Atelier Yumia: The Alchemist of Memories & the Envisioned Land laat al vanaf het eerste moment zien dat het afstand neemt van de meer vrolijke, kleurige games die ik in het verleden recenseerde. In deze wereld is alchemie geen gemeengoed en een gerespecteerd beroep, maar een taboe voor hoe gevaarlijk het kan zijn in de verkeerde handen. Aladiss, ooit een succesvol koninkrijk, werd erdoor van de kaart geveegd en dat is slechts een van de rampen die aan de kunst wordt toegeschreven.
Standvastig
In deze omstandigheden is er toch een alchemist: Yumia. Zij heeft de kunst van haar moeder geleerd en heeft zich na haar dood aangesloten bij een wetenschappelijke expeditie met als doel om de verborgen waarheid van Aladiss en alchemie bloot te leggen. Niet alleen uit intellectuele nieuwsgierigheid, maar nog meer dan dat om te laten zien dat alchemie eigenlijk helemaal zo slecht niet is en dat het wantrouwen richting haar en met name haar moeder ongegrond zijn.
Zoals je kon verwachten, wordt ze niet exact