Wilderdark

Het verhaal achter Wilderdark is als volgt: de mensheid vindt een eiland waarop dinosaurussen nog altijd leven. Zij wonen daar echter niet alleen. Een levensvorm die men de ectoparasite heeft genoemd, heeft zich genesteld op de zeerots en infecteert alles waarmee het in aanraking komt. Niet enkel mens en dier, maar zelfs planten. Zij die geïnfecteerd zijn, kunnen niet meer sterven daar ze van alles herstellen. Echter bij iedere keer dat ze het loodje hadden moeten leggen, komen ze iets minder als zichzelf terug.

Hier heb je nukes voor!

In plaats van dat we zowaar een goed doel vinden voor de kernkoppen die wegrotten in militaire complexen, besluit de mensheid dat deze parasites dé manier zijn om onsterfelijkheid te realiseren. Daarom wordt onderzoeksteam na onderzoeksteam gestuurd, welke keer op keer verdwijnen. Zo ook de ouders dan onze hoofdpersoon, die daarop besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Dit verhaal is iets wat ik overigens niet heb mogen beleven op de vloer van gamescom, maar uit openbare bronnen heb gehaald. Mijn demo begint terwijl je al bent gearriveerd op het eiland nadat je helikopter is neergestort. Je begint dus niet bepaalt met professionele middelen aan jouw avontuur.

En hier heb je een camera voor!

Waar je wel mee begint, is het aanzicht van drie triceratops in een nogal grimmig ogende jungle. Deze wezens zijn herbivoren, dus ik verwachtte dat ze me zouden negeren, dan wel zouden vluchten als ik ze zou naderen om ze van dichterbij te bekijken. Het tegendeel bleek waar. Het trio zette de aanval in zodra ik ze naderde, zodat ik het direct op een rennen moest zetten. Het werd bovendien geen kort sprintje, daar de gigantische hagedissen niet zomaar opgeven. Pas eens ik een verlaten kamp vond in een rotswand, kreeg ik rust van mijn achtervolgers.

Dat ik dit kamp vond, was puur toeval, daar Wilderdark je wel quests geeft, maar je niet zoiets als een marker geeft met informatie over waar die te voltooien. Dit bleek echter wel een gelukkig toeval, daar dit was waar ik meer informatie vond over zij die mij voorgingen, een plek om te craften en de volgende set quests. Dit begint natuurlijk simpel, met opdrachten zoals foto’s nemen van mijn iets te fanatieke dierlijke eilandgenoten, het scannen van planten en het observeren van gedrag. Wederom zonder enige sturing, dus dit lijkt een bewust deel van het design, bedoelt om het survival-stuk van de survival horror tot leven brengen. Maar wat betreft dat tweede deel?

Spoopy!

Zover ik heb kunnen ervaren, is er niet iets engs in Wilderdark te vinden zoals je het zou associëren met traditionele horror. In plaats daarvan lijkt men het tot uiting te willen brengen met een combinatie van de omgeving, het gevoel van dat je niet weet waar je mee bezig bent en het feit dat een T-rex, zelfs als het feitelijk gewoon een dier is, doodeng zou zijn als je die in het echt tegen zou kunnen komen. Er was dus geen boeman om voor te vrezen en hierdoor was ik al snel niet meer geremd in mijn verkenning van het eiland.

In die tocht vielen mij aantal dingen op. Allereerst leek, althans in de demo, het gebied hele grote stukken te hebben met niets. Niet dat het een lege vlakte is, maar er is weinig tot niets waar jij als speler iets mee kan. Als tweede viel op dat hetgeen wat er wel was, vaak verscheen na de nodige pop-in en framedrops. Ik vermoed dat de hardware de schuldige was, maar daar ik moet oordelen op wat ik gezien heb, moet ik het tenminste benoemen.

Het laatste, waarvan dat ik hoop dat er nog gekeken wordt, zijn accessibility options. Ik heb Wilderdark een half uur gespeeld en het had ook niet veel langer moeten duren. Ik weet dat ik last heb van motion sickness bij sommige first-person games, maar normaliter enkel op grote schermen. Op het kleine scherm van een laptop is het normaal geen enkel probleem. Dat was ditmaal echter wel wat anders, waardoor ik nog steeds niet weet of ik me aan een review zou durven wagen.

Verwachting:

Mijn reden om Wilderdark te overwegen, dinosaurussen, zijn aanwezig, terwijl ik maar weinig merk van de horror waar het mee pronkt. Ideaal voor mij, maar niet voor een game die zich als een horrortitel profileert. Maar zelfs als we dit buiten beschouwing laten, heeft wat ik tot nu toe heb mogen zien me niet overtuigd. Daarvoor was het nog vermoedelijk in een te vroeg stadium.