Sinds het ontstaan van het genre is de Romeinse tijd een interessante periode voor city builders. Ceasar 3 wordt nog altijd gezien als één van de beste city builders aller tijden en er komt zo af en toe een nieuwe bij. Eerder dit jaar heb ik bijvoorbeeld Pax Augusta van een review voorzien; de Romeinse city builder die denk ik het meest historisch accuraat is. Ik kan nu al zeggen dat Anno 117 dit niet is en dat is aan de ene kant een gemiste kans, maar aan de andere kant ook weer geen probleem.
Twee modes
Anno 117 is het achtste deel in de Anno-serie en ze hebben allemaal een beetje dezelfde blauwdruk. Het zijn zeer toegankelijke games, waarin je een kolonie moet beginnen in een eilandengroep. Om jouw kolonie verder te helpen, moet je meerdere eilanden bezetten en kun je met schepen goederen vervoeren. Uiteindelijk gaat het er om dat bewoners alles kunnen krijgen wat ze graag willen hebben. De eisen groeien naarmate ze toegang krijgen tot meer goederen en diensten. Het begint vrij eenvoudig, maar wordt door de game heen steeds complexer.
Zoals bijna altijd bij city builders kun je in Anno 177: Pax Romana kiezen tussen twee modi: endless en een campaign. Het is eigenlijk de bedoeling dat je eerst de campaign speelt, zodat je leert hoe de game werkt, terwijl je een verhaal volgt. Daarna weet je voldoende om helemaal los te gaan, alleen of met vrienden, in de Endless mode.
Ik moet zeggen dat ik vind dat het verhaal achter de campaign best wel goed in elkaar zit voor een city builder. De ontwikkelaars hebben hard hun best gedaan om een leuk verhaal in een vooral politiek correcte versie van de Romeinse tijd neer te zetten. Als er één tijdperk is geweest waar compleet anders werd gedacht over politieke correctheid dan nu, was dit de Romeinse tijd. Deze mensen hadden heel andere principes en dachten heel anders over de wereld dan wij nu doen en het verhaal komt dan ook op momenten over als absurd.

Een politiek correcte campaign
Het begint met het kiezen van een personage. Dit is een man of een vrouw, maar uiteraard wordt dit niet zo genoemd in deze game. Ik koos voor de persoon die het meeste overkwam als een man, want die zag eruit als een absolute griezel. De ontwikkelaars hebben zo hun best gedaan om het personage er stereotiepe Romeins uit te laten zien, dat het hij er meer uitziet als iemand die zich alleen maar in de buurt van een speeltuin hoeft te begeven om een omgangsverbod te krijgen.
Ik speelde dan ook als een normale man met de naam Marcus. Door een speling van het lot wordt hij gouverneur van een eiland ergens langs de Italiaanse kust in het altijd gezellige Latium. Hij komt in direct contact met de keizer en zijn vrouw die, zo de keizer dit wil, het Romeinse rijk erft als hij komt te overlijden. Hier komt dat politiek correcte stukje al flink bovendrijven. Vrouwen die het Romeinse Rijk gaan overheersen, is een absolute rode vlag en dat zou in die tijd pas gebeuren toen alle mannen in de wereld opeens ophielden te bestaan. Dat betekent niet dat vrouwen geen macht hadden, maar er stond altijd een man boven.
Het wordt nog leuker: deze vrouwelijke toekomstige keizer was openlijk actief tegen slavernij. Ongeveer de helft van alle bewoners in Rome waren slaven en dat vonden zelfs de slaven volgens mij niet meer dan de normaalste zaak van de wereld. Het is absurd dat je een game maakt met een verhaal, waarin zo actief tegenstand wordt geboden op iets wat in die tijd als een pure noodzakelijkheid werd gezien. Ik snap het, het is een verhaal, maar dit onderwerp had niet eens genoemd hoeven worden. Het is echter ook een gemiste kans, want slaven werden verhandeld en vervoerd en daar kon je goed geld mee verdienen.
De rest van het verhaal is overigens prima en een uitstekende gelegenheid om de kneepjes van de game te leren. De opdrachten worden steeds een beetje uitdagender en uiteindelijk wordt het spelen van deze game een enorme jongleeract, waarbij je vooral moet zorgen dat jouw bewoners er zo goed mogelijk uitkomen.









Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie