voor details konden wij meer dan bekoren. Wij zijn dan ook meer dan benieuwd wat het vervolg van Batman: Arkham Asylum ons zal brengen.

Lang leek de game Batman: Arkham Asylum 2 te heten, maar sinds enkele dagen weten we dat de game als Batman: Arkham City door het leven zal gaan. Quincy Sharp, de burgemeester uit het eerste deel, heeft geconstateerd dat Arkham Asylum niet meer te gebruiken is als gevangenis voor de meest gevaarlijke criminelen die Batman ooit heeft leren kennen. Daarom koopt hij een gedeelte van de sloppenwijken van Arkham en zet hij er een fikse muur omheen. Een nieuwe gevangenis genaamd Arkham City is geboren.

Om te zorgen dat er geen enkele slechterik uit Arkham City ontsnapt, heeft Quincy Sharp Hugo Stranger ingehuurd om Arkham City te leiden. Over Hugo is niet veel bekend, alleen dat er veel mensen zijn verdwenen nadat ze in contact kwamen met de beste man. Om de bewoners van de gevangenis een beetje in toom te houden, heeft hij een team genaamd Tyger samengesteld. Er is slechts één simpele regel waaraan de gevangen zich moeten houden: probeer niet te ontsnappen.

Het was al duidelijk dat er meer bekende slechteriken zullen verschijnen in dit nieuwe deel dan in het origineel. Onder andere Two-Face en Mister Freeze mogen hun opwachting maken in Batman: Arkham City. Verder zullen Harley Quinn en de Joker ook weer van de partij zijn. Uit de eerste details van het verhaal kunnen we opmaken dat Two-Face het respect van de andere gevangenen voor zich wil winnen. Om daar voor te zorgen, wil hij Catwoman kidnappen en voor het oog van alle slechteriken executeren. Laten we maar hopen dat Halle Berry wat slims heeft bedacht

Naast het verhaal en de omgeving zal de gameplay ook onder handen worden genomen. De gameplay in het eerste deel stond al als een huis, maar extra elementen zijn altijd welkom. Batman: Arkham City zal dan ook de nodige vernieuwingen met zich meebrengen. Zo zal je door één druk op de knop vijanden kunnen bespotten en hen bang maken. Daarnaast kan Batman twee aanvallen tegelijk counteren en heeft hij een aantal nieuwe gadgets tot zijn beschikking. Rookbommen en een Broadcast Analyzer zullen onder andere zijn voorraad aan gadgets versterken. De Broadcast Analyzer laat je luisteren naar onder andere Gotham FM, maar is voornamelijk bedoeld om berichten van de Joker te ontvangen. Naast deze gadgets weten we dat de gadgets uit het eerste deel vanaf het begin van Batman: Arkham City beschikbaar zullen zijn. Tevens zal Batman de gadgets tijdens een gevecht kunnen gebruiken. Iets wat in het eerste deel niet mogelijk was.

Naast de extra gadgets en moves zal er ook nog iets gedaan doen aan de wijze waarop Batman: Arkham City gespeeld zal worden. Zo zal de game, in tegenstelling tot het vorige deel, zijmissies bevatten en meer puzzels, welke naarmate het verhaal vordert alsmaar moeilijker worden. Daarnaast dwalen er allerlei gangs rond in Arkham City, welke vaak onder de leiding staan van een bekende slechterik. Elk van die gangs heeft een gedeelte van de gevangenis onder controle. Ook de Riddler challenges zullen niet meer hetzelfde zijn als in het vorige deel. Je zult namelijk mensen moeten vinden die werken voor de Riddler, om zo challenges te starten. Helaas zal de vertrouwde side-kick van Batman genaamd Oracle niet aan het begin van de tweede game verschijnen. Alfred is namelijk de nieuwe man achter de stem die uit Batman’s oortje komt. Of Oracle ontvoert is, of dat ze met vervroegd pensioen is gegaan, is niet bekend.

Conclusie:

De verwachtingen voor Batman: Arkham Asylum lagen al hoog dankzij RockSteady en Eidos, maar nu liggen de verwachtingen voor Batman: Arkham City nog vele malen hoger. Batman: Arkham City heeft veel nieuwe dingen die de game een stuk beter kunnen maken dan zijn voorganger. De komst van meer slechteriken, gadgets en puzzels klinkt ons dan ook als muziek in de oren. Wij kijken dan ook halsreikend uit naar dit nieuwe deel, waarin Bruce Wayne weer de strijd aan zal gaan met Joker en Co.

Guild Wars 2

Petra Van den Bempt — Tue, 10 Aug 2010 07:51:53 +0000

250 jaar na de gebeurtenissen in Guild Wars hebben draken en hun ondode leger het continent Tyria veroverd. De vijf rassen – mens, Norn, Charr, Asura en Sylvari – zijn terug naar hun eigen territorium gedreven en hebben het contact met elkaar verloren. De taak van jouw personage is de vijf rassen verenigen om het samen tegen de draken op te nemen.

De grootste verandering in Guild Wars 2 is wellicht de overgang van een ‘instanced game-world’ in Guild Wars, waarbij je tijdens het questen geen andere spelers tegenkomt dan diegene die in je groep zitten, naar een meer conventionele MMO-wereld waarin iedereen elkaar kan ontmoeten. Het idee achter deze verandering is het herwerkte quest-systeem. Quests zijn nu events geworden. Een brug waar je keer op keer probleemloos bent over gewandeld kan opeens aangevallen worden door een draak. Op dat moment kan je beslissen om de draak aan te vallen. Als er toevallig andere spelers in de buurt zijn, kan je samen deze taak ondernemen. Meer deelnemende spelers betekent meer of moeilijkere vijanden. Lukt deze taak, dan vlucht de draak en word je beloond. Mislukt ze, dan wordt een andere serie quests beschikbaar, waaronder het herstellen van de brug. Dit event-systeem zorgt ervoor dat je altijd iets nieuws en onverwachts kan tegenkomen en dat de wereld er door jouw toedoen altijd anders zal uitzien.

Een andere verandering is dat springen en zwemmen nu tot de mogelijkheden behoren. Dit is misschien een kleine aanpassing, maar het heeft wel grote gevolgen. De makers van Guild Wars 2 hebben een enorme onderwaterwereld gecreëerd, volledig met events en dingen om te ontdekken. Ook crafting en andere ‘non-combat professions’, wat in Guild Wars ontbrak, worden in de opvolger mogelijk. Verder is het spel nog geheel solo uit te spelen, maar zonder heroes en henchmen deze keer. Wel kan je een compagnon op je reis meenemen, zelfs als je al in een groep zit. Bovendien heb je tien ‘skill slots’, tegenover de gebruikelijke acht in Guild Wars. Vijf daarvan liggen sowieso vast aan de hand van je klasse en je gekozen wapen, dat je voor en tijdens het gevecht kan verwisselen. Vervang je je boog door een zwaard, dan krijg je ook vijf andere skills. Een enkel skill slot is voorbehouden voor een elite skill en één voor een healing skill. De overige slots zijn naar eigen smaak op te vullen. Dit nieuwe systeem zou makkelijker op te pikken zijn door beginners, maar biedt de meer doorwinterde speler nog steeds honderden combinaties om de vijand zo creatief mogelijk af te maken. Een voorbeeld hiervan is eerst een vuurcirkel oproepen die vervolgens je afgeschoten pijlen in krachtigere vuurpijlen verandert.

Er kunnen opnieuw meerdere personages aangemaakt worden, maar het overzetten van een Guild Wars personage is niet mogelijk. Wel wordt zijn of haar naam gereserveerd en je prestaties in Guild Wars leveren via de Hall of Monuments een mooie beloning op. Er is voor je personage keuze tussen de vijf hierboven genoemde rassen en acht klassen (waarvan er al drie gekend zijn: warrior, elementalist en ranger). Elke combinatie tussen ras en klasse zal mogelijk zijn. Elk ras heeft echter zijn sterktes en zwaktes. Zo zijn de Sylvari sterk in earth magic door hun connectie met de natuur en kunnen Asura door hun technische kennis golems oproepen om voor hen te vechten. Aan jou dus om de beste combinatie te kiezen. Als je tijdens het questen toch nog zou sterven, dan kom je in ‘downed mode’ terecht. In deze modus heb je een paar minder krachtige skills voor een laatste poging de vijand alsnog te verslaan. Lukt dit, dan krijg je je leven terug en als je toch doodgaat, dan kan je herrezen worden door één van je teamgenoten of je kan je map oproepen en kiezen waar je terug tot leven komt. Het is dus niet nodig om minutenlang als geest rond te lopen, op zoek naar je eigen lichaam. Er is bovendien een mildere death penalty dan in Guild Wars.

Ook het levelingsysteem is helemaal aangepast. Waar je je maar tot level twintig kon opwerken in Guild Wars, zal dat nu tot level tachtig en misschien wel meer zijn. Het is echter niet zo dat het dan een grind-feest wordt, aangezien de makers hebben beslist om het benodigde aantal ervaringspunten niet op te drijven naarmate het behaalde level vordert. Je hebt dus hetzelfde aantal punten nodig om tot level 34 als tot level 72 te geraken. Alleen de eerste levels vereisen minder ervaringspunten, zodat het levelen in het begin sneller gaat.

Een belangrijk aspect in Guild Wars was Peer versus Peer. Dat is in Guild Wars 2 niet anders, met het enige verschil dat er nu twee types van PvP zijn, World PvP en Structured PvP. World PvP laat een hele hoop spelers toe om het massaal tegen elkaar op te nemen om bijvoorbeeld elkaars kasteel te veroveren, terwijl Structured PvP nog het best te vergelijken is met de Guild versus Guild uit de eerste Guild Wars. Opnieuw is de verzamelde uitrusting tijdens het questen niet van belang, aangezien iedereen met dezelfde skills en uitrusting van start gaat. Je kan namelijk al vanaf het begin een volwaardig PvP-personage aanmaken.

Conclusie:

Guild Wars 2 is vernieuwend ten opzichte van de meeste hedendaagse MMORPG’s, maar ook ten opzichte van de oorspronkelijke Guild Wars. Het hele genre werd herdacht en dat resulteert in een aantal originele en veelbelovende ideeën. Als het dezelfde toegankelijkheid heeft als Guild Wars, maar wel een meer interactieve en nog mooiere wereld biedt, zonder dat een maandelijkse bijdrage nodig is (wat trouwens al bevestigd werd), dan zou deze game het MMORPG-landschap wel eens helemaal op zijn kop kunnen zetten.

Donkey Kong Country Returns

Dennis van der Beek — Fri, 06 Aug 2010 17:13:31 +0000

In de jaren dat de studio Rare voor Nintendo werkte, werd de een na de andere ijzersterke franchise uit de grond gestampt. Perfect Dark, Donkey Kong Country, Star Fox en noem het allemaal maar op. Het gros van die franchises bleef eigendom van Nintendo en kreeg een ander ontwikkelteam toegewezen. Retro Studios is, nadat ze het “Metroid-stokje” hebben overgedragen aan Team Ninja, weer 100% beschikbaar en Nintendo besloot ze op te zadelen met een gloed nieuwe Donkey Kong Country. Niet vreemd, want Retro Studios heeft met de Metroid Prime-reeks bewezen dat ze over kwaliteit beschikken. Zouden ze dat met Donkey Kong Country Returns ook kunnen?

Tijdens de persconferentie van de E3 werd Donkey Kong Country Returns met gejuich ontvangen. De eerste Donkey Kong Country, welke in 1994 voor de Super Nintendo verscheen, en de vervolgen daarop roepen nog steeds bij enorm veel gamers nostalgische gevoelens op. Hoewel de games het als platformer absoluut niet het niveau van de tweedimensionale Mario-games haalden, hadden ze toch een bepaalde charme. Deze charme zorgt ervoor dat veel gamers nog steeds reikhalzend uitkijken naar een nieuwe platformer van de behaarde aap Zij worden dus op hun wenken bediend, want Donkey Kong Country Returns zal dit jaar nog uitkomen.

Kort gezegd speelde je in voorgaande Donkey Kong Country games met apen die zich een slag in de rondte renden om zoveel mogelijk bananen en KONG-letters te pakken, om vervolgens het einde van een level te bereiken. In de levels werd je volop belaagd door vijandelijk gespuis, liet je je afschieten door tonnen en kanonnen, reed je in mijnwagentjes en zat je zo nu en dan op de rug van een dier. Als je drie dezelfde dierensymbolen pakte, mocht je even door een bonuslevel heen om nog meer bananen te pakken.

Aan die opzet is niet veel veranderd in Donkey Kong Returns. De bananen en de letters zijn terug van weggeweest, de tonnen zijn nog steeds in grote getale aanwezig en zelfs de mijnkarretjes maken wederom hun intrede. Het verzamelen houdt nog niet op bij de bananen en de KONG-letters. Er zijn ook nog eens puzzelstukjes, bananenmunten en ballonnen. Nostalgie op en top, dat is wat we kunnen verwachten. Retro Studios heeft echter niet stilgezeten, want de ontwikkelaar heeft genoeg nieuws toegevoegd. Wat dacht je bijvoorbeeld van een co-op modus?

Daar waar je normaal wel kon switchen tussen Donkey en Diddy, liep er toch altijd wel iemand voor aap bij. In Returns is het niet langer zo dat Diddy zomaar achter Donkey aanloopt en andersom. Als je met z’n tweeën bent, kun je namelijk beiden een aap besturen. Als een van beide doodgaat, dan zal hij verderop uit een ton tevoorschijn komen. Waar die tonnen wel allemaal niet goed voor zijn…

De apen hebben in Donkey Kong Returns ook nieuwe streken. In de co-op kan Diddy Kong gebruik maken van een soort jetpack. Deze wordt door vuurpijlen aangedreven en maakt het mogelijk dat Donkey Kong voor korte tijd opgetild kan worden. Donkey zelf kan ook iets nieuws, hij kan zich namelijk oprollen als een bal en vervolgens met Diddy trappelend op zijn rug rondrollen.

Halverwege de jaren negentig waren de pre-rendered graphics van Donkey Kong Country fenomenaal. Retro Studios is niet erg ver van dit principe afgestapt. Als je namelijk naar de beelden kijkt, zul je direct zien dat het wederom tweedimensionaal is. Echter heeft de ontwikkelaar wel duidelijk naar Donkey Kong Jungle Beat gekeken wat betreft de vormgeving van de diverse vijanden en dergelijke. Alles lijkt semidriedimensionaal en in sommige gevallen wordt hier ook gebruik van gemaakt op gebied van gameplay. Zo zie je soms de eindbazen op de achtergrond al rond dwarrelen en weet je dat je vroeg of laat met deze gevaartes te maken zult krijgen. In video’s op het internet waren er ook al vallende pilaren op de achtergrond te bespeuren. De rotsblokken die hierbij vrijkomen zul jij moeten ontwijken.

Retro Studios is verantwoordelijk geweest voor Metroid Prime, zoals jullie weten. Een van de sterke punten van die trilogie was de muziek. Bij Donkey Kong Country was deze ook niet onaardig en daarom is het ook goed om te horen dat Kenji Yamamoto, de man achter de Metroid Prime soundtracks, oude Donkey Kong Country nummers van een nieuw jasje zal voorzien.

Conclusie:

Een vervolg op een spellenreeks die door het gros van de gamers enorm hoog geprezen wordt, lijkt een garantie op succes. Tot nu toe belooft Donkey Kong Country Returns een erg leuke game te worden. Het is duidelijk dat Retro Studios de klasse in huis heeft om een sterke titel af te leveren en de voortekenen zijn tot nu toe uitstekend. Op de redactie slaan we al ongeduldig met onze platte handen op de grond en zijn we op bananenrantsoen. We kunnen niet wachten op de nieuwe Donkey Kong Country.

FIFA 11

Kurt Brunenberg — Tue, 03 Aug 2010 08:11:17 +0000

Ieder jaar verschijnt er weer een nieuwe editie van FIFA op de markt en dat is ook dit jaar niet anders. Enkele jaren terug kreeg de reeks vooral kritiek te verwerken, omdat er weinig vooruitgang te merken was. Sinds de komst van de Xbox 360 en de PlayStation 3 gaat het met FIFA weer de goede kant op. FIFA 08 was een serieuze verbetering te noemen en ook de edities 09 en 10 werden heel goed onthaald. De verwachtingen voor dit jaar liggen dan ook erg hoog. EA Sports gelooft al vast dat zij die verwachtingen kunnen inlossen met enkele veelbelovende nieuwe features.

De grootste vernieuwing van FIFA 11 is volgens de ontwikkelaar de revolutionaire Personality+ feature. Ieder speler krijgt meer dan ooit zijn eigen persoonlijkheid en eigenschappen, zodat de spelers meer van elkaar gaan verschillen. Bij FIFA 10 had iedere speler slechts een paar hoofdeigenschappen en dat waren: schieten, kracht, snelheid en acceleratie. Bij FIFA 11 komen daar nog wat eigenschappen bij: dribbelen, passen, werkkracht, vrijlopen en verdedigen. Dit moet er voor zorgen dat iedere speler zijn eigen sterke en minder sterke punten heeft. Met Messi en Ronaldo heb je een perfecte balcontrole en een sterke dribbel in huis, terwijl een speler als Terry al eens een bal van de voet durft laten te springen, maar wel een perfecte tackle in kan zetten. In het verleden kon je bekende spelers vooral aan hun gezichten herkennen. Volgens EA Sports gaan we ze dit jaar ook aan hun spelstijl herkennen.

Net zoals ieder jaar is het passing systeem weer onder handen genomen. Volgens EA waren de ping pong passen, zoals ze het zelf noemen, het mindere punt van FIFA 10. Je kon immers de bal heel gemakkelijk rondspelen. De bal kwam zo goed als altijd aan en de spelers hadden ook nog een perfecte balaanname. Hierdoor kon je veel te snel en te gemakkelijk een aanval opzetten. Voor dit jaar is er gekozen voor Pro-passing. Dit is een moeilijker en vooral realistischer passing systeem. Enkel met spelers van het type Iniesta kan je een bal in één tijd doorspelen. Met de minder goede voetballers is het aangeraden om de bal eerst onder controle te brengen, alvorens een accurate pass te kunnen versturen. Dit brengt een iets tragere gameplay met zich mee, aangezien het langer duurt voor je een degelijk aanval kunt opzetten. Verder krijgen we een meter terug waarmee we de kracht van de pass kunnen regelen. Dit werkt volgens de ontwikkelaar erg goed. Als je een pass van vijftien meter verstuurd met de kracht voor maar tien meter, dan zal de bal ook nog wel tot bij de medespeler raken maar de kans op een onderschepping van de tegenstander wordt dan veel groter. Via een HUD kan je overigens zien hoeveel kracht je nodig hebt om een perfecte pass te trappen. Bovendien houdt het spel er rekening mee als je een mindere pass geeft. Als de volgende speler dan de bal in één tijd wil doorspelen, dan is de kans veel groter dat dit mis zal lopen.

De Be A Pro modus is samen met de Coach modus geschrapt voor FIFA 11. Maar niet getreurd, want hiervoor krijgen we een volledig nieuwe Carrière modus in de plaats. Je kan nu vijftien seizoenen spelen als speler, manager of speler/manager. Het transfersysteem is ook uitgebreid. Anders volstond het om enkel met het team te onderhandelen. Deze keer zal je daarnaast ook de speler zelf moeten zien te overtuigen. Hierdoor moet het weer wat moeilijker worden om grote namen naar een kleinere club te halen. Dit jaar worden alle andere competities mee gesimuleerd. Dit maakt de wereld in FIFA levendiger en je kan bovendien telkens kijken naar de uitslagen in de andere competities. Je beschikt nu ook over een kalender. Hierop staan alle wedstrijden en de tijd loopt ook van match tot match. Als er ondertussen iets belangrijks gebeurt, zoals bijvoorbeeld een bod op een speler of een email van het bestuur, dan stopt de kalender op de dag van de gebeurtenis zodat je kan reageren. Dankzij dit systeem behoren de fouten in de planning tot het verleden. Bij de vorige FIFA’s kwam het soms wel eens voor dat je meerdere wedstrijden op één dag moest afwerken, waardoor je met een uitgeputte ploeg op het veld stond.

Nog een punt dat bij de voorganger wat minder goed was, waren de keepers. De doelmannen moeten deze keer weer wat beter gaan presteren. Vooral op één tegen één situaties zijn ze beter. Bij FIFA 10 stormden de keepers dan uit hun goal om de aanvaller onder druk te zetten. Hierdoor kon je echter zeer simpel scoren door middel van een lobbal. Deze keer komen de keepers wat minder snel uit hun doel. Bovendien is het een stuk moeilijker geworden om een goed lobbal te geven. Je zal de bal goed onder controle moeten hebben en zorgen dat je met het sterke been van de speler trapt. Anders zullen de meeste lobballen fout lopen. De Personality+ feature heeft ook zijn invloed op de keepers. Sommige doelmannen gaan hierdoor eerder de bal met de voeten proberen weg te vegen terwijl andere de bal in handen proberen te krijgen. Jongere keepers staan bovendien sneller op dan hun oudere collega’s.

En dan zijn er nog enkele kleinere toevoegingen. Je krijgt de keuze om handsballen aan- of uit te zetten. Hiervoor is een simpele reden. Veel mensen vroegen om deze feature, maar omdat de AI nog niet zover staat dat ze echt hun best kunnen doen om een handsbal te vermijden, is er de optie om het uit te zetten. Als je in FIFA 11 een geweldige goal weet te scoren, dan kan je de herhaling opslaan op je harde schijf. Dit is zelfs mogelijk tijdens een online wedstrijd. En dan is er nog de mogelijkheid om je eigen muziek te importeren in het spel. Die liedjes kan je toewijzen aan bepaalde teams en competities. Zo hoor je bij de opkomst van een ploeg, bij een doelpunt en op het einde van de wedstrijd je favoriete songs door de stadionspeakers knallen. Je kan ook met een groep je favoriete voetbal liederen inzingen en aan het publiek in het spel toevoegen. Het juichen is nog een beetje uitgebreider. Bepaalde spelers hebben nu hun eigen manier om een doelpunt te vieren. Bekende spelers zullen in het spel dus op dezelfde manier een feestje bouwen zoals ze dat in het echt doen.

De PC-versie van FIFA 11 gaat op dezelfde engine draaien als de Xbox 360- en PlayStation 3 versie. De gameplay en de graphics hebben op de PC dus een serieuze boost gekregen. De versie voor de Wii krijgt dan weer een exclusieve straatvoetbal modus. Hierbij kun je op kleinere in- en outdoor terreinen spelen die omringd zijn door een muur. Die kan je gebruiken om passes te geven. Op deze kleinere velden wordt er vijf tegen vijf gespeeld. Het is ook mogelijk om deze straatvoetbalmodus online uit te oefenen tegen andere gamers. Alle edities kunnen gebruik maken van het creatie center. Dat is een applicatie die de fans toelaat om alle spelers en teams naar eigen wensen aan te passen. Je kan ook een volledig nieuw team in elkaar boksen. Dat team kan je overigens ook in de nieuwe carrière modus gebruiken. Als laatste probeert EA Sports de online ervaring leuker te maken door de quitters aan te pakken. Zo zou de tegenstander toestemming aan jou moeten vragen om het potje te verlaten, waarop jij vervolgens kan antwoorden. Er is ook een mogelijkheid dat de computer het team overneemt als een speler weggaat.

Conclusie:

FIFA 11 lijkt nog een betere game te gaan worden dan zijn voorganger. Vooral het Personality+ systeem, de pro passing feature en uiteraard de volledig nieuwe carrière modus moeten hiervoor gaan zorgen. Dan rest wel de vraag of FIFA 11 met deze uiterst realistische en iets tragere gameplay gesmaakt zal worden door iedereen of als de casual gamers hierdoor misschien zullen afhaken? Voor de PC-gamers wordt het moeilijk om FIFA 11 te laten liggen. Nu het dit jaar eindelijk gelijk is aan de console-versies zal dit meteen de beste FIFA ooit worden voor PC. Hopelijk geld dit ook voor de andere edities. Ik kijk er alvast naar uit.

Need for Speed: Hot Pursuit

Marijn Dekker — Wed, 28 Jul 2010 17:26:19 +0000

Electronic Arts is erin geslaagd de Need for Speed-serie terug op de kaart te zetten. Het vertrouwen in de franchise wordt benadrukt door de aankondiging van een nieuwe Need for Speed: Hot Pursuit. Deze game wordt ontwikkeld door de makers van de Burnout-serie, Criterion Games. Het is de bedoeling dat de ervaren ontwikkelaar het gevoel van het oude Need for Speed III laat herleven in een nieuw jasje. De game zal sowieso als warme broodjes over de toonbank gaan. Kan het eigenlijk nog wel misgaan met de nieuwe Hot Pursuit?

De nadruk wordt in het spel duidelijk op de multiplayer gelegd. Het racen zal natuurlijk draaien om achtervolgingen met de politie. De ene racer neemt hierbij de rol van politieagent op zich, waar de andere racer als misdadiger het hazenpad kiest. Beide partijen hebben hun voor- en nadelen. Als politieagent zul je beschikken over de meest snelle wagens, waardoor de straatracer gemakkelijk kan worden ingerekend. De straatracer is echter een stuk wendbaarder. Daarnaast kan de straatracer de radar van zijn achtervolger verstoren en gemakkelijk een sluiproute nemen die de achtervolger daardoor niet op tijd opmerkt. Wel kan de achtervolger blokkades oproepen en spijkermatten laten droppen door een helikopter. Een combinatie van deze elementen zal uitwijzen of de racer ontsnapt of ingerekend wordt.

Een achtervolging is voorbij wanneer de achtervolger de ontsnapper kapot gebeukt heeft en zijn auto crasht. Dit gaat gepaard met een flitsende animatie. Criterion Games is erop gebrand de actie uit haar Burnout-games in te brengen in Need for Speed. Het wagenpark bestaat tevens uit exotische bolides die we uit de Burnout-franchise kennen: wagens die je zelf waarschijnlijk nooit zult kunnen betalen. Met deze wagens wordt in diverse landschappen geracet. Natuurlijk zijn de wegen stuk voor stuk lekker breed en daarmee perfect voor achtervolgingen. Zoals het er nu naar uit ziet vinden achtervolgingen niet in steden en bebouwde gebieden plaats.

