Warhammer 40,000: Chaos Gate - Daemonhunters

Reviewers score:

78

Audiovisueel
80%
Presentatie
75%
Gameplay
80%
Duurzaamheid
80%
  • Zéér trouw aan bronmateriaal
  • Het voelt echt alsof je een verliezende strijd vecht
  • Flink uitdagend voor TRPG-veteranen
  • Waarschijnlijk té pittig voor velen
  • Dit is géén manier om in dit universum te stappen

Ik zal er maar eerlijk in zijn: ik heb de neiging om best arrogant te zijn. Dus toen de review guide van Warhammer 40.000: Chaos Gate – Daemonhunters waarschuwde voor de moeilijkheidsgraad, lachte ik dat vrij makkelijk weg. Tactics-titels zijn mij immers niet vreemd, dankzij spellen als Fire Emblem, Final Fantasy: Tactics en Warhammer-spellen als Space Hulk en Battlesector. Dat zelfvertrouwen heeft wel een deuk opgelopen…

Want Complex Games en Digital Foundry hebben niet overdreven met deze waarschuwing. Daemonhunters is allicht wel de meest waarheidsgetrouwe game die ik tot nu toe heb mogen spelen in het 40K-universum, hetgeen zowel iets goeds als iets slechts is. Waarom leg ik je graag uit.

Goed: Voelt authentiek.

Hoewel ik persoonlijk niet het type ben dat miniaturen in elkaar gaat zetten en van een laagje verf gaat voorzien om er vervolgens mee te spelen, ben ik getrouwd met een vrouw die exact dat doet in haar vrije tijd. Door de jaren heen heb ik daardoor de nodige dingen opgevangen over hoe dit universum in elkaar zit. Combineer dit met spellen als Space Marine en Martyr, welke ik heb mogen recenseren voor GameQuarter, en ik heb best een goede grip op wat er precies gaande is in de wereld van 40K. Het was mij daardoor al snel duidelijk dat de ontwikkelaar er moeite in heeft gestoken om een ervaring te bieden die de meest fanatieke spelers zou aanspreken.

In Chaos Gate komen de Grey Knights, een uiterst geheime en krachtige divisie van de Adaptus, oog in oog te staan met een plaag van de Chaos God Nurgle. Onder leiding van een Inquisitor doe je onderzoek naar het virus dat mensen muteert en planeten overneemt, hetgeen wordt gepresenteerd in die typische melodramatische toon waar Warhammer om bekendstaat. Als een fanatieke speler van de TTRPG voel je je daardoor direct thuis.

Slecht: Hoge instapdrempel

Ben jij echter niet iemand die zijn Space Marine van zijn Blood Angels en Ultramarines kan scheiden, dan ga je het behoorlijk lastig krijgen in dit spel. Niet zo zeer omdat je het verhaal allicht niet volledig meekrijgt, al zal dat ook niet helpen, maar omdat deze knowhow (dan wel het gebrek eraan) invloed heeft op de gameplay. Vliegend op de Baleful Edict doorkruis je een stelsel en probeer je de plaag zo goed mogelijk in de hand te houden. Vanaf het eerste moment is echter duidelijk dat je een strijd aan het vechten bent die je in het beste geval op het nippertje gaat winnen. Jouw schip is zwaar beschadigd en dit heeft impact op jouw strijdkracht en op hoe snel je kunt reageren op gebeurtenissen. Je moet daarom constant afwegen waar je jouw beperkte resources wil inzetten. De motor verbeteren kan je sneller naar een geïnfecteerde planeet brengen en voorkomen dat die verder in verval raakt, maar als je gaandeweg vijandelijke scherpen tegenkomt, zijn werkende geweren op je ruimtevaartuig ook wel handig om te hebben. Je hebt echter maar een beperkt aantal servitors en een beperkte hoeveelheid tijd.

Deze afwegingen moet je ook maken bij research, hetgeen je power-ups kan opleveren, het aankopen van nieuwe wapens of Grey Knights, het reageren in dialogen, wat je kan helpen of tegenwerken, het managen van jouw strijdkrachten en het omspringen met de onverwachte ontwikkelingen in deze uitputtende strijd. Laat het tussenkopje je niet voor de gek houden, dit is geen kritiekpunt op zichzelf, maar potentiële kopers dienen zich er wel heel bewust van te zijn dat jouw handje niet wordt vastgehouden.

