Wanneer de game begint, doet het denken aan de meeste van zijn genregenoten. Een groot kwaad die de naam draagt van een van de zeven legendarische helden, valt een koninkrijk binnen en het is aan een groepje helden om wraak te nemen eens die de kroonprins daarvan omlegt. Jij, als de tweede prins, vergezeld vaderlief in deze missie en ziet hem voor zijn ogen geraakt worden met een destructieve aanval die zijn leven claimt. Dit is echter reden voor vreugde, niet voor verdriet.
Wat een erfenis
Voor dit alles gebeurde, had de keizer reeds geleerd dat een gevaar op de loer lag. De helden uit legendes zijn in werkelijkheid monsters met immense kracht, die niets liever willen dan de mensheid terroriseren. Een normaal persoon kan geen weerstand aan hun bieden; aan zij die hun menselijkheid hebben opgegeven voor demonische kracht. Daar is één leven simpelweg te kort voor. Maar wat als je niet maar één leven had?
De troefkaart die de keizer heeft bemachtigd met deze kennis, is die van Inheritance Magic. Nadat hij sterft, draagt hij zijn kracht en herinneringen over aan zijn zoon, waardoor die plots zijn technieken kan gebruiken, zijn ervaring toevoegt aan zijn eigen en de herinnering krijgt over de aanval die de keizer het leven kostte. En nu je weet hoe die werkt, kun je jezelf ertegen verdedigen.
Voor de toekomst
Deze Inheritance Magic is waar alles in Revenge of the Seven rond omheen gebouwd is. In tegenstelling tot normale RPG’s, level je hier niet jouw karakters, maar hun bekwaamheden. HP en BP (de valuta waarmee je skills en magie gebruikt) stijgen met elk gevecht, terwijl je bekwaamheid met een wapen of een magisch element sterker wordt naarmate je het vaker gebruikt. Elk karakter kan elk wapen gebruiken, zelfs als de ene ze wat beter ligt dan de ander, en kan elke vorm van magie leren, hoewel er beperkingen zitten aan welke ze tegelijkertijd in kunnen zetten. Elk van mijn karakters was bijvoorbeeld bekwaam met drie soorten magie in verschillende combinaties, terwijl ze minimaal twee en meestal drie of vier wapens op hoog niveau konden gebruiken. Dat komt echter niet vanzelf.
Grinden is iets waar je van houdt of wat je haat. Eindeloos gevechten herhalen kan voor sommigen een enorm rustgevende taak zijn, terwijl anderen zich groen en geel ergeren aan dat ze niet verder kunnen met het spel. In RS2 is grinden onmisbaar, maar dan wel enkel door gewoon vijanden aan te vallen als je ze op je pad komen. In een gebied blijven hangen om sterker te blijven worden, is enkel nodig als je bijvoorbeeld een bepaalde techniek of spreuk wil leren om een baas te overwinnen en zelfs dat zal eigenlijk niet nodig zijn, daar je die kunt kopiëren tussen karakters als aan bepaalde voorwaarden is voldaan.
Door de game simpelweg door te spelen, zal je honderden of zelfs duizenden gevechten leveren afhankelijk van de moeilijkheidsgraad. Dat is gewoon onderdeel van het verhaal en niet de grind waar we het eerder over hadden, maar tegelijkertijd kan dat behoorlijk uitputtend klinken. Het werkt echter verbazingwekkend goed, juist doordat je constant verschillende dingen levelt en dus constant jouw acties vruchten af ziet werpen. Dat is bovendien niet enkel in levels, maar ook in nieuwe skills en spreuken, die je op ongebruikelijke wijze leert.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie