Eerst even wat regels die ik in dit artikel ga hanteren. Ik kan namelijk onmogelijk elke game meenemen, daarom heb ik een keuze gemaakt op basis van de impact die de games op mij hebben gemaakt en in hoeverre ik ze heb gespeeld. Onderaan elk artikel in deze serie vind je een lijst met titels die zeker een vermelding waard zijn, maar niet zijn genoemd in de tekst. Een andere regel is dat de game echt een FPS moet zijn. Daar hoort bijvoorbeeld een Borderlands niet bij, aangezien deze wordt geclassificeerd als RPG-Looter-Shooter. Uiteraard zul je titels missen, want dit is mijn ervaring. Wees daarom niet bang om in de comments je eigen toevoegingen te plaatsen. Nou, genoeg regels, laten we beginnen!
Wolfenstein 3D en DOOM
In de jaren '80 was ik nog een klein jochie dat nog nooit van verschillende genres had gehoord, laat staan van first-person shooter (FPS). Een videogame was voor mij een videogame. Dat veranderde toen ik Wolfenstein 3D voor het eerst zag. Bloedmooie graphics, heerlijk geweld tegen nazi's en een daadwerkelijk verhaal. Dat was voor het eerst in het genre. Deze game was natuurlijk een vervolg op twee eerdere Wolfenstein-games. Later verscheen er nog een spin-off in de vorm van Spear of Destiny.
Natuurlijk kwam daarna de echte revolutie met DOOM en DOOM II. Deze boden een vloeiende gameplay met fantastische 3D-graphics en uiteraard de mogelijkheid om je spel volledig te customizen. Ik weet nog goed dat ik CD's kocht met daarin WAD-files en ook mijn eigen games en levels maakte met de verschillende level-editors. Wad-files zijn de belangrijkste bestanden van de DOOM-games. Ze bevatten de geluiden en sprites e.d.
Quake en Unreal Tournament
Na DOOM en DOOM II was het de beurt aan Quake. Quake was op zijn beurt een evolutie op DOOM. Zelf was ik geen groot fan van de eerste Quake, maar Quake 2 veranderde mijn game-leven eigenlijk voor altijd. De manier hoe die game omging met vooral de multiplayer, was voor mij echt een eye-opener. Je kon je eigen scripts maken, die je kon inladen via de console. Er werden toernooien gehouden. Voodoo en OpenGL maakten hun intrede en daarnaast kwam het modden van games echt van de grond met succesvolle mods zoals Lithium, Tourney en Capture the Flag. Clans begonnen opeens een ding te worden en termen zoals FPH — Frags per hour — en K/D-ratio vlogen je om de oren. Elke grote (Nederlandse) internetprovider had wel een Quake 2-server draaien op poort 27910, waarvan de bekendste en meest bezochte server die van XS4All was. Mede dankzij de mod Tourney werden er ook stats bijgehouden; deze stats kon je terugvinden op TheCLQ. Ik ben dan ook vrij trots om te melden dat ik met instagib (railgun) ooit vijfde van de wereld stond.
Quake 2 heb ik jaren lang online gespeeld. Vanaf een 28k8-modem en met ADSL. Ik heb zelfs Quake 3 Arena overgeslagen.
Een game die ik zeker niet heb overgeslagen, was Unreal Tournament. De eerste Unreal game was niet zo heel goed; het speelde niet smooth en veel computers van die tijd konden de game niet aan. Toen was daar opeens Unreal Tournament en deze bleek zeer soepel te lopen. Er was ook een mogelijkheid tot het aanpassen van je game en het spelen tegen bots was eigenlijk net zo leuk als tegen mensen. Ik heb in deze game veel minder uren zitten dan in Quake 2, maar nog steeds substantieel meer dan menig andere FPS van voor die tijd.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie