Opiniestuk: De recessie in tech-land

Elke bubbel barst echter en door torenhoge inflatie, aangewakkerd door de kale klootviool uit het oosten, vreest men nu voor een recessie. Officieel is die er nog niet, maar bedrijven in de techsector nemen alvast voorzorgsmaatregelen. Alleen verschillen die heel erg tussen bedrijven.

Geld moet rollen

Het nieuws dat grote bedrijven als Meta (Facebook), Microsoft / Xbox, Google en Amazon tienduizenden werknemers de laan uitstuurden, waren in afgelopen weken niet te missen. Er werd schande gesproken, er was paniek en men vreesde voor wat ging komen. Geheel begrijpelijk. Ikzelf heb twee keer een ontslag te verduren gekregen en het is oprecht slopend voor je mentale welzijn, daar het voelt alsof je een familielid bent verloren. Zelfs al doe je het werk niet voor je plezier, je bent er alsnog een aanzienlijk deel van je leven, waardoor het er een integraal onderdeel van uitmaakt.

Commentaar wat ik vaak op dergelijk nieuws las, was dat het niet nodig was om de mensen te ontslaan. Giganten zoals hierboven genoemd, hebben genoeg geld achter de hand om deze dalperiode te overbruggen zonder te snijden in het personeelsbestand, waardoor ze niemands leven hoefden te ontwrichten. Heel zwart-wit gezien is dit waar. Echter, waar al deze bedrijven aan het eind van de dag naar streven, is een zo groot mogelijke winst. Als het personeel dat in de komende tijd minder ingezet kan worden kan lossnijden om de cijfers op te vijzelen, zullen ze dit in de meeste gevallen doen. Je kunt het ze ook nog niet kwalijk nemen. Het zijn de aandeelprijzen en dus het hele bedrijf die anders gaan lijden onder de minder rooskleurige cijfers, hetgeen soms nog veel meer banen in gevaar brengt.

Waar twee vechten…

Werknemers treffen hiervoor eveneens blaam. Want net zoals de werkgever zijn personeel vaak ziet als een bron van arbeid om vrij in te zetten, behandelt menig werknemer zijn baas als een zak centen. Waar ik dit vaak zie, is in de IT. Een groot deel van mijn vrienden werkt in deze branche en is in de luxepositie dat banen voor het oprapen liggen, vooral als je een gewilde specialisatie hebt zoals network engineer. Het verloop bij hun werkgevers is enorm. Niet vanwege ontslagen, maar omdat de werknemers telkens weer groenere oorden op gaan zoeken om zo snel mogelijk aan hun prijsplafond te komen. Ook zij staan volledig in hun recht, maar hebben dan geen recht meer van spreken wanneer zij de eerste zijn die op straat komen te staan bij een reorganisatie. Loyaliteit moet immers van beide kanten komen.

Mijn contacten in Amerika zijn beperkt tot professionele relaties in de game-industrie, dus ik kan daar geen persoonlijke anekdotes geven, maar naar het schijnt is de situatie daar nog extremer. Bedrijven buitelden over elkaar heen om personeel te kapen en binnen te houden en strooiden hierbij met hoge salarissen, luxe entertainmentruimtes en verkorte werkdagen. Investeringen die terugverdiend moeten worden en waarvoor personeel moet bloeden als het niet gebeurt. De riem wordt aangetrokken, zodat er meer geld binnen komt rollen dan naar buiten gaat.

Hoe anders

Dit fenomeen besprak ik recent met een goede vriend uit Japan, nadat een gedeelde kennis bij een dergelijke reorganisatie ook zijn baan was verloren. Dat was echter het enige voorbeeld wat hij daarvan kende. Dit verbaasde me. Hij is immers ook een journalist en zou dus in ieder geval iets hierover moeten hebben meegekregen. Toen ik dit zei stuurde hij me echter bericht na bericht over Japanse bedrijven die niet enkel geen mensen ontsloegen, maar ze zelfs een hart onder de riem staken met substantiële loonsverhogingen.

SEGA heeft personeel een loonsverhoging van 30% voorgehouden, terwijl Nintendo er 10% bovenop gooit na meerdere verhogingen afgelopen jaar. Capcom gaf vorig jaar al 30% extra, terwijl BANDAI NAMCO koos voor een harde verhoging die niet procentueel werd berekend. En dit zijn slechts enkele voorbeelden van bedrijven die we hier in het Westen ook kennen. Kleinere namen volgen massaal in hun kielzog.

Wil ik hiermee zeggen dat Japan het zoveel beter doet dan het Westen? Nah, absoluut niet. Ik mag dan wel een Japanofiel zijn, maar ik ben me zeer bewust van de absurde werkcultuur van dat land. Sommige werknemers hebben daardoor al dertig jaar geen substantiële loonsverhoging gehad, maar blijven toch voor dezelfde baas werken. Wat ik wil doen, is kijken waar dit verschil vandaan komt. Waarom zien we bijna tegenovergestelde responses?