Zoals je kunt verwachten van een game die gaat over het verwerken van trauma's aan de hand van één van de gewelddadigste oorlogen ooit, is Ad Infinitum een psychologische horror game. Het verhaal begint in de loopgraven. Je wordt gedwongen door de commandant om de aanval in te seinen, springt uit de loopgraaf en begint te rennen. Om je heen landen de kanonskogels met veel geweld in de blubber, waardoor hele stukken grond letterlijk uit elkaar spatten. Je blijft rennen en het ziet ernaar uit dat je de loopgraaf van de vijand gaat halen, maar op het laatste moment hoor je een keiharde knal en vlieg je door de lucht. Een berg prikkeldraad vangt je op. Prikkeldraad was een vreselijk sadistische uitvinding en nu zit je vast. Je kijkt naar de plek waar ooit je hand zat en ziet een vies bloederig stompje en je weet dat het niet goed is. Je kijkt in paniek om je heen en smeekt om hulp. Dan kom je erachter dat er een stuk vlees aan je hoofd hangt. Dat stuk vlees is wat ooit je kaak geweest moet zijn. Het enige wat je nog kan doen is wat gorgelende geluidjes maken.
PTSS: the game
Waarom ik deze proloog zo uitgebreid omschrijf, is omdat hij indruk op mij maakte. De Eerste Wereldoorlog is altijd een beetje een ondergeschoven kindje geweest in games en films. Pas in de laatste jaren krijgt het wat meer aandacht. Battlefield 1 is een goed voorbeeld, hoewel ik niet echt een gevoel kreeg dat ik vocht in deze vreselijke oorlog. Amnesia: The Bunker, die ik van een review heb voorzien, kwam enkele maanden geleden uit en gaf mij zeker het gevoel dat je soldaat was in een oorlog en een omgeving die niets liever wilde dat jij zo snel mogelijk doodgaat. Maar Ad Infinitum gaf mij in de intro echt het gevoel dat je maar rent richting de vijand, omdat je dit wordt opgedragen en alleen maar kan hopen dat je het overleeft, zoals dit in die tijd gegaan is.









Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie