Het verhaal achter deze dochter van de beruchte demoon Mephisto laat zien dat Lillith een compleet ander monster is dan haar soortgenoten. Zij en de engel Inarius ontvluchtte de hemel en hel, omdat ze de oorlog zat waren en wilde leven in een plek die rustig en vredelievend was. Ze werden geliefden en de kinderen die ze kregen werden de Nephalem, waar je in Diablo III een directe nakomeling van speelt. Inarius zag de Nephalem als een bedreiging voor zijn bestaan en wilde ze vernietigen, maar Lillith wilde ze juist gebruiken als leger om de oorlog tussen hemel en hel definitief te stoppen. Lees hier vooral dat zij de heerser over alle werelden wilde worden. Ze vermoorde alle demonen en engelen in Sanctuary in de hoop Inarius in een positie te dwingen deze voorlopers van de mensen te sparen. Inarius werd gedwongen om de Nephalem als bondgenoten te zien voor zijn doel. De misdaad was echter te groot en Lillith moest worden gestarft. Ze werd verbannen naar de Void, waar ze sindsdien verblijft, wachtend tot iemand haar weer terugroept naar de wereld van de levenden.
Een donkere wereld
En dit gebeurt in Diablo IV. Lillith is veruit het meest interessante personage dat ik in de wereld van Diablo tegen ben gekomen. Deze donkere wereld is extreem bloederig en gewelddadig. De engelen zijn manipulatief en gebruiken, net als de demonen, de mensheid voor hun eigen doel. Sanctuary is in alle games het toneel waar een oorlog tussen beide werelden in plaatsvindt en waar de mensheid mee zal moeten leren leven. Met Lillith is dit echter helemaal anders. Ze heeft een compleet eigen agenda, die ik al eerder noemde. In de game speel jij iemand die, geholpen door enkele metgezellen, moet proberen om de macht van Lillith te breken en haar eens en voor altijd te vernietigen.
In de voorgaande delen van Diablo werd de spelwereld opgedeeld in meerdere regio's. Dit is nu niet het geval. Het is nu veranderd in één grote open spelwereld. Deze bestaat uit verschillende gebieden. Er zijn diverse steden waar je jouw armor van onderhoud kan voorzien, je spullen in een kist kan stoppen en kunt bekijken of je elixers nodig hebt die je op de been kunnen houden als je een lastige eindbaas moet verslaan.
Diablo III kreeg als veelgehoorde klacht dat hij te kleurrijk was voor een game van deze franchise. De eerste twee delen waren veel donkerder, hoewel ik persoonlijk veel meer het gevoel heb dat dit kwam door de tekortkomingen die er toen waren op grafisch gebied. Het kleurrijke van het derde deel heb ik juist als iets positiefs ervaren, want het gaf de wereld van Diablo meer - hoe kan het ook anders - kleur. De meeste fans van Diablo kunnen echter hun hart ophalen aan deze game, want het lijkt alsof er een vulkaan uitgebarsten is over de spelwereld en er overal een dun laagje as op de grond is geland. Overal is hetzelfde grauwe kleurenpalet te zien. Er is een moeras, een stuk hooggebergte met veel sneeuw en een woestijn, maar het lijkt door de grijsbruinige kleurtinten allemaal op elkaar. Gelukkig is de spelwereld verder oogverblindend mooi en kan ik mij prima neerleggen bij zo'n kleine frivoliteit.
De spelwereld bevat weer een omvangrijk arsenaal aan dungeons. Van kleine kelders, een volledig gangenstelsel onder een stad tot een ondergrondse mijn die rechtstreeks naar de hel lijkt te gaan. Kortom er is veel variatie in deze dungeons. Ze voelen allemaal op hun eigen manier uniek aan, maar ga je me nu vragen welke er bovenuit springt kan ik er geen één noemen, want ze waren allemaal prima. Wanneer je een ondergrondse gang gaat verkennen, eindig je altijd wel bij een verrassing die eventuele voordelen heeft op je reis. Bij diverse dungeons kun je van tevoren zien of de beloning die op je wacht voor jouw class geschikt is of dat je die over kunt slaan. Dit is bijzonder prettig, want dat betekent dat je niet per sé alle dungeons hoeft te doen. Het is overigens geen straf om alle dungeons te doen, maar het hoeft dus niet.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie