Column: De objectieve mening

Toen ik op de middelbare school zat, leerde ik over de verzuiling van televisie. Verschillende groepen mensen hadden ieder hun eigen publieke omroep, die zich toespitste op voor hun relevante onderwerpen. In theorie een prima idee, ware het niet dat deze ook vooroordelen versterkten en selectief waren in hun berichtgeving om agenda’s van deze stroming te versterken. Een christelijke omroep zou bijvoorbeeld geen aandacht schenken aan de zoveelste priester die zich aan kinderen vergrijpt.

In de 21ste eeuw is in Europa massaal ontzuiling opgetreden. De multiculturele samenleving staat iedereen toe zijn eigen geluid te zoeken en mening te vormen. Media zijn echter niet gestopt met het proberen te beïnvloeden van die meningen. Dit zie je zelfs terug bij gaming websites en influencers.

Twee kampen

Kotaku bijvoorbeeld, laat geen kans onbenut om NFT’s in een negatief daglicht te zetten en wordt daarom beticht van gerichte berichtgeving met als doel de non-fungible tokens door het slijk te halen. Daarnaast schenkt het heel veel aandacht aan zaken die wel met games van doen hebben, maar niet zo zeer met de spellen zelf. Werkomstandigheden bij bedrijven als Naughty Dog, Rockstar en Activision Blizzard, seksuele wantoestanden bij Ubisoft en een giftige werkomgeving bij Quantic Dream en Silicon Knights bijvoorbeeld.

Anderen die zich hier hard voor maken, zijn YouTubers als Jim Sterling en YongYea, die het nieuws verslaan met een duidelijke afkeer tegen deze handelswijzen (en terecht). Sterker nog: deze kanalen richten zich op weinig anders en kunnen daarom ook worden gezien als een medium dat zich op een specifiek iets richt. Is dit belangrijk nieuws? Jazeker! Maar je zou er soms wel door gaan denken dat iedere ontwikkelaar wordt gerund door verkrachters en dictators.

Objectiviteit

Dit zette mij eerder deze week aan het denken over objectiviteit. Als een van de eindredacteurs van GameQuarter heb ik tot op zekere hoogte inspraak over de inhoud die wij plaatsen. Echter is dat inspraak die ik zelden gebruik. Ik zal wel eens een kritische noot plaatsen of vragen om iets te herschrijven omdat het bijvoorbeeld onduidelijk is, maar wil niet het team censureren. Hun mening is hun eigen en die hoeft zich niet te conformeren aan mijn denkwijze. Alleen wanneer het artikel in kwestie verwijst naar illegale praktijken, denk aan piraterij bijvoorbeeld, wil ik nog wel eens op mijn strepen gaan staan om te garanderen dat we aan de goede kant van het fatsoen blijven. Maar buiten dat moeten redacteurs vrij zijn om hun eigen mening te verkondigen, zelfs wanneer deze met elkaar botsen.

In columns als deze, reviews of op social media is dat makkelijk zat te splitsen. Dat ik persoonlijk nog met geen beschermingspak in de buurt van een FIFA wil komen, zegt niets over de review die een Sander erover schrijft. Hij heeft het recht op zijn opinie, net als ik het recht heb op de mijne. En dit soort artikelen lenen zich daarvoor. Als we het over het nieuws hebben wordt het gebied echter iets grijzer.

Nieuwsberichten zijn, ideaal gezien, volledig objectief. Het feit is helaas dat dat een droom is. Meningen, vooroordelen en verwachtingen kan een persoon niet aan- en uitzetten. Zelfs als je probeert om een nieuwsbericht zo neutraal mogelijk te schrijven, kan woordkeuze de ware gevoelens makkelijk verraden, zoals ik recent al proefde met een eigen artikel over NFT’s. Uiteindelijk heb ik met een collega moeten schakelen om dingen te herschrijven, om het gif uit het schrijfsel te halen en enkel te rapporteren over een gebeurtenis. Iets wat weer in me opkwam toen ik een uur geleden door mijn mailbox en social media ging.

Volgende maand wordt gamescom weer gehouden in Duitsland en daar ik aanwezig ben, krijg ik aan de lopende band uitnodigingen van grote en kleine ontwikkelaars en uitgevers die hun product willen showen. Een opvallend groot aantal van die mails bevatten buzzwords als blockchain, web3 en evolution of internet. Moet ik daar heen gaan? Dat is wat ik wik en weeg terwijl ik dit schrijf. Arriverende bij deze conclusie heb ik mijn antwoord echter gevonden: nee. Niet omdat deze games mijn aandacht niet verdienen, maar omdat er niet zoiets is als een objectieve mening. Booths bezoeken waarover mijn mening onbewust al vaststaat is echter niet eerlijk tegenover de games, de makers en jullie als lezers. Dat laat ik wel over aan een ander teamlid, die allicht een andere mening te verkondigen heeft. Want, zolang die voldoende onderbouwt wordt, ga ik daar niet voor liggen, hoe haaks dat allicht ook staat op mijn persoonlijke opvattingen.