Midautumn

Midautumn is bijvoorbeeld een game die ik normaal nooit opgepakt zou hebben, puur vanwege dat het een roguelite is. Het genre trekt mij gewoon niet en op een enkele uitzondering na, zoals Hades, heb ik me er in de praktijk ook niet mee vermaakt. Maar als ik er dan toch een onder de knoppen krijg, ga ik het tenminste een kans geven.

Snel levelen

Dat bleek in de praktijk nog relatief lastig. Het scherm waarmee de game begint, legt uit dat controller support nog niet volledig geïmplementeerd is. Daar ik van oudsher een console-speler ben, ben ik niet erg handig met een WASD configuratie (al wordt het recent beter!), dus besloot ik eerst te kijken hoe ver een Gamepad me zou brengen. Nog niet eens door de tutorial bleek al snel. Je kunt lopen, praten en aanvallen, maar je aanval richten kan enkel met de muis. Logica dicteert dat dit uiteindelijk wordt toegewezen aan de rechterstick, zodat het á la The Binding of Isaac bestuurt, maar dat zal de tijd moeten leren.

Dat ik specifiek Isaac noem, is heel bewust overigens. Net als die game speelt Midautumn zich af in een aaneenschakeling van kleine kamers, waarin je willekeurig tegenstanders en vallen vindt en soms een evenement dat dingen makkelijker of juist moeilijker maakt. Als je er voldoende van achter elkaar trotseert, kom je uiteindelijk bij een baas en die verslaan brengt het onderliggende verhaal in een stroomversnelling.

Rogue light

Het idee hiervan is dat je niet in een keer bij zo’n baas zal aanbelanden en, eens het wel gelukt is, minimaal een keer gaat verliezen. Roguelike’s vereisen pure skills, maar roguelites laten je beetje bij beetje sterker worden om uitdagingen te trotseren. Het verliezen maar vervolgens sterker terugkeren is daarmee een deel van de ervaring. Soms zijn de verbeteringen minimaal en de groei mondjesmaat, maar in Midautumn zat het tempo er lekker in. Ik heb vijf runs gedaan en kon in die tijd meerdere skills upgraden, eindigde met bijna dubbel zoveel HP als waar ik mee begon en begon eindelijk het minste deel van de game in de vingers te krijgen: combat.

Dit is natuurlijk slecht nieuws. Roguelites moeten het hebben van gameplay en hoewel Midautumn dankzij een overworld vol locaties om te bezoeken meer om het lijf heeft dan de meeste genregenoten, is dit nog steeds waar de kern van de game kan worden gevonden. Leuk is anders.