Column: DOOM 3 was meer horror dan shooter

Resident Evil had als probleem de besturing, waarmee ik zo ontzettend aan het rommelen was, dat ik nooit de angst heb gevoeld die andere mensen wel voelden. Ik weet het, op een gegeven moment springt er een hond door het raam. Als dat het hoogtepunt is, kun je rustig tot de conclusie komen dat het een slechte game is. Ook Silent Hill kon mij niet echt bang maken, hoewel de sfeer wel fantastisch was. Maar het derde deel van de bekende reeks van id Software gaf mij knikkende knieën. Ik heb mij jarenlang afgevraagd waarom dit zo is. Het is niets minder dan een vrij eenvoudige shooter, maar waarom boezemde hij mij dan zoveel angst in? Ik probeer het uit te leggen.

Welkom op Mars

In DOOM 3 speel je als een soldaat waar de naam verder niet van genoemd wordt. Je moet de bewaking van een faciliteit versterken en reist mee met een onderzoeker die een aantal incidenten moet onderzoeken die op de planeet hebben plaatsgevonden en die wetenschappers het leven hebben gekost. In het begin loop je door de basis, terwijl je op zoek bent naar een wetenschapper. Je vindt deze arme man, die probeert uit te leggen dat er iemand is die experimenten uitvoert die etnisch onverantwoord zijn. Tijdens het vertellen wordt hij door iets geraakt en opeens sta je oog in oog met een monster, die rechtstreeks uit de hel is getrokken. Dit is waar de horror begint.

Het verhaal is erg eenvoudig. Je moet reizen door de basis op Mars en uiteindelijk reis je door naar de hel. Tijdens de reizen schiet je het ene monster na het andere af en ook dit is niet bepaald bijzonder en wat dat betreft stukken beter gedaan in DOOM uit 2016 en DOOM: Eternal. Waar de game zo enorm goed in is, is de sfeer: die is angstaanjagend.

Tijdens het spelen probeerde ik mij altijd voor te stellen hoe het zou zijn om te werken op Mars in deze fabriek. Niets was gemaakt voor het vermaak van de mens. De muren bestonden uit oneindig veel pijpleidingen. Waar deze er niet waren, hadden de muren een grauwe en emotieloze kleur. Overal is het net wat te donker. Schaduwen van draaiende ventilatoren draaien eentonig voor zich uit, waardoor je volledig gedesoriënteerd raakt. De grootste kracht van DOOM 3 is echter het geluid. Het is overal: dingen die door de pijpen gaan of monsters die in de buurt zijn, maar je weet niet waar.

Tijdens de game vind je computers en PDA's (Personal Digital Assistent) waar je op kon lezen wat iemand had opgeschreven. Geklaag over de wetenschappers die het werkend personeel behandelen als grof vuil of weddenschappen over het bedienen van een speelgoedwapen geven een leuk inzicht hoe het eraan toe gaat op deze basis. Voor nu is dit normaal, maar in die tijd had je dit soort bronnen van informatie bijna niet.