Goed: Tactics

Waar ik dit persoonlijk het meeste merkte, was in combat. Ik ben relatief bekend met de generale lore en karakters van Warhammer, maar van de mechanics van het bordspel weet ik nagenoeg niets. Daar had ik het begin van de game niet zo’n last van, maar eens de moeilijkheidsgraad stijgt (en dat gebeurt snel), heb je al jouw middelen en vaardigheden hard nodig. Als je dan geen goede grip hebt op wat de helft van jouw skills doet, ga je niet ver komen zonder de magische kracht van Google. En zelfs dan kan de game niet onderschat worden.

Space Marines ogen als enorme, wandelende tanks met een kop erop. En als ik kijk naar hoe ze spelen in de meeste games, zijn ze dat ook. In het verhaal van de Grey Knights wordt echter een veel bleker beeld geschetst dat meer in lijn ligt met de tabletop-verhalen. Zelfs op Merciful, de Easy-moeilijkheidsgraad van Daemonhunters, kunnen zelfs de zwakste vijanden je flink toetakelen als je ze de kans geeft om je te omsingelen. Het is hierdoor verleidelijk defensief te spelen, maar dat is een gevecht wat je niet gaat winnen. Elke beurt loopt een meter vol, waarmee de vijand meer boosts krijgt, waaronder nieuwe groepen vijanden. Tel daarbij op dat je in deze game zowaar op jouw kogels moet letten en moet herladen, waardoor je niet op Overwatch kunt vertrouwen, en dat alles in het level kapot kan, en de enige betrouwbare strategie is om snel en hard toe te slaan. Door de Psyker-krachten van jouw units te benutten, ze telkens opnieuw uit te rusten met betere wapens en hun willpower te gebruiken om je aanvallen te boosten, kun je enorm hard uithalen om jezelf zo net genoeg ademruimte te geven om weer een beurt overeind te blijven.

Slecht: Gebrek aan variatie

Het klinkt hierdoor allicht alsof jouw units zeer gevarieerd zijn, maar dat valt in de praktijk eigenlijk vies tegen. Er zijn vier soorten units, die vier geavanceerde soorten units kunnen worden. Er zijn geen mechs, voertuigen of units van andere divisies die zich bij je voegen, behalve bij een klein handjevol verhaalmissies. Het idee is waarschijnlijk dat je hierdoor goed gaat letten op het handjevol units wat je hebt en waarvan je er altijd maar vier mee kunt nemen op missie. Chaos Gate heeft immers een permadeath erin zitten en units moeten herstellen als ze teveel gewond raken, waardoor één verkeerde zet je lange tijd kan verlammen. Als dat inderdaad de insteek is, slagen ze daar goed in, want ik zette alles op alles om geen units te verliezen in mijn veldslagen. Maar tegelijkertijd zorgde dit ervoor dat al die veldslagen op elkaar leken en achteraf een grote waas zijn geworden in mijn geheugen, met slechts dat handjevol verhaalmissies die dit wisten op te breken. Bovendien duurde ze in de meeste gevallen véél te lang.

Ik begrijp dat het idee is dat je in de minderheid bent en dat je hierdoor constant op het randje balanceert, maar wanneer elke Grey Knight acht tot tien vijanden moet omleggen per missie, waarvan zelfs de willekeurig gegenereerde makkelijk een uur in lengte overschrijden, moet je je afvragen of je niet te ver bent doorgeschoten als ontwikkelaar. Ik neig persoonlijk naar ja, maar begrijp ook dat er een hardcore doelgroep is die dit waarschijnlijk enorm aanspreekt. Dus ook hier geldt het meer dan een waarschuwing dan als een kritiekpunt: weet waar je aan begint!

Conclusie

Als een Warhammer 40K tactics-titel is Chaos Gate – Daemonhunters best geslaagd. Combat is complex en trouw aan de bordspellen, terwijl je tussen gevechten door voortdurend bezig bent met het managen van jouw knights. Als een pure Warhammer 40K-titel is het echter te moeilijk voor de doorsnee speler die gewoon fan is van de franchise. Wie een Battlesector of Space Hulk uitdagend genoeg vond, gaat hier tegen een muur oplopen. Anderzijds zullen zij die het spelen voor het tactics-deel merken dat de game niet bepaald toegankelijk is voor zij die Warhammer 40K niet goed kennen, waarmee het zichzelf beperkt tot een behoorlijke niche.

Discord

Hot
Enquête
Veel
26%
Best veel
48%
Weinig
20%
Niets
7%
Totaal aantal stemmen: 46 | 0 reacties
Speel nu

Games Headliner