AI LIMIT

Ongeveer een half jaar geleden kwam tijdens een van de vele Steam Next Fests een demo uit van AI LIMIT en ik was enorm onder de indruk. De graphics zagen er goed uit en hij kwam als Soulslike voor mijn gevoel best wel in de buurt van FromSoftware met bijna alles. De gameplay was in orde, het verhaal was buitengewoon deprimerend en de eindbaas was een absolute moordmachine. Ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat ik heel graag deze game wil recenseren.

Een donker spel met een donker verhaal in een donkere wereld

Van de wereld in AI LIMIT word je niet vrolijk.  De mensheid heeft zichzelf enorm klem gezet. Door constant verkeerd gebruik van de beperkte middelen die de aarde te bieden heeft, raakt het ecosysteem van de aarde te veel uit balans. Het gevolg zijn extreme natuurrampen die er op hun beurt weer voor zorgen dat de ene oorlog na de andere uitgevochten wordt. Het duurt eeuwen, maar de mensheid sterft in een gestaag tempo uit.

Om de ramp nog groter te maken, verspreidt zich een substantie met de naam Mud die een overvloed aan monsters met zich meeneemt. Waar ooit de mensen de jagers waren en boven alles stonden, moeten ze zich nu verstoppen in de holen die ze eeuwen eerder zelf hebben gemaakt. Uit pure wanhoop trekt iedereen naar dezelfde plek: Havenswell.

Maar als je denkt dat je in Havenswell veilig bent, zit je er goed naast. Ook hier is het extreem overleven.

Wat ooit de riolering was, is nu de schuilplaats voor het armste gedeelte van de stad. Dit is geen fijne situatie, aangezien ze de riolen delen met de door Mud geïnfecteerde monsters die ook de rest van de wereld teisteren.

Dit is de wereld waar de Blader die jij bestuurt wakker wordt uit een droomloze slaap. Dit is waar haar reis begint. Een reis die haar leidt van de riolering naar hogere plekken in de tot het bot verkruimelde stad.

Gameplay

Deze Soulslike maakt gebruik van een 'syncrate'. Dit is een bonus die je krijgt voor succesvolle aanvallen. Deze bonus gaat echter omlaag wanneer jij wordt geraakt. Als je teveel geraakt wordt, gaat de effectiviteit van jouw aanvallen ook omlaag. Met andere woorden: laat jezelf niet geraakt worden.

Voor mij klinkt dit op papier heel oneerlijk. Je maakt namelijk mensen die goed zijn in dergelijke games sterker en mensen die minder goed zijn en best wel een klein duwtje in de rug kunnen gebruiken, zwakker. Ik kan er niks aan doen, maar mijn ogen rollen al weg als ik dergelijke tutorials voor ogen krijg. Typische martelpraktijken die ontwikkelaars verzinnen om hun Soulslike nog meer te laten lijken op een lijdensweg dan Dark Souls zelf.

Maar toen ik de game verder ging spelen, begon ik steeds beter te begrijpen hoe dit systeem werkt. De syncrate moedigt ook wel weer aan om op een bepaalde manier te spelen. Zo kosten bepaalde magische krachten die je kunt aanroepen energie van deze syncrate en als je daarna een paar keer efficiënt wegspringt van een aanval is hij weer vol.

Je hebt ook een healthbar en die is, zoals altijd met Soulslikes, erg klein. Een paar klappen en je kunt weer opnieuw beginnen.

Cell shaded naaldhakken

Jij bent dus een Blader en Bladers hebben een unieke eigenschap. Hun leven wordt opgebouwd door zogenoemde Branches. Dit zijn een soort takken die in de game zo dood zijn als een pier. Aangezien jij de enige Blader bent die sinds lange tijd weer bij Havenswell aanklopt, kun jij deze dode takken nieuw leven inblazen. Zodra je dit gedaan hebt, is het een respawn-punt waar je naar terugkeert als je doodgaat. Het is eigenlijk een soort bonfire uit Dark Souls.

Als je bij een Branch bent en je activeert hem, krijg je de mogelijkheid om te upgraden en bijvoorbeeld te teleporteren naar andere Branches die zijn vrijgespeeld. Ook wordt jouw healthbar gevuld en je voorraad healing potions vernieuwd, dus je bent weer klaar voor de strijd.