RoboCop: Rogue City

Nadat de briefing is geweest, ga je de straat op. De staten van Detroit zien er prachtig uit. Ik heb nergens kunnen vinden dat er een optie is voor Ray Tracing en kan dan ook niet met zekerheid zeggen dat deze game de techniek ondersteunt, maar de bespiegeling in plassen water en de manier hoe de belichting in beeld komt, is van zeer hoge kwaliteit. Er zijn AAA-games uitgekomen dit jaar die hier minder goed mee omgaan. En dat allemaal terwijl mijn PC fluitend de beelden vertoont zonder enige hapering.

Deze zone is eigenlijk een soort open map waar je diverse sidequests kunt vinden en het volgende deel van de main quest. Dit maakt het heel leuk. Je bent niet alleen maar aan het knallen. Zo is er een sidequest waarin een stoffelijk overschot van een prostituee gevonden is en is het aan jou om te achterhalen wat er is gebeurd. Wat er precies is gebeurd zal ik nu niet behandelen, maar het is een goed bedacht verhaal met een goed plot erin. Je bent een half uur bezig en kunt dan verder. Wat ik ook geweldig vind, is dat je als Robocop, toch wel een eenmansleger te noemen, de auto's die verkeerd geparkeerd staan op de bon kan slingeren.

Het Kingpin-effect

Zoals ik al schreef was ik enorm verbaasd over de diepgang die deze game heeft te bieden.. Helaas is er wel een klein beetje sprake van het Kingpin-effect. Kingpin is een game die in de jaren 90 uitkwam en die rustig revolutionair genoemd kan worden. Er werd een demo uitgegeven waarin je het eerste hoofdstuk kon spelen. Hieruit bleek dat de interacties en de grafische vormgeving nog uniek waren voor die tijd. Na dit eerste hoofdstuk werd Kingpin echter een gewone shooter en bleef er niet veel van dit eerste hoofdstuk over. De demo hadden ze expres zo diep gemaakt, zodat mensen de game zouden kopen. Voor veel mensen was het verdere verloop van de game een beetje een tegenvaller.

Dit is in mindere mate ook bij RoboCop. Dat eerste gedeelte is geweldig met de nodige diepgang en de scherpe actie. De onderdelen die volgen zijn echter wat meer linear en hebben niet de diepgang die je in het begin voorgeschoteld krijgt. Later weet de game wel weer met wat meer open levels te komen, maar het haalt niet het niveau van de eerste keer.

Gezellig wandelen door vergane glorie

RoboCop is, zoals ze dit in Amerika zo mooi kunnen zeggen, de ultieme badass. En de game weet dit heel goed te vangen met een detail wat ik heel prettig vind: hij loopt langzaam. RoboCop is niets anders dan een robot van staal en is niet echt een flexibel ding. Zijn armor is heel sterk en hij kan daarom een hoop hebben, maar fatsoenlijk springen kan hij niet. Je kunt wel rennen, maar dat lijkt meer op dat hij zijn looptempo wat verhoogt. Constant als je loopt, hoor je de voetstappen van zijn zware mechanische laarzen die op de grond stappen. Hierdoor voel je ook alsof je een soort tank bent die overal doorheen walst.

Het tweede wat RoboCop zo gaaf maakt, is zijn wapen. Hij heeft een pistool dat meerdere kogels in een burst achterelkaar schiet. Hij heeft oneindig veel kogels, maar moet af en toe wel zijn magazijn herladen. Raak je een tegenstander, dan spatten ze bijna uit elkaar. Je loopt door de spelwereld heen, zoekt weinig beschutting en schiet op alles wat beweegt. Ik kan mij niet voorstellen dat een liefhebber van de films iets anders verwacht van deze mechanische meneer Murphy. Hier en daar vind je printplaten die je kunt gebruiken om het pistool te verbeteren. Zo kun je ervoor zorgen dat je het wapen niet meer hoeft te herladen en dat het pistool stukken dodelijker is. Je kunt er bijvoorbeeld ook voor kiezen om hem minder nauwkeurig te laten schieten, maar dat hij meer fungeert als een soort shotgun.

Alles bij elkaar geeft deze game je het werkelijke gevoel dat jij RoboCop bent. Een robot met het geweten van een politieagent, die als eenmansleger door een stad gaat met meer gewetenloze moordenaars dan gewone burgers. De spelwereld is enorm over de top, maar toch heeft RoboCop zijn diepgang die een game met dit onderwerp nodig heeft. Paul Verhoeven mag trots zijn.

Conclusie:

RoboCop: Rogue City is voor mij dé verrassing van dit jaar. Ik had er niets meer van verwacht dan een middelmatige shooter, maar het is meer dan dat. Het heeft de kracht van de klassieke shooter, maar wel op een moderne manier. De spelwereld ziet er prachtig uit, het verhaal is diepgaand en de dialogen die daarbij komen kijken zijn geloofwaardig en goed ingesproken. RoboCop fans kunnen hun hart ophalen. Mensen die nooit iets met RoboCop hebben gehad, maar gek zijn op klassieke shooters, zullen deze game ook zeker waarderen.