Need for Speed: Hot Pursuit bevat twee singleplayer campaigns. In de eerste campaign speel je een racer die op de vlucht is voor de politie en in de tweede speel je de politie zelf. Offline is het mogelijk om met z`n tweeën het kat- en muisspel te gaan spelen. Online kan dit met acht man tegelijk, waarbij er een wijde variatie aan modi is. Zo kan het zijn dat er één ontsnapper is en zeven achtervolgers in de vorm van politie, maar ook andere verhoudingen zijn mogelijk. Om je resultaten te vergelijken, stopt Criterion Games niet blindelings leaderboards in het spel. Het Need for Speed Autolog wordt namelijk geïntroduceerd.

Need for Speed Autolog gaat waarschijnlijk ook in de volgende Need for Speed-titels worden gebruikt. EA wil hiermee inzetten op het populaire Facebook, Twitter, Hyves en alle ander sociale netwerken van tegenwoordig. Via Autolog kun je je resultaten in de game vergelijken met je vrienden vanuit één overzichtelijk scherm. Er is verder nog niet veel over bekend, maar waarschijnlijk doen een aantal vernieuwende features hun intrede in deze vernieuwde vorm van leaderboards.

Conclusie:

Need for Speed: Hot Pursuit wordt een succesvolle remake in het jasje van ontwikkelaar Criterion. Dit komt naar buiten in de actievolle achtervolgingen met heerlijke wagens en door uitgestrekte gebieden waarin brede stroken asfalt zijn gegooid. Offline wordt het met één vriend al een feest, maar online wordt het festival nog groter. Met acht man kunnen er achtervolgingen worden gespeeld in verschillende formaties. Waarschijnlijk kan Hot Pursuit over een paar weken op de GamesCom worden gespeeld. Daarna kijken we waarschijnlijk nog meer uit naar Need for Speed en weten we meer over Need for Speed Autolog.

LittleBigPlanet 2

Sander van Genderen — Mon, 26 Jul 2010 13:46:02 +0000

In 2008 verscheen LittleBigPlanet. Het was een game die de speler in staat stelde om eigen levels te ontwerpen en vervolgens te creëren. Het was een game die zo origineel was en daarnaast goed was uitgewerkt, dat verkoopcijfers niet konden uitblijven, evenals hoge cijfers van de pers. Vandaag de dag is LittleBigPlanet meer dan drie miljoen keer over de toonbank gevlogen en zijn er meer dan 2,3 miljoen levels gecreëerd en online gezet.

Het was dan ook niet wonderbaarlijk toen bekend werd dat Media Molecule met een vervolg zal komen. Sinds begin dit jaar weten we dat LittleBigPlanet 2 er aan zit te komen, en sinds enkele maanden weten we wat LittleBigPlanet 2 allemaal te bieden heeft. LittleBigPlanet was een game die ongekend veel mogelijkheden had en het was dan ook moeilijk voor te stellen dat er een vervolg zou komen met nog meer mogelijkheden. Toch lijkt Media Molecule net die dingen te gaan toevoegen die het maken van levels nog veel aangenamer maken.

Één van de grote vernieuwingen in LBP 2 is de toevoeging van de Sackbot. Dit is een door de AI gestuurde robot die je doormiddel van een chip allerlei dingen kan laten doen. Zo kan je de Sackbot hoogtevrees geven en hem als vriend gebruiken, maar je kan hem ook als vijand laten opteren. Daarnaast kan je de grootte van de Sackboy zelf bepalen. Ook bevat LBP 2 veel nieuwe gadgets. Één van die gadgets is de grijphaak. Met de grijphaak kun alles vastgrijpen, tot aan je vrienden toe. Dit kan dan ook zorgen voor hilarische taferelen.

Een drastische verandering in LittleBigPlanet 2 is het feit dat je niet meer vast zit aan het platformgenre. De level creator moedigt je namelijk aan om ook andere genres in LBP 2 te verwerken. Zo kun je een real time strategy game ontwikkelen en behoren ook shooters tot de mogelijkheden. De HUD van de game kan door de speler zelf worden aangepast. Zo kun je een levensbalkje toevoegen aan elke Sackboy, waardoor je een game met het beat ‘m up genre kan ontwikkelen. Zoals je begrijpt is LittleBigPlanet 2 nog een stapje verder wat betreft het creëren van je eigen game.

Uiteraard is er net als in het eerste deel ook een Story mode. Ditmaal zul je door verschillende tijdperken reizen. Het verhaal start wanneer de Sackboy wordt opgezogen door een gigantische stofzuiger. In deze stofzuiger kom je Larry Da Vinci tegen, de creatieve kunstenaar. Uiteraard helpt Larry je niet voor niets: de kunstenaar eist dat je je aansluit bij Da Vince: The Alliance. Samen met de leden van de alliantie moet de Sackboy voorkomen dat de stofzuiger het universum vernietigt. Kortom: een prima reden om weer vele levels te doorlopen.

In LittleBigPlanet was het lastig om een goed verhaal aan je level te koppelen. Je kon hoogstens de ‘Magic Mouth’ gebruiken, wat tekstwolkjes uittikken en één van de achtergrondmuziekjes en geluidjes implementeren. In LittleBigPlanet 2 zal dat heel anders zijn. Je zult namelijk je eigen geluidjes kunnen opnemen. Daarnaast kun je ook je eigen voice-acting op band zetten, waardoor je nog meer persoonlijkheid aan je level kunt geven. Als klapper op de vuurpijl kun je ook nog eens je eigen cutscenes ontwikkelen, waarin je jouw voice-acting kunt implementeren. Hiervoor kun je zelf de camera besturen. Je kunt zelfs, als je niet gecharmeerd bent van het maken van levels, ook gewoon een filmpje maken van vijf minuten. LittleBigPlanet 2 lijkt dus ook ideaal te zijn voor de filmregisseurs onder ons.

Waar LittleBigPlanet natuurlijk al een echte multiplayer game was, is LittleBigPlanet 2 dat waarschijnlijk nog meer. Je kunt namelijk veel meer competitieve elementen in je levels implementeren. Denk hierbij aan races en shooters. Natuurlijk blijft het bouwen van levels met je vrienden ook nog een leuk gegeven. Het duurde even bij LittleBigPlanet voordat je met iemand anders online aan een level kon werken, maar dit zal bij LittleBigPlanet 2 vanaf het eerste moment kunnen. Vergeet dus zeker niet je vrienden met de kerst bij je te roepen voor een avondje LittleBigPlanet 2.

De fanatieke spelers van LittleBigPlanet zullen ongetwijfeld ook dit nieuwe deel aanschaffen. Om de trouwe fans niet in de steek te laten, heeft Media Molecule laten weten dat alle ontwikkelde levels zullen worden overgeplaatst naar deel twee. Al dat ploegen is dus niet voor niets geweest. Daarnaast zullen alle stickers, stoffen en voorwerpen uit deel één ook in deel twee te vinden zijn.

Conclusie:

Het is duidelijk dat Media Molecule weet waar het mee bezig is. LittleBigPlanet 2 is een grensverleggende game wat betreft het fenomeen ‘user-created content’. De cutscenes, voice-acting, aan te passen HUD en Sackbot vormen samen een ijzersterke sequel die met de kerst ongetwijfeld onder vele kerstbomen te vinden zal zijn. Ik raad de kerstman dan ook aan om als het zover is een voorraad in te slaan.

inFamous 2

Peter vd Ham — Sat, 24 Jul 2010 13:47:35 +0000

Dertien maanden geleden werd Empire City opgeschrikt door een enorme explosie. De stad werd hierbij vernietigd en er heerste een grote chaos. Als speler kroop je in de huid van Cole McGrath, een jongen die na de explosie wakker werd met speciale krachten. Cole beschikte ineens over enorm goede klimvaardigheden, maar bovenal had hij de controle over elektriciteit. Wat volgde was een geweldig avontuur, wat wij bekroonden met een score van 86. Inmiddels is ontwikkelaar Sucker Punch al een tijdje bezig met het vervolg. Hoog tijd dus om hier eens wat meer over te weten te komen.

Tijdens zijn eerste avontuur ontdekte Cole vele verschillende elektrische krachten. Deze krachten is hij aan het begin van inFamous 2 niet kwijt en hij is inmiddels uitgegroeid tot een ware superheld. Ook heeft hij wat nieuwe moves geleerd. De demo van afgelopen E3 liet zien dat hij een allesvernietigende elektrische wervelstorm kan afvuren. Sucker Punch heeft verder beloofd dat je als speler nog veel meer superkrachten kan leren.

Het vechtsysteem van inFamous 2 is ook een zichtbare verbetering ten opzichte van het eerste deel. Zo zit er nu bijvoorbeeld meer variatie in de klappen die Cole uit kan delen. De E3-demo liet ook zien dat Cole nu overweg kan met een wapen. Met een soort elektrisch zwaard ging hij gemuteerde mensen met kreeftenscharen als armen te lijf.

Sucker Punch was van plan om Cole een uiterlijke metamorphose mee te geven. In de demo was hij veel modieuzer gekleed en zag hij er een stuk zachtaardiger uit. Onlangs heeft de ontwikkelaar laten weten hier toch van af te zien. In korte tijd was er veel kritiek binnen gekomen op het nieuwe uiterlijk van de superheld.

Het tweede deel speelt zich af in New Marais, een stad die erg op New Orleans lijkt. Samen met zijn kameraad Zeke is hij vanuit Empire City hierheen getrokken. De bevolking van New Marais staat onder leiding van de dictator Bertrand. Hij heeft de stad overgenomen en probeert de bevolking bewust te maken van de freaks die om hen heen leven. Natuurlijk wordt Cole door Bertrand als freak gezien en hierdoor word je al speler niet altijd overal even lief onthaalt.

Gelukkig sta je er dit keer niet alleen voor. Sucker Punch heeft namelijk laten weten dat er in New Marais wel meer superhelden rondlopen. Het ligt dus in de lijn der verwachting dat inFamous 2 missies zal bevatten waarbij je geholpen wordt door een andere superheld. Dit zou natuurlijk een perfect scenario zijn voor een co-op multiplayer, maar hier ziet de ontwikkelaar voorlopig nog vanaf. Wel zul je, net als in het eerste deel, weer de keuze moeten maken tussen het goed en het kwaad. Dit keer zullen jouw keuzes hierin wat meer invloed hebben op het verhaal.

Over het verhaal zelf is nog niet erg veel bekend. We weten dat New Marais onder de dictatuur van Bertrand staat, maar meer ook niet. Hierover gaf de demo ook weinig nieuwe informatie. Wel wordt het verhaal nu niet meer enkel door het gebruik van comics verteld, maar zullen er ook cutscenes in de game zitten.

De demo toont ons eigenlijk alleen maar goede dingen. Veel actie, nieuwe moves, een nieuwe stad en bovenal: betere graphics. Deel één stond nou niet echt bekend om de pracht en praal die de game met zich meebracht. Terwijl de ontwikkeling van inFamous 2 volgens Sucker Punch nog niet eens op de helft is, ziet de game er al erg goed uit. De explosies zien er echt machtig uit en de manier waarop de elektrische krachten van Cole in beeld worden gebracht is indrukwekkend.

Conclusie:

InFamous 2 wordt niet alleen maar ‘meer van hetzelfde’. Cole McGrath is sterker dan ooit en alles wat hij doet ziet er prachtig uit. De nieuwe stad moet genoeg nieuwe en uitdagende missies met zich meebrengen en de verbeteringen voor het vechtsysteem zorgen voor meer variatie. Eigenlijk kan het niet meer fout gaan met inFamous 2.

F1 2010

Kurt Brunenberg — Mon, 12 Jul 2010 17:42:05 +0000

De fans van Formule 1 hebben er lang op moeten wachten, maar eind september is het dan zover. Met F1 2010 komt er nog eens een Formule 1 game naar de consoles. Dat ontwikkelaar Codemasters de rechten daarvoor in handen heeft belooft alvast veel goeds. Denken we hierbij maar aan GRID en DiRT, die over een sterke race engine beschikken.

Vorig jaar is met F1 2009 wel al een Formule 1 game van Codemasters voor de Wii verschenen. De versie die nu voor PC, PlayStation 3 en Xbox 360 gaat uitkomen zal echter volledig anders zijn. De graphics en gameplay zijn onder handen genomen en het spel bevat ook enkele andere features dan F1 2009. Alle coureurs en wagens die in dit seizoen van de Formule 1 actief zijn, vinden we uiteraard ook terug in het spel. Helaas is het Formule 1 kampioenschap wel bijna afgelopen wanneer het spel verschijnt. Hopelijk wordt F1 2010 bij het begin van het volgende kampioenschap dan voorzien van een patch zodat de rijders en de wagens wat langer recent blijven.

F1 2010 moet meer worden dan een traditioneel F1 race spel. Alles staat in het teken om een levensechte ervaring als Formule 1 piloot mee te maken. De slogan voor het spel is dan ook: Be the Driver, Live the Life. Dit merk je al aan het menu. Die is immers te vergelijken met de menustructuur van Dirt 2. Daar kan je met je coureur in en naast je trailer lopen en vandaar uit een race starten of andere opties kiezen. Aangezien ze je in de schoenen van een F1-rijder willen plaatsen, vormt de carrièremodus de hoofdbrok van het spel. Je kan hierbij kiezen of je een carrière van drie, vijf of zeven seizoenen gaat spelen. Deze keuze is belangrijk want hoe langer je kiest, des te lager zal je moeten beginnen. Door goed te presteren bij de kleinere teams, kan je uiteraard hogerop geraken. Grotere teams willen je dan inlijven, maar er is ook de mogelijk om bij je huidige team te blijven. Door goede resultaten te behalen groeit dit team namelijk ook. Succesvol rijden betekent bij de kleinere teams gelukkig dat je geen races hoeft te winnen. Hoger eindigen dan je teamgenoot of een bepaalde doelstelling halen wordt door het bestuur ook geapprecieerd.

Bij F1 2010 is het belangrijk dat je zowel op als naast de baan het team in een goed daglicht zet. Zo kan je deelnemen aan persconferenties . Hierbij is het belangrijk dat je jouw woorden goed wikt en weegt. Ieder antwoord heeft immers zijn gevolgen. Die gevolgen kunnen heel belangrijk zijn. Als je bijvoorbeeld later voor Ferrari wil gaan rijden, kan je ze maar beter niet afkraken in de pers. Soms kan kritiek wel helpen. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat je team sneller een update aan de wagen zal uitvoeren. In de paddock zal je ook geregeld een journalist tegen het lijf lopen die een interview wil afnemen. Gelukkig kan je over een PR-dame beschikken. Die laat je weten wat voor effect je uitspraken hebben gehad. Voor het hele Be the Driver gebeuren te ondersteunen heeft Codemasters de hulp ingeroepen van Anthony Davidson. Dit is een testrijder die voor verschillende F1-teams heeft gereden en het wereldje dus goed kent. Hij heeft dan ook zijn feedback gegeven tijdens de ontwikkeling.

Het wordt nog afwachten hoe de gameplay zal uitpakken. Je beschikt in ieder geval over de mogelijkheid om je wagen tot in de puntjes af te stellen. De wagens beschikken al over een pre-setup voor ieder parcours. Als je niet zo'n zin hebt om je wagen aan te passen, kan je dus meteen gaan racen. Codemasters liet weten dat een goede eigen afstelling van de wagen hooguit twee tienden van een seconde per ronde tijdwinst kan opleveren. De AI van de tegenstanders is helemaal uitgewerkt per coureur. Zo zal een ervaren Fernando Alonso situaties beter kunnen inschatten dan nieuwkomer Kamui Kobayashi. Deze laatste zal veel sneller een inhaalactie proberen met dus een grotere kans tot crashen. Wat we van de graphics hebben gezien, ziet er goed uit. Vooral de wagens en de weerseffecten zijn tot in detail uitgewerkt. De parcours zien er ook netjes uit en het publiek zal elke race veranderen. Zo zal je in Monza opvallend meer Ferrari vlaggen zien dan op andere circuits. De coureurs zijn ook gedetailleerd en bewegen hun lichaam mee in de bochten.

De online modus zal plaats bieden aan twaalf spelers tegelijk. Van ieder team is er slecht één wagen op de baan aanwezig. Spelers kunnen zelf instellen of alle auto’s gelijk zijn in prestatie, of dat de wagens hun realistische vermogen behouden. Als je voor dit laatste kiest dan worden de spelers met een tragere wagen beloond met extra XP na een goede prestatie. Alle XP die je verdient online, neem je overigens mee naar de singleplayer.

Conclusie:

Het is vooral afwachten hoe het racen zelf zal uitpakken. Als de gameplay goed wordt dan lijkt met F1 2010 een topspel in de maak te zijn. Vooral Formule 1 liefhebbers zullen zich helemaal kunnen uitleven. Dit kan vooral in de meest uitgebreide carrièremodus ooit in een Formule 1 spel. Hopelijk wordt het lange wachten in september dan ook beloond met eindelijk een sterke F1-game.

NBA Jam

Dennis van der Beek — Fri, 09 Jul 2010 18:05:34 +0000

Vroeger werd er bij ons geen voetbal gespeeld tijdens het speelkwartier van de basisschool. De meeste jongens vonden het spelletje wel erg leuk, maar er was gewoon niet genoeg ruimte op het schoolplein. Dit had een belangrijke reden: ons schoolplein had een compleet basketbalveld. In de pauze speelden we dus altijd basketbal en dat resulteerde in het feit dat we als kind net zoveel geïnteresseerd waren in die balsport als in voetbal. Dat had weer het gevolg dat we basketbalgames speelden op onze spelcomputers. De basketbalgame die bij mij en menig ander oud-klasgenoot de meeste herinneringen op zal roepen is ongetwijfeld NBA Jam voor de Super Nintendo. Goed nieuws voor ons en vele anderen: een nieuw deel van NBA Jam komt naar de Nintendo Wii.

Wat NBA Jam in eerste instantie zo geweldig maakte, is het feit dat het spel behoorlijk afweek van de normale regels. Zo speel je bijvoorbeeld in teams van twee tegen elkaar en zijn er vele speciale acties uit te voeren. Hierdoor was het ook voor de mensen die minder van de sport hielden een waar genot om te spelen. Tel daarbij op dat de gameplay zeer toegankelijk was en je had binnen tien minuten de grootste lol, ongeacht wie je over de vloer had.

In het nieuwe deel streeft men ook naar de gemakkelijke toegankelijkheid. De Nintendo Wii is namelijk een console die een breed publiek aanspreekt. EA Canada heeft al toegezegd dat de gameplay door iedereen gemakkelijk op te pakken is. Na één potje zul je de controls al onder de knie hebben volgens de ontwikkelaar. Wij hopen dat dit niet ten koste gaat van de diepgang, want voor de hardcore gamer moet er natuurlijk ook iets te halen zijn. Veel Wii-games leggen namelijk de nadruk op de casual gamer. De creative director van de game, Trey Smith, heeft onlangs laten weten dat men hier de middenweg wil pakken om het voor iedereen aantrekkelijk te maken. Laten we hem voorlopig het voordeel van de twijfel geven.

Qua besturing wil EA Canada ons een ruime keuze geven. Zo kun je het spel gewoon spelen met de Wii-remote en Nunchuk, maar ook enkel met de Wii-remote in horizontale houding. Bij de eerste manier van besturen zul je middels een zwaai met de Wii-remote de bal gooien. Voor mensen die niet zo van het gezwaai houden geeft EA Canada de mogelijkheid om met de traditionele controller te spelen. Ondersteuning voor de GameCube controller bieden zij ons niet.

Zoals al eerder vermeld werd, week het eerste deel behoorlijk af van het normale basketbal. In NBA Jam voor de Nintendo Wii zal dit ook het geval zijn. In één van de twee reeds bekende modi, de classic mode, is de gameplay van het origineel intact gebleven. De andere mode heet Remix Tour en hierin zullen verschillende vernieuwingen de revue passeren. Zo zijn er naast andere camerastandpunten ook nieuwe power-ups en zullen er Boss Battles aanwezig zijn. De game is offline met vier spelers tegelijk te spelen en er gaan geruchten dat er ook een online mode aanwezig zal zijn.

Wat destijds kenmerkend aan NBA Jam was is de grote dosis humor. Niet alleen de stadionspeaker met zijn ‘Boom-shaka-laka!, maar ook de tweedimensionale hoofden op
3D-lichamen keren terug in de Wii-versie. Om de grappige gezichten te bewerkstelligen, heeft de ontwikkelaar per speler vijftien gezichtsuitdrukkingen gefotografeerd. Dit zal zorgen voor hilarische spelsituaties, zoals we die gewend zijn van NBA Jam.

Conclusie:

NBA Jam was vroeger ontzettend leuk, maar het is moeilijk te voorspellen of het nieuwe deel dit gaat evenaren. Ondergetekende was destijds ongeveer negen jaar en kon nog niet zo objectief naar dingen kijken als nu en daarnaast is het de vraag of de ontwikkelaar het interessant kan maken voor hardcore gamers. Dat de nostalgische gevoelens terug zullen komen is in ieder geval een zekerheid, maar of het spel hoge ogen zal gooien is nog even afwachten. Wij houden het voorlopig in het midden en wachten nog eventjes. Boom-shaka-laka!

Medal of Honor multiplayer-bèta

Christopher Profil — Tue, 06 Jul 2010 08:14:04 +0000

Het lijkt al een eeuwigheid geleden, maar er was een tijd waarin Medal of Honor de beste oorlogsfranchise was en dat Call of Duty door gamers links werd gelaten. In de beginjaren van het shootergenre speelde zowat elke game zich af gedurende de tweede wereldoorlog, althans tot de makers van Call of Duty besloten om hun volgende game in een modern jasje te steken. EA wou echter van geen wijken weten en hield trouw vast aan zijn traditionele setting, terwijl het moderne oorlogvoeren steeds meer de harten van de gamers veroverde. Een revolutie was begonnen en Medal of Honor werd steeds meer naar de achtergrond verdrongen.

De tijd was met andere woorden gekomen dat EA met iets anders zou komen. De serie had een revolutionaire game nodig in een nog nooit gebruikte setting. Dat laatste is alleszins al geslaagd, want de actie is nu verplaatst van de tweede wereldoorlog naar de hedendaagse Afghaanse oorlog en volgt het verhaal van verschillende personen, waaronder een US Army Ranger en de Tier 1 operators.

Met deze informatie startte ik twee weken geleden de multiplayer-bèta op, die overigens niet door EA Los Angeles is ontwikkeld, maar door de Zweedse ontwikkelaar DICE, bekend van de ´Battlefield'-reeks. Het is hoe dan ook onvermijdelijk dat enkele Battlefield-elementen naar de multiplayer van Medal of Honor werden overgebracht, maar aan de andere kant zou het de game alleen maar goed aan doen om elementen van andere topshooters over te nemen.

In de multiplayer zullen er vier verschillende modi speelbaar zijn, waarvan er in de bèta twee voorhanden waren. In alle twee de modi, de Combat Missions en de Team Assault, zal je met maximum 24 man tegen elkaar kunnen spelen in twee groepen van twaalf. In de Combat Missions zullen de Amerikanen altijd een bepaald punt moeten proberen in te nemen – en zullen de Afghanen noodgedwongen moeten verdedigen. Als de Amerikanen in hun opzet slagen, zal het slagveld een linie opschuiven en krijgen de aanvallers een nieuw objectief. Slagen ze echter niet in hun opzet en weten de verdedigers hen terug te dringen, dan gaat de overwinning naar het verdedigende kamp.

In de Team Assault wordt het pas echt duidelijk dat de intensiteit van de gevechten hoger ligt dan in bijvoorbeeld Battlefield of Call of Duty. De kogels vliegen je letterlijk om de oren en iedereen speurt de omgeving af in de hoop dat de volgende luchtaanval niet bij hem terechtkomt. Daarnaast valt het op dat de respawntijd aan de lage kant is en dat je meteen weer in de actie wordt gegooid. Je kunt met andere woorden neergeschoten worden en een seconde later de dader een lesje gaan leren.

Daar knelt nu echter het schoentje, want als je deel uitmaakt van de verliezende partij en je wordt neergeschoten, dan heb je in de Team Assault nooit de mogelijkheid om te respawnen in een rustiger gebied. De plaats waar je terug in het strijdperk wordt gegooid, wordt willekeurig bepaald. Je kunt hierin geluk hebben en terecht komen in een veiliger gebeid of je kan direct in de frontlinie worden gegooid. Dit had als gevolg dat ik op een bepaald moment vijf keer werd neergeschoten nadat ik gerespawnd werd.

Gelukkig wordt dit grotendeels goedgemaakt door het aantal wapens dat in de game aanwezig is. Want met de punten die je tijdens het gevecht verzamelt, kun je voor elk wapen dat je in je bezit hebt drie modificaties vrijspelen. Ontwikkelaar DICE gaf aan dat er op deze manier een honderdtal verschillende mogelijkheden zullen zijn. Op dat gebied heeft Medal of Honor alleszins al een streepje voor op de concurrentie. Naast wapens kun je ook Tactical Support Actions vrijspelen. Deze zijn gelijkaardig met de Killstreak Rewards uit Modern Warfare 2, maar hebben een aantal noemenswaardige verschillen. Het grootste verschil is dat je kunt kiezen tussen offensieve of verdedigende acties. De offensieve acties zullen vooral egoïstische keuzes inhouden – en zullen de weg voor jezelf vrijmaken, terwijl je teamgenoot de gevolgen van je actie zal moeten ondergaan. Kies je echter voor een verdedigende actie, dan kan je bijvoorbeeld de gezondheid van een medesoldaat opkrikken – en de slaagkansen van je missie verhogen. Alle beslissingen die je neemt, goed of fout, gaan met andere woorden een belangrijke rol spelen in het verloop van een missie.

Op deze manier verzamel je ook ervaring, waarmee je kunt opgroeien tot een Tier 1 Operator. Als Tier 1 Operator heb je uiteraard recht op een aantal voordelen. Zo zal je baardgroei aanzienlijk aannemen en zullen enkele exclusieve wapens tot je beschikking worden gesteld. Niets is uiteraard zo intimiterend als neergeschoten worden door een tot de tand bewapende bebaarde soldaat.

