Brink

Coöperatieve gameplay is anno 2010 de normaalste zaak van de wereld. Zo stimuleert de Left 4 Dead-serie je om samen met drie vrienden een einde te maken aan de zombie-apocalyps en is het ondenkbaar om de voor twee spelers bedoelde verhaallijn van Splinter Cell: Conviction achterwege te laten. Ook Brink, een eerstepersoons schietspel van de makers van Wolfenstein, legt een grote nadruk op samenspel. Gelukkig, want zonder coöp hoor je er tegenwoordig niet meer bij.

Brink is kort gezegd een futuristische shooter welke veel elementen leent uit andere bekende spellen. De filmische ervaring uit Killzone 2, het soepele klauterwerk van Mirror’s Edge, het XP-systeem van Call of Duty: je komt het allemaal tegen. Maar, in tegenstelling tot de zonet genoemde titels bevat Brink iets opmerkelijks: een goed verhaal. Je komt het tegenwoordig maar zelden tegen, een goed verhaal in een oorlogsshooter. Toch kan het, bewijst ontwikkelaar Splash Damage met dit stuk proza.

Het is het jaar 2045, een tijd waarin de wereld overspoeld is door de forse krachten van de god Poseidon. Van een gemeenschap is nauwelijks meer sprake; het laatste uur lijkt nu toch echt geslagen. Totdat een bevolking boodschap krijgt van een reusachtig schip en ze zich daar aansluitend gaan vestigen. Het idee lijkt af te stammen van de Ark van Noach, waar dieren na de heftige zondvloed op een vaartuig konden blijven leven. In Brink gebeurt er echter iets in de Ark: er ontstaat een burgeroorlog tussen The Resistance, een groep dat voor migranten opkomt, en The Security, welke de rechten van de plaatselijke bewoner waarborgt.

Spelers krijgen bij het maken van hun personage de keuze uit één van deze twee facties. Dit heeft deels invloed op de uiterlijke kenmerken, want enerzijds zien de Security-aanhangers er verzorgd uit en anderzijds lijken mensen van de Resistance bijna op zwervers. Bij het maken van deze personages zul je overigens rekening moeten houden met een belangrijk systeem in Brink, te weten het SMART-systeem, dat staat voor Smooth Movement Across Random Terrain. Elementen uit het eerder genoemde Mirror’s Edge passeren bij deze spelmechaniek de revue. Immers, ook hier kunnen spelers in eerstepersoons perspectief langs, over of op diverse omgevingsvoorwerpen klimmen om zo geheime routes te ontdekken. Deze techniek is het best te gebruiken wanneer je een behendig poppetje aanmaakt, in plaats van dat je voor een flink bewapende soldaat kiest. Andere klassen waaruit je kunt kiezen zijn de Medic en de Engineer.

Alleen al door de keuze die je hierbij moet maken loont het om Brink meerdere malen opnieuw te spelen. De mogelijkheid om je wapens te upgraden en de optie om je lijst met missiepunten in willekeurige volgorde af te werken versterken dit gegeven. Daarnaast loont het om op het schip op onderzoek te gaan, zoals vaak bij RPG's het geval is. Je wijkt weliswaar dan van je gebaande pad af, maar juist hierom word je beloond in de vorm van nieuwe en speciale missies en misschien zelfs minder weerstand voor je uiteindelijke doel.

Maar waarom nu dat verhaaltje in de inleiding betreffende coöperatieve gameplay, rest de vraag? Daar is één duidelijk antwoord voor: Brink speel je (bijna) altijd met andere mensen, zonder dat je het eigenlijk door hebt. De verhaalmodus en de afzonderlijke modi (Deathmatch etc) maken allebei plaats voor twee teams van maximaal acht personen. Hier blijft het niet bij, want zoals vermeldt leent Brink ook elementen uit Call of Duty in de vorm van het XP-systeem. Aan de hand van dit systeem kun je specifieke skills voor je wapen en je klasse vrijspelen. 'Beter goed gejat dan slecht bedacht', zegt men wel eens. Het grafische uiterlijk daarentegen is iets wat we tot dusver nog niet hebben gezien: een kruising tussen een realistische en een tekenfilmachtige stijl. De game draait op de id Tech 4-engine, maar ziet er ondanks de ietwat gedateerde technologie werkelijk fantastisch uit. De omgevingen bestaan bijvoorbeeld uit heel veel detail en de karakters voeren met een grappig irrealistisch stijltje hun oorlog.

Conclusie

Tot dusver niets meer dan lof voor wat de makers van Wolfenstein ons hier met Brink voorschotelen. Een mix van schieten, platformen, aanpassen en vrijheid in je doen en laten is iets wat we zelden gezien hebben in een oorlogsshooter. De hamvraag is nu natuurlijk of alle aspecten ook daadwerkelijk goed in Brink verwerkt worden. Als dat gebeurt, hebben we hier misschien te maken met de grootste sleeperhit van 2010.