Slay the Princess

Een prinses in een kelder

Het titelscherm van Slay the Princess is misschien wel de meest deprimerende die ik ken. Je ziet een met de hand getekende kamer wat overduidelijk een kelder is. Een traliesraam zit helemaal bovenin, waardoor nog enig contact met de buitenwereld mogelijk is, wat voor de persoon die erin vast zit alleen maar deprimerender is. De Tantaluskwelling waarbij de vrijheid binnen handbereik ligt, maar je kunt er niet bij komen. De vloer diende ter inspiratie voor de wielerwedstrijd van Parijs - Roubaix met heel veel keien, maar heel oncomfortabel ingelegd. Aan het einde van de kamer zijn twee grote kettingen bevestigd aan de muur. Aan één ketting zit de dunne pols van een meisje bevestigd. Aan alles zie je dat ze net geen kind meer is. Het jurkje is kinderlijk, de dunne armpjes, maar wel het volwassen gelaat van iemand die een groot deel van haar leven in een kelder doorbrengt. Dit plaatje straalt een absoluut verdriet uit. Aan de titel van de game kun je opmaken dat het een prinses die moet worden gedood en kennelijk moet jij dat doen.

De game start met een verhaal dat jij naar een huis moet gaan, want in het huis zit een prinses en jij bent aangesteld om haar te doden. De verteller van het verhaal is overduidelijk geen monarchist. Je krijgt de mogelijkheid hem over te halen, maar hij houdt voet bij stuk. Jij moet haar doden, anders is het einde van de wereld aanstaande en dat moet voorkomen worden. Je loopt de hut in en vanaf daar is het volledig aan jou hoe ingewikkeld je het wilt hebben. Je kunt kiezen om het mes te pakken en haar zonder discussie neer te steken, maar het is misschien interessanter om eerst met haar te praten en dan verder wel te zien wat er gebeurd. Je kunt er ook voor kiezen om niets te doen, rechtsomkeer te maken en weg te gaan. Alle acties hebben consequenties en geen van allen hebben het einde wat je verwacht. Het verhaal zoals het in de demo wordt verteld is erg kort, maar kan op momenten werkelijk angstaanjagend zijn. Er was zelfs een moment dat ik verbaasd naar het scherm keek en werkelijk me ongemakkelijk voelde. Als een game op het juiste moment de juiste sfeer weet op te zetten dan gebeurt dat en deze game wist dat perfect te doen.