Island of Winds

Voor mijn preview op gamescom, gingen we om specifiek te zijn naar het begin van deze reis. Brynhildur, een balance keeper, keert terug naar het dorpje waar ze is opgegroeid, waar ze al snel ontdekt dat er iets mis is. Geesten en corruptie tieren welig en al snel is duidelijk dat jouw krachten nodig zijn om de boel te normaliseren.

Dood aan spinnen!

In het half uur dat volgt, ren ik zo door het IJslandse landschap, gevuld met aangenaam ogende rustige stranden, schapen en heuvels om te doorkruisen. Zo nu en dan kom ik oog in oog met een spin, welke opvallend realistisch zijn en waarvoor ik een arachnophobia mode voorstel met het oog op het overwegend vrouwelijke publiek waar deze game op mikt. Samen met de devs grappen we over hoe dit in de praktijk zou werken, waarbij we gekscherend opperen om de spinnen anime-ogen te geven, maar tegelijkertijd hebben we het erover hoe deze spinnen niet bedoeld zijn als vijanden om om te leggen.

Island of Winds draait om empathie en een zijn met de natuur. De spinnen zijn je niet daadwerkelijk kwaad gezind. Het is de verstoorde balans die ze agressief maakt en door je krachten te gebruiken om ze te helpen, gaan ze vrolijk weer verder met hun eigen leven. Niet dat geweld geen realistische optie is, maar je zult er in deze game niet voor worden beloond.

Culturele verrijking

Omdat een half uur nu eenmaal een vrij korte periode is om een game echt te doorgronden, werd ik na mijn speelsessie in het eerste segment van de game razendsnel door andere aspecten geloodst. Van zwarte stranden, naar met lava bedolven rotsen en door kliffen omringde valleien; de locaties die je bezoekt zijn divers en tonen spelers meerdere gezichten van IJsland, zowel gegrond in realiteit als diens folklore. Ik was daarom een tikkeltje bang dat ik, als een rasechte kaaskop, dingen zou missen. Ook dat bleken onnodige zorgen, want een uitgebreide glossary leert je meer over de wereld en de wezens die het bewonen, waardoor je echt de deur niet uit hoeft om een beetje van IJsland op te snuiven.

Dit gezegd hebbende, moet ik ook erkennen dat Island of Winds niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Het heeft een beetje stealth, wat simpele puzzels, combat die duidelijk bedoeld is als noodzaak en een wereld die het heel erg moet hebben van zijn sfeer. Het blinkt als game nergens écht in uit, omdat het meer bedoeld is als een ervaring dan een traditionele videogame. Een half uur is onvoldoende om in te schatten hoe die ervaring gaat zijn, maar ik ben er wel van overtuigd dat het de potentie heeft om een heel bijzondere te worden. Nu is het zien of ze dat waar kunnen maken.

Verwachting:

Island of Winds is niet de volgende hit voor wie een action-adventure of RPG zoekt. Het is een ervaring die een boodschap uit wil dragen en ons tegelijkertijd kennis wil laten maken met de geschiedenis en cultuur van IJsland. Hoe goed het gaat zijn is moeilijk om nu al te zeggen, maar het voordeel van de twijfel heeft het absoluut verdiend.