Visueel kan je Medal of Honor vergelijken met Battlefield: Bad Company 2. De wapens, voertuigen en de omgevingen zijn tot op zekere hoogte vergelijkbaar met deze uit Bad Company 2. Alleen gaat Medal of Honor net dat stapje verder, in de vorm van stofopwaaiende bominslagen, adembenemende verzichten en sneuvelde bomen en struiken. Zo slecht is deze copy-paste van de graphics eigenlijk niet, aangezien Medal of Honor er uistekend uitziet.

Conclusie:

Ontwikkelaar DICE weet een zeer overtuigende en realistisch potje knallen neer te zetten. Het teamaspect neemt een centrale rol in, waarin jij als speler een missie kan laten (mis)lukken. Als individu zal je in de multiplayer weinig kunnen doen, aangezien je zo een makkelijk prooi bent voor sluipschutters. Aan het begin vreesde ik dat de multiplayer doordrenkt zou worden met elementen uit Battlefield en dat er van de typische Medal of Honor-sfeer niets zou overblijven. Ontwikkelaar DICE weet echter het beste van beide reeksen te combineren en heeft hier en daar enkele Call of Duty-elementen toegevoegd, wat het respawnprobleem reduceert tot een schoonheidsfoutje. De multiplayer zit vooralsnog in de bètafase en er zal nog veel aan gesleuteld kunnen worden, maar wat ik kreeg voorgeschoteld, zag er alleszins meer dan uitstekend uit.

GoldenEye 007

Marijn Dekker — Thu, 01 Jul 2010 11:29:05 +0000

Dertien jaar geleden kwam er een game uit die de gamewereld van dat moment op zijn kop zette. GoldenEye verscheen voor het eerst op de Nintendo 64 en wordt gezien als een klassieker die het shootergenre voor een groot deel op de kaart heeft gezet. Na de aankondiging van een GoldenEye 007 remake voor de Wii op de E3 in juni, kwam er een stroom van kritiek op gang. Deze kritiek komt van mensen die zeggen dat je klassiekers met rust moet laten en ze niet moet ‘verpesten’ met een remake. De remake zou het niveau van de klassieker nooit kunnen evenaren, waardoor de klassieker verloren gaat. Het is aan Nintendo en Activision om het tegendeel te bewijzen en een waardige remake neer te zetten die GoldenEye eer aan doet.

GoldenEye 007 voor de Wii zal voor een groot deel bestaan uit levels die we in de vorige eeuw ook al zagen. In de trailer zijn bekende scènes uit de versie op de Nintendo 64 te zien. Toch zal er één ding compleet anders zijn. Pierce Brosnan is namelijk vervangen voor Daniel Craig. In GoldenEye moet Craig die tegenwoordig de rol speelt van James Bond, de legerbasis van een Russische generaal vernietigen. De legerbasis wordt uiteindelijk vernietigd, maar Bond verliest hierbij wel zijn collega die door generaal Ourumov wordt vermoord. Negen jaar later krijgt Bond opnieuw te maken met Ourumov en een aantal andere slechteriken, die bekende wereldsteden willen vernietigen met nucleaire technologieën. Bond moet de wereld vervolgens redden en kan tegelijkertijd wraak nemen op Ourumov.

In de oude GoldenEye kwam de combinatie tussen schieten, actie en stealth goed tot zijn recht. GoldenEye 007 geeft je continu de keuze om te kiezen tussen sluipen en geruisloos doden aan de ene kant en een actievolle shoot-out aan de andere kant. De nadruk lijkt toch meer te liggen op het sluipen en het ombrengen van je vijanden door een mêleeaanval of met een demper op je pistool. De levelstructuur is mede daarom ook aangepast. Dit was sowieso al nodig, aangezien het gaat om een game die meer dan tien jaar geleden uitkwam. De tijden zijn veranderd, waardoor wegen nu bijvoorbeeld anders lopen en gebouwen een andere indeling hebben. Verder zitten er qua gameplay wel een aantal vernieuwende elementen in, maar verandert Activision natuurlijk niet de hele fundering van het spel. GoldenEye was niet voor niets zo`n goede game. Dit was mede te danken aan de multiplayer.

De multiplayer zit er na jaren van evolutie natuurlijk weer in. Hiermee wil ontwikkelaar Activision wel groots uit gaan pakken. Offline kan er in splitscreen met vier man tegelijk worden gespeeld. In de online multiplayer wordt dit aantal verdubbeld naar acht personen. Er kan gekozen worden tussen een aantal lugubere personages zoals Jaws, Oddjob en Scaramanga. Verder belooft Activision dat er maarliefst zestien online modi in de game zijn verwerkt. Het gaat onder andere om klassieke modi zoals Paintball en Melee Only, maar ook een modi die ‘You Only Live Twice’ heet. In ieder geval is er genoeg stof om je in de multiplayer mee te vermaken. GoldenEye was een revolutie op dit gebied en het is niet ondenkbaar dat dit de multiplayer shooter wordt waar de Wii al heel lang op wacht.

In de trailer viel op dat de game er nog niet heel mooi uitzag. Dit is voor een game als GoldenEye ook geen vereiste. Alles draait natuurlijk om de gameplay, maar gelukkig schijnt het geheel er wel mooier uit te zien dan we in de trailer zagen. Hier hoeven we ons dan ook weinig zorgen over te maken. In een remake draait het voor een groot deel om het terughalen van de oude sfeer en nostalgie. De ontwikkelaar lijkt hiermee op de goede weg te zijn. De cutscenes bruisen namelijk van de oude sfeer en lopen mooi over met de gameplay. Op die manier blijf je in het spel zitten.

Conclusie:

Het maken van een remake is altijd een beetje link. Dit is al helemaal het geval als het om een game als GoldenEye gaat. Toch lijkt Activision al een heel eind te komen door nostalgie op te wekken bij grote groepen gamers. Aan de gameplay wordt, op de moderniseringen en een aantal elementen na, waarschijnlijk weinig gesleuteld. De nadruk wordt wel meer op stealth gelegd. Hiervoor wordt de levelstructuur ook op de schop genomen. De multiplayer is toch wel het paradepaardje van de game. Zowel online als offline kan er worden geknald. Dit gaat gebeuren in zestien modi, waarbij er gekozen kan worden tussen acht klassieke personages. De hoofdrol in dit alles wordt vertolkt door Daniel Craig als James Bond. Eind dit jaar wordt GoldenEye 007 exclusief uitgebracht voor de Nintendo Wii.

Brink

Sebastiaan Quekel — Sun, 27 Jun 2010 17:04:40 +0000

Coöperatieve gameplay is anno 2010 de normaalste zaak van de wereld. Zo stimuleert de Left 4 Dead-serie je om samen met drie vrienden een einde te maken aan de zombie-apocalyps en is het ondenkbaar om de voor twee spelers bedoelde verhaallijn van Splinter Cell: Conviction achterwege te laten. Ook Brink, een eerstepersoons schietspel van de makers van Wolfenstein, legt een grote nadruk op samenspel. Gelukkig, want zonder coöp hoor je er tegenwoordig niet meer bij.

Brink is kort gezegd een futuristische shooter welke veel elementen leent uit andere bekende spellen. De filmische ervaring uit Killzone 2, het soepele klauterwerk van Mirror’s Edge, het XP-systeem van Call of Duty: je komt het allemaal tegen. Maar, in tegenstelling tot de zonet genoemde titels bevat Brink iets opmerkelijks: een goed verhaal. Je komt het tegenwoordig maar zelden tegen, een goed verhaal in een oorlogsshooter. Toch kan het, bewijst ontwikkelaar Splash Damage met dit stuk proza.

Het is het jaar 2045, een tijd waarin de wereld overspoeld is door de forse krachten van de god Poseidon. Van een gemeenschap is nauwelijks meer sprake; het laatste uur lijkt nu toch echt geslagen. Totdat een bevolking boodschap krijgt van een reusachtig schip en ze zich daar aansluitend gaan vestigen. Het idee lijkt af te stammen van de Ark van Noach, waar dieren na de heftige zondvloed op een vaartuig konden blijven leven. In Brink gebeurt er echter iets in de Ark: er ontstaat een burgeroorlog tussen The Resistance, een groep dat voor migranten opkomt, en The Security, welke de rechten van de plaatselijke bewoner waarborgt.

Spelers krijgen bij het maken van hun personage de keuze uit één van deze twee facties. Dit heeft deels invloed op de uiterlijke kenmerken, want enerzijds zien de Security-aanhangers er verzorgd uit en anderzijds lijken mensen van de Resistance bijna op zwervers. Bij het maken van deze personages zul je overigens rekening moeten houden met een belangrijk systeem in Brink, te weten het SMART-systeem, dat staat voor Smooth Movement Across Random Terrain. Elementen uit het eerder genoemde Mirror’s Edge passeren bij deze spelmechaniek de revue. Immers, ook hier kunnen spelers in eerstepersoons perspectief langs, over of op diverse omgevingsvoorwerpen klimmen om zo geheime routes te ontdekken. Deze techniek is het best te gebruiken wanneer je een behendig poppetje aanmaakt, in plaats van dat je voor een flink bewapende soldaat kiest. Andere klassen waaruit je kunt kiezen zijn de Medic en de Engineer.

Alleen al door de keuze die je hierbij moet maken loont het om Brink meerdere malen opnieuw te spelen. De mogelijkheid om je wapens te upgraden en de optie om je lijst met missiepunten in willekeurige volgorde af te werken versterken dit gegeven. Daarnaast loont het om op het schip op onderzoek te gaan, zoals vaak bij RPG's het geval is. Je wijkt weliswaar dan van je gebaande pad af, maar juist hierom word je beloond in de vorm van nieuwe en speciale missies en misschien zelfs minder weerstand voor je uiteindelijke doel.

Maar waarom nu dat verhaaltje in de inleiding betreffende coöperatieve gameplay, rest de vraag? Daar is één duidelijk antwoord voor: Brink speel je (bijna) altijd met andere mensen, zonder dat je het eigenlijk door hebt. De verhaalmodus en de afzonderlijke modi (Deathmatch etc) maken allebei plaats voor twee teams van maximaal acht personen. Hier blijft het niet bij, want zoals vermeldt leent Brink ook elementen uit Call of Duty in de vorm van het XP-systeem. Aan de hand van dit systeem kun je specifieke skills voor je wapen en je klasse vrijspelen. 'Beter goed gejat dan slecht bedacht', zegt men wel eens. Het grafische uiterlijk daarentegen is iets wat we tot dusver nog niet hebben gezien: een kruising tussen een realistische en een tekenfilmachtige stijl. De game draait op de id Tech 4-engine, maar ziet er ondanks de ietwat gedateerde technologie werkelijk fantastisch uit. De omgevingen bestaan bijvoorbeeld uit heel veel detail en de karakters voeren met een grappig irrealistisch stijltje hun oorlog.

Conclusie:

Tot dusver niets meer dan lof voor wat de makers van Wolfenstein ons hier met Brink voorschotelen. Een mix van schieten, platformen, aanpassen en vrijheid in je doen en laten is iets wat we zelden gezien hebben in een oorlogsshooter. De hamvraag is nu natuurlijk of alle aspecten ook daadwerkelijk goed in Brink verwerkt worden. Als dat gebeurt, hebben we hier misschien te maken met de grootste sleeperhit van 2010.

Pro Evolution Soccer 2011

Kurt Brunenberg — Sat, 19 Jun 2010 09:14:31 +0000

Pro Evolution Soccer was enkele jaren terug voor het eerst populairder dan grote concurrent Fifa. De laatste jaren is dat helaas voor Konami helemaal omgeslagen. Sinds de komst van de PlayStation 3 en de Xbox 360 consoles worden de nieuwe versies van PES niet meer zo goed onthaald. Met Pro Evolution Soccer 2011 wil Konami opnieuw een superieur voetbalspel op de markt brengen. Om dit te bereiken gaan ze aan de slag met twee kernwoorden. Verandering en vrijheid zullen de fundamenten vormen van hun nieuwste voetbalgame.

Die veranderingen zullen uiteraard ook in de gameplay plaatsvinden. Vooral het verdedigen is helemaal omgegooid. Bij de vorige PES volstond het om de X knop in te blijven houden om de bal van de aanvaller af te snoepen. Nu heb je drie mogelijkheden om je verdediger te sturen. Je kan passief verdedigen, dan zal jouw speler met zijn gezicht richting de bal achteruit naar de eigen goal lopen om de aanvaller op te vangen. Je kan ook ter plaatste blijven hangen en daar de bal proberen te winnen. Met de derde optie kan je naar de aanvaller toe gaan. Als je hierbij de bal mist heeft de aanvaller van de tegenpartij natuurlijk wel een vrije baan richting de keeper. Het zal er dan ook op aan komen, om op het juiste moment de juiste keuze te maken. Ook de fysische eigenschappen zijn onder handen genomen. Zo zullen de spelers echt knokken voor de bal, waardoor je allemaal andere één-tegen-één situaties krijgt. Dit is volgens de ontwikkelaar dan ook de basis van het voetbal, daarom wordt er ook extra aandacht aan besteed voor PES 2011.

Trucjes zullen nog steeds op dezelfde manier uit te voeren zijn. Dit wordt gedaan door een combinatie van de analoge stick en de knoppen. Wel nieuw is het gebruik van een combo systeem. Dit maakt het mogelijk om meerdere trucjes aan elkaar te knopen. Door de controls aan te passen zal het gemakkelijker worden om schijnbewegingen en overstapjes uit te voeren. Dit gebeurt door L1 in te houden terwijl je de rechterstick beweegt. Uiteraard loop je dan wel een groter risico om de bal kwijt te spelen. Deze schijnbewegingen en overstapjes moeten samen met de nieuwe manier van verdedigen ervoor zorgen dat de duels nog unieker en leuker gaan worden. Vorig jaar werd met groot tromgeroffel het 360 graden dribbelsysteem aangekondigd. Er kwam dan ook veel kritiek toen bleek dat je uiteindelijk toch niet elke gewenste richting uit kon lopen. Nu zou dit aangepast moeten zijn zodat je precies de richting neemt, waarin je de analoge stick richt. Vooral met erg goede spelers zoals bijvoorbeeld Messi (het gezicht van PES 2011) zou dit heel goed gaan uitpakken.

Over de veranderingen hebben we het al gehad, wat ons nu brengt bij het andere fundament namelijk vrijheid. We weten al dat je in elke richting kan lopen, maar het zal ook mogelijk zijn om de bal in iedere richting te sturen met de gewenste kracht. Voor die kracht te kunnen bepalen is er een power meter toegevoegd. Deze meter zal onder je speler worden weergegeven, zodat je hem altijd in zicht hebt. Hierdoor kan je dus de bal precies geven waar je dat wil. Hopelijk is de AI dan ook sterk genoeg om bijvoorbeeld eens de ruimte in te lopen. Uiteraard wordt ditzelfde systeem ook toegepast voor het schieten. Naast het veld kan je via een drag-en-drop systeem de spelers eenvoudig plaatsen waar je wil. Je kan ook verschillende tactieken maken die je tijdens de match kan oproepen. Zo hoef je de wedstrijd niet telkens te stoppen als je om wil schakelen van een verdedigende stijl naar een aanvallende formatie.

En dan is het tijd voor enkele cijfers en weetjes. Er zullen maarliefst 1000 nieuwe animaties aanwezig zijn, die alles samen meer dan 100 uren aan motion capturing in de studio hebben gekost. Verder zijn er ongeveer 6000 spelers terug te vinden in het spel. Daaronder zitten slechts vijftien sterspelers die alle bewegingen net iets makkelijker uitvoeren. Uiteraard kunnen ook zij een bal kwijt raken door een slechte pas of beweging. De licenties van Pro Evolution Soccer, of beter gezegd het gebrek eraan, is altijd een pijnpunt geweest voor de reeks. De laatste jaren zijn er al bijgekomen en Konami heeft verteld dat er dit jaar weer enkele licenties zijn toegevoegd. Om welke en hoeveel licenties het gaat is momenteel nog niet geweten. Een ander leuk nieuwtje is dat we voor het eerst de Master League online kunnen gaan spelen. Hoe dat juist in zijn werk gaat is nog afwachten. Er is ook een feature die na heel wat jaren ontbreken weer terugkeert. Dit is de game speed waarin je zelf de snelheid van de wedstrijd kan instellen. Je hebt hier de keuze van -twee tot +twee, waarbij nul voor de normale spelsnelheid staat. De uitersten liggen ver uit elkaar, zodat iedereen zijn gading zal vinden. Daarnaast wist de ontwikkelaar te vertellen dat ze nog één grote verrassing in petto hebben. Helaas zal deze verassing binnenkort pas bekend worden gemaakt.

Conclusie:

Pro Evolution Soccer 2011 belooft terug de goede weg op te gaan. Door enkele veranderingen in de gameplay zal het spel iets minder gecompliceerd gaan worden. Hierdoor moet het weer leuker om spelen worden, samen met de veranderingen in het passen, schieten, verdedigen en truckjes uitvoeren. De veranderingen zijn allemaal gebeurd met het doel om meer vrijheid aan de speler te geven. Als dit allemaal goed gaat uitpakken is dat alvast veelbelovend. Daarnaast zijn er nog enkele nieuwe features waaronder de online speelbare Master League. Ook het herinvoeren van de spelsnelheid zal door de fans gesmaakt kunnen worden. De verwachtingen zijn dus weer hoog gespannen. We zullen nog enkele maanden moeten wachten om te zien of PES 2011 die verwachtingen gaat inlossen.