Na Ghost of Tsushima was ik helemaal verknocht aan de pracht en praal die het oude Japan te bieden had. Deze game had mijn interesse voor de setting aangewakkerd en dat was dan ook een van de andere redenen dat ik Assassin’s Creed: Shadows maar wat graag wilde spelen. De grote vraag was of Assassin’s Creed: Shadows aan alle verwachtingen van het grote publiek zou gaan voldoen en in deze recensie specifiek aan die van mij.
De setting
In Assassin’s Creed: Shadows reizen we af naar Japan anno 1579, tijdens de Sengoku-periode. Het was een tijd waarin veel oorlogen werden gevoerd en binnenlandse crises en sociale chaos de boventoon voeren. Oda Nobunaga en zijn opvolger Toyotomi Hideyoshi probeerden in deze tijd Japan weer eensgezind te maken en daarmee de macht in handen te krijgen. Een uitermate interessante periode uit de geschiedenis van het land als je het mij vraagt.
Deze gebeurtenissen beleef je in het spel vanuit twee hoofdpersonen, namelijk de donkere uit Afrika afkomstige samoerai Yasuke en het personage met te veel klinkers achter elkaar, Naoe. Zij is een shinobi die haar roots vindt in Iga. Beide hebben ieder een heel andere achtergrond en aanvankelijk totaal andere belangen, maar je raadt het al, gaandeweg verandert dit. Een traditioneel recept met interessante mogelijkheden.
Personages
De bovenstaande situatie schetst al een beeld, waarbij beide individuen enorm van elkaar verschillen. Tijdens de proloog wordt dit al duidelijk, want je leert zowel Yasuke en Naoe kennen. Van beide leer je waar ze vandaan komen en hun jeugdverhalen blijken best interessant te zijn.
Niet alleen qua afkomst zijn ze erg verschillend, maar ook de speelstijl van Yasuke en Naoe zijn compleet anders. Dat merk je door heel de game heen, want Yasuke is een grote logge samoerai, die met brute kracht zijn tegenstanders weet om te leggen. Naoe gaat een gevecht heel anders aan, want zij weet middels sierlijke lichtvoetige bewegingen haar tegenstanders van het leven te beroven. Naoe kunnen we daarmee omschrijven als een echte ‘assassin’.
De variatie in combat is erg interessant en in veel van de missies kun je als speler zelf kiezen met wie je het strijdtoneel betreedt. Zelf hield ik van de brute aanpak van Yasuke, maar soms was de keuze voor Naoe simpelweg beter. Daarnaast was de afwisseling met vlagen een verademing.
De mogelijkheid voor het spelen van twee personages binnen de franchise is niet nieuw, maar eerder was het enkel een visueel verschil en dat is het deze keer zeker niet. De besturing van de twee voelt echter met vlagen wat clunky aan. Wanneer je van dak naar dak springt of soms net naast een richeltje loopt, doet het niet niet wat je verwacht en wilt.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie