CRYMACHINA

In CRYMACHINA is de mensheid er niet meer. Centrifugal Syndrome heeft 20% van de bevolking gedood en de 80% die overbleef, raakte met elkaar in oorlog met het uitsterven van ons ras als gevolg. In een last ditch effort werd daarom Eden gelanceerd, een ruimteschip vol data over onze soort en geschiedenis, onder leiding van acht machines die zich Deus ex Machina noemen. En jij wordt gewaakt door een van hun.

That’s pretty metal

Enoa is de achtste Deus ex Machina en degene wiens aandachtsgebied de menselijke psyché is. Elk van de acht leiders had hun eigen specialiteit, zodat ze samen konden werken om de wedergeboorte van de mensheid te faciliteren. Tweeduizend jaar later is dat niet enkel nog niet gelukt, maar Deus ex Machine 01 is vermist en nummer drie heeft hierna de leiding overgenomen en samen met nummers vijf, zes én zeven de aanval op Enoa en haar project geopend.

Dit project heeft E.V.E. en is waar jij een onderdeel van uitmaakt. De persoonlijkheid van grote hoeveelheden mensen zijn gedigitaliseerd en de jouwe is uitgekozen om een synthetisch lichaam te krijgen en een zogenaamde E.V.E. te worden. Dat is niet zomaar dom geluk, want Enoa had van haar voormalige leider de opdracht gekregen om jou te vinden. Jij, Leben Distel, bent immers The Chosen One.

Een vast patroon

Waar ben je nou helemaal voor uitgekozen? Nou, om de eerste échte nieuwe mens te worden. Middels iets dat men ExP noemt, kunnen E.V.E. langzaam maar zeker hun digitale ziel voeden en een echt persoon op alle fronten benaderen. Door de burgeroorlog van de Deus ex Machina is dat simpelweg in jouw frame laden echter geen optie meer. Daarom moet Leben samen met Mikoto en Ami, twee eerder ontwaakte E.V.E., de strijd aangaan met de andere Deus ex Machina en hun legers om deze wens te realiseren. Helaas klinkt dat imposanter dan het daadwerkelijk is.

Ik zei eerder al dat CRYMACHINA tot dezelfde serie behoort als CRYSTAR en dat valt ook wel te merken als je beide hebt gespeeld. Het level design van beide is op zijn best basaal te noemen. Maar waar je in de vorige game nog dungeons moest doorlopen vol confrontaties, ren je hier doorgaans over lineaire paden die met een beetje geluk misschien een aftakking hebben voor een collectible. Locaties zijn opgedeeld in levels en een level voltooien kost je doorgaans minder dan tien minuten, daar zo’n gang gevuld is met twee of drie combat encounters die je binnen één minuut voltooid, welke eindigt in een boss fight. Keer op keer weer. Er zijn levels die nog iets anders doen dan dat, maar ze zijn zeldzaam en zeker niet leuker. Het overkoepelende patroon is bovendien niet anders, daar met uitzondering van het eind van de game, je telkens twee levels speelt om een gateway en een core te verkrijgen en daarna de Deus ex Machina van die zone te verslaan. Alles zodat je maar zo snel mogelijk verder kan met het verhaal.