Back to the Past with Mario 2008 edition

Uiteraard begin ik eerst met de eervolle vermeldingen en die gaan dit keer naar: Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots, Mirror's Edge, Tomb Raider: Underworld, Fallout 3, Need for Speed: Undercover en Command & Conquer: Red Alert 3

En dan is het nu tijd voor de main course:

10. Army of Two (PS3)

In het algemeen zijn multiplayer games echt niet mijn type game. Er zijn echter wel uitzonderingen, want in coöperatieve multiplayer games zonder een competitieve modus heb ik op zijn tijd wel zin. En Army of Two voldoet aan die eisen: in deze game moet je echt samenwerken om verder te komen. Zo moet bijvoorbeeld één van de twee spelers een jeep besturen en de andere een mounted gun bedienen. Ook moet je er goed op letten wie de aggro van de vijanden trekt, want degene die geen aggro heeft, kan de vijanden van achteren of vanaf de flanken aanvallen. Nou was de AI in Army of Two vrij dom, toch was goed teamwork de sleutel om progressie te maken.

Army of Two had overigens ook een PvP-modus, maar die heb ik altijd genegeerd, aangezien ik PvP nooit leuk heb gevonden buiten fighting games om.

09. Left 4 Dead (PC)

Ja, je ziet het goed, er staan dit keer twee games die gefocust zijn op multiplayer. Althans, gefocust op coöperatieve multiplayer. En heel eerlijk, Left 4 Dead deed dat heel goed. Je moest echt goed samenwerken met elkaar om te overleven. Jammer genoeg speelde ik deze game met drie van mijn beste vrienden en als wij bij elkaar zijn, dan kun je de klok erop gelijk zetten dat we problemen veroorzaken. Zo was er iemand die altijd met een zaklamp op de heks moest schijnen en ons in de problemen bracht. Daarnaast lieten m'n vrienden clown zombies altijd aan mij over. Ter informatie: ik ben doodsbang voor clowns.

Maar degene die echt voor problemen zorgde? Dat was ik, want ik had namelijk de geniale hersenscheet dat ik de ultieme held zou zijn door mezelf op te offeren terwijl mijn vrienden naar het vliegtuig zouden rennen. Long story short: ze gingen allemaal dood, behalve ik, waardoor ik niet de ultieme held was die zichzelf had opgeofferd, maar juist de sole survivor was. Zo terugkijkend was het echt een geweldige tijd.

08. Prince of Persia (PC)

Als franchise zal Prince of Persia altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben, vooral Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame en de Sands of Time-trilogie zal ik altijd koesteren. Ook de Prince of Persia uit 2008 vond ik wel een leuke game, maar deze reboot van de franchise vind ik zowel qua gameplay als verhaal minder dan de vorige drie games.

Het platformen en de gevechten waren leuk om te doen, maar het feit dat je niet dood kon gaan, haalde de uitdaging weg. Dan nu het verhaal: het was vermakelijk, maar wel heel erg cliché. Een koning gaat een deal aan met een evil god om zijn geliefde te redden en zorgt er indirect voor dat de wereld in de problemen komt. En daar komt de Prince bij om de hoek kijken om de wereld te redden. Wat ik wel echt tof vond aan deze Prince of Persia, was de cel-shaded look, waardoor het op een tekenfilm leek.

07. Dragon Ball Z: Burst Limit (PS3)

Een Dragon Ball game is op dit moment wel vaste prik in de Back to the Past-artikelen. Dit keer is Dragon Ball Z: Burst Limit aan de beurt. De game ziet er grafisch echt prachtig uit en in 2008 was dit de game die het dichtst bij de anime kwam. Qua gameplay is Burst Limit te vergelijken met de Budokai games. Toch was de game een redelijke teleurstelling voor mij en dat komt door een aantal dingen. Allereerst is het verhaal van Dragon Ball Z: Burst Limit erg gelimiteerd: het begint bij de Saiyan saga en eindigt met de Cell saga. Het heeft wel twee leuke what-if verhalen, met respectievelijk Bardock en Broly in de hoofdrol. Een ander groot minpunt is het roster van personages, dat in Burst Limit maar uit 21 personages bestaat. Als je dat vergelijkt met de 161 personages van Dragon Ball Z: Budokai Tenkaichi 3, dan is dit wel erg karig. Wat ik ook maar niks vond, was het feit dat je niet handmatig je ki kon chargen, dat haalde voor mij de flow uit de game.

06. Soulcalibur IV (PS3)

Ik ben nooit echt een grote Soulcalibur gamer geweest. Ik vond het leuk om Soul Edge te spelen in de versus-modus. Soulcalibur heb ik nooit gespeeld, de tweede Soulcalibur game heb ik alleen bij een maatje van me gespeeld zien worden en Spawn als guest character zag er best wel cool uit. Soulcalibur III was wederom een game die ik overgeslagen heb. Echter, bij Soulcalibur IV veranderde er iets: ik kreeg deze game als een kerstcadeau en ik weet niet precies wat er gebeurde, maar het klikte opeens. Misschien ligt het aan de character creator, waarmee ik redelijk wat vrijheid had en de meest bizarre personages maakte. Of het komt door de gastpersonages, die in Soulcalibur IV bestonden uit Darth Vader, Yoda en Starkiller. Aan het verhaal ligt het in ieder geval niet, want zelfs voor fighting game-standaarden is dat op zijn best meh.

