Wrestling With Emotions preview

Wat? Waarom? Hoe?

Het is geen Tamarindos Freaking Dinner, maar ook bij Wrestling With Emotions kon ik met mijn verstand niet bij de design-keuzes die zijn gemaakt. Het concept op papier is prima te volgen. Als een worstelaar heb ik Muscle, Elegance, Attitude en Theatrics nodig, daar de WWE niets meer is dan een toneelstuk voor mannen met een bierbuik. Om dit te realiseren moet je trainen en jezelf bewijzen. De manier waarop echter…

Mijn trainingssessies in de demo bestonden uit het luisteren naar demo’s van bandjes bij de skatebaan en het lakken van mijn nagels. Ondertussen liep ik tegen de ene na de andere worstelaar aan waar ik mee kon babbelen, die de normale crew van de WWE laat ogen als perfect functionerende leden van de maatschappij. Ik weet niet of het de artstyle, een poging tot woke-ism of alcoholmisbruik bij het dev team is – al is mijn theorie een combinatie van de drie – maar het is onmogelijk om welk karakter in deze game in de verste verte serieus te nemen gezien hun hele schtick. Maar wat verwacht je van namen als King Pretty Guy en Irresistible Steve? Dat terwijl je ze, zo wordt aan het einde vertelt, moet gaan daten. Mij niet gezien!

Verwachting:

Ik heb het recent wel vaker gezegd, maar Wrestling With Emotions is duidelijk niet een game voor mij. De artstyle vind ik persoonlijk afstotend, met de karakters kan ik helemaal niets en de mechanics voelen als satire. Misschien is het dat wel, maar ik heb er niet mee kunnen lachen, dus ook daar slaat het voor mij de plank mis.