REANIMAL

Wie mijn preview afgelopen jaar heeft gelezen, zal niet verbaasd zijn over het feit dat je nu een review van REANIMAL van mijn hand leest. Mijn eerste indrukken waren behoorlijk positief en maakten me vooral benieuwd naar wat er verder nog zou komen. Bovendien had ik nu eindelijk de kans om de game in een wat meer intieme setting te beleven in plaats van de felverlichte en rumoerige hallen van de Koelnmesse.

Referentiekader

Dit gezegd hebbende, hoef je REANIMAL echt niet te spelen met gesloten deuren en ramen voor maximale duisternis en met een koptelefoon om je van de buitenwereld af te sluiten. De game mag dan wel onder de noemer horror vallen, maar het is zeker geen Amnesia, Silent Hill of Project Zero. Het is meer een platformer met een duistere atmosfeer en veel gruwelijke taferelen om die naar boven te brengen.

In deze platformer speel je als twee kinderen. Wat hun namen zijn? Ik heb geen idee. Waar ze zijn en waarom? Al sla je me dood. Het enige wat ik weet, is dat er meer kinderen zijn en dat het aan ons is om ze te redden van gevaren die zo uit je nachtmerries zijn weggelopen. Enge poppen zonder gezichten, een misvormd mensetend monster en een varken dat ons als de inhoud van zijn trog ziet, om maar enkele voorbeelden te noemen. REANIMAL gelooft niet in traditionele verhaalvertelling en hoewel er hints door de game gesprenkeld liggen, vooral in het optionele einde, mogen mensen die slimmer zijn dan mij die bij elkaar gaan puzzelen.

Blijf niet stilstaan!

Voor de doorsnee gamer, is REANIMAL vooral een surrealistische ervaring. Qua platformen is de game niet bijzonder lastig, maar vinden waar je heen moet, vooral wanneer een of ander gevaar je op de hielen zit, kan het soms best spannend maken, al moet ik wel zeggen dat ik achteraf gezien echt memorabele momenten heb gemist. Dat de graphics zijn om je vingers bij af te likken, maakt echter een hoop goed. Vooral de licht- en schaduweffecten springen hierbij in het oog, hetgeen een groot voordeel is voor een game die je van begin tot eind een onbehagelijk gevoel wil geven.

Laat dit niet impliceren dat men bij Tarsier zes tot acht uur hetzelfde trucje herhaalt. Hoewel de toon ongeveer hetzelfde blijft, veranderen de setting en de exacte mechanics met grote regelmaat. Het ene moment sluip je van schaduw na schaduw en het volgende moment bevind je je in een duikpak op de bodem van de zee. Dit zorgt dat de game fris aan blijft voelen en gevoelsmatig nóg sneller voorbij gaat dan de toch al bescheiden speelduur. Tenminste, zolang als dat de AI meewerkt. Want zoals gezegd, ren je met twee man door deze wereld heen, waarbij de AI jouw kompaan overneemt. In veruit de meeste gevallen doet die wat je wil dat die zou doen, maar er waren een paar segmenten waar mijn partner een grotere vijand was dan het monster dat ons wilde verorberen. Ik heb de game daarom ook samen met een van mijn collega’s beleeft, die graag ook haar zegje wil doen.

Natascha’s zegje

Voor mij is horror altijd al iets geweest waar ik af en toe echt zin in heb. Vooral psychologische horror. In principe valt REANIMAL wat mij betreft ook wel in dit straatje. Je weet niet wat er precies aan de hand is en moet zelf aan de hand van wat je ziet dingen aan elkaar knopen, wat het open laat voor suggestie. Dit maakt het des te leuker om de game samen te spelen, want je gaat beiden speculeren over wat dit groteske wezen wat je voor je ziet kan zijn en wat die aan het doen is. De game vergt wel wat chemie tussen de spelers, want het helpt enorm als je op elkaar bent ingespeeld. Soms heb je maar een paar seconden om een keus te maken en dan heb je geen tijd om eerst te gaan discussiëren over of je nu door de deuropening heen moet of misschien toch een steegje in moet rennen. Tegen die tijd ben je allang gegrepen. Dit houdt het echter wel spannend, want ondanks dat je wel rustigere stukken hebt waar je vooral moet vinden hoe je verder moet gaan, blijft er toch steeds dat gevoel van onbehagen. Al heb ik ook momenten gehad dat ik met grote ogen naar het scherm zat te staren, verbaasd over wat er nu weer voor iets op me af kwam.

Voor mij voelt REANIMAL als een bizarre nachtmerrie, die zelfs na ontwaken nog steeds in je hoofd rondspookt omdat je er over blijft nadenken wat je nu daadwerkelijk gezien hebt. Is het echt eng? Nee, dat niet. Echter heeft het me er wel zeker vermaakt en het heeft die itch toch echt wel weten te krabben.

Sil’s afsluiting

Ik sta hier helaas net even anders in, want in mijn ervaring haalden deze momenten me juist uit het spel. Als je inderdaad in het heetst van het moment actie moet ondernemen en je neemt beide het juiste pad, dan is de co-op heerlijk spannend. Maar wanneer je sterft en daarna rustig kunt overleggen, doet dit in mijn optiek af aan die beleving. Immers is er weinig dat spanning meer tenietdoet dan andere mensen. Ik hou het daarom wel bij de AI. Ook die maakt soms fouten, maar dan ga je wel weer direct verder.

Conclusie:

Zelfs als het niet écht een horror game is, is REANIMAL een game die je bezighoudt met al het vreemds dat het op het scherm tovert. De groteske wereld met zijn imposante licht- en schaduweffecten zorgt van begin tot eind voor een onbehagelijk gevoel. Helaas kan je daar wel uit worden getrokken als je moet zoeken wat het spel nu weer van je verwacht of als de AI of je kompaan van vlees en bloed een brainfart heeft. Maar echt spectaculaire momenten waar je met enthousiasme over kunt praten met andere, heb ik gedurende de zes tot acht uur speeltijd niet gehad, wat de score toch wel omlaag haalt.