05. Saints Row 2 (PS3)

De originele Saints Row heb ik nooit gespeeld, daar het een Xbox 360 exclusive was. En aangezien er nog nooit een Xbox console in huize Mario heeft gestaan, heb ik elke Xbox game die niet voor Windows uitkwam gemist. Saints Row 2 daarentegen was een multiplatform game, waardoor ik die wel op de PlayStation 3 kon spelen. En daar was ik erg blij mee, want het was een erg leuke game en in sommige opzichten leuker dan Grand Theft Auto IV. Waar laatstgenoemde een serieuze toon had, was Saints Row 2 lollig en erg over the top. Daarnaast kon je echt helemaal losgaan in de spelwereld. Ook had de game een geweldige character creator met redelijke diepgang. Ik kan jammer genoeg geen screenshot van mijn personage laten zien. Waarin Saints Row 2 overigens wel minder goed was dan GTA IV, waren het autorijden en de gunplay.

04. Dragon Ball Z: Infinite World (PS2)

Dit had de ultieme versie van de Budokai-reeks kunnen worden en een mooie zwanenzang voor de Dragon Ball games op de PlayStation 2. Het had betere graphics, betere controls en een verhaal dat zo goed als compleet is. En toch hebben ze de plank misgeslagen door maar tweeënveertig personages (inclusief transformaties) toe te voegen. Ja, ik weet dat Budokai en Budokai Tenkaichi twee verschillende series zijn, maar Dragon Ball had ook in 2008 al een rijke cast aan personages. Dus waarom weigert ontwikkelaar Dimps om ze te gebruiken? Maar het aantal personages is niet het grootste probleem van de game. De toevoeging van minigames is dat wel. O, wat heb ik een hekel aan die minigames, die bestaan uit time trials, zoektochten en ritmegames. Echter bleek ik toch een te grote Dragon Ball-fan, want ondanks de gebreken heb ik de game grijs gespeeld.

03. Grand Theft Auto IV (PS3)

Uiteraard was GTA IV in vergelijking met GTA San Andreas in een aantal opzichten verbeterd. De game zag er mede door de kracht van de Xbox 360 en de PlayStation 3 realistischer dan ooit uit (voor de standaarden van 2008). En door de Euphoria ragdoll engine reageerden Niko Bellic en NPC's realistisch op vuistslagen, kogels en auto-ongelukken. Dit zag er allemaal tof uit, maar toch miste ik iets aan GTA IV dat San Andreas wel had en dat is een grote fun factor waarmee je mayhem kon creëren.

Begrijp me niet verkeerd: ik vond het serieuze verhaal van GTA IV echt goed en Niko Bellic is een toffe protagonist. Echter sloeg de meer serieuze toon van de gameplay niet echt bij mij aan. Ook het autorijden vond ik hier niet zo leuk, auto's gingen te snel uit de bocht, waardoor ik vooral moeite had met de racemissies. Daarnaast irriteerde ik me echt aan Brucie, o man, wat was die vent irritant, en dan is er ook nog eens Roman Bellic, die Niko elke vijf minuten belt om te vragen of hij wil bowlen. Please shoot me now!

02. Mass Effect (PC)

Een sci-fi-epos dat zich kan meten met Star Wars? Dat is iets waar ik heel lang over gedroomd heb. En in 2008 werd die droom werkelijkheid door Mass Effect. Het heeft dan weliswaar geen lightsabers, Jedi en Sith, maar het verhaal van Mass Effect maakt veel goed, mede omdat je als speler het gevoel hebt dat je keuze echt het verschil maakt. Ik ben overigens ook iemand die het heerlijk vindt als je kunt kiezen tussen good or evil choices en Mass Effect zit daar bomvol mee. Uiteraard ben ik iemand die meestal voor de evil keuzes gaat. Daarnaast heeft Mass Effect voor mij persoonlijk een van de beste character creators ooit, al zijn sommige vrienden van mij niet blij met mijn Commander Shepard.

01. Rise of the Argonauts(PC)

Ik weet niet hoeveel mensen deze game nog kennen; ik zie de game in ieder geval niet vaak in lijstjes voorbij komen. Terwijl het voor mij één van de beste games van de jaren tien is. Het was een RPG zonder al te veel micromanagement van je inventory. De actie was bruut en bloederig en de Griekse mythologische wereld was prachtig neergezet. De game nam weliswaar de vrijheid met het verhaal van Jason en de Argonauten, toch was het een heerlijk verhaal om te volgen. De game had overigens wel last van redelijk wat bugs en sommige eindbazen waren te makkelijk, maar toch vind ik het een geweldige game en van mij mag er echt wel een vervolg of remake van gemaakt worden.

Zo, dat was het weer voor deze excursie. Volgende keer neem ik jullie mee naar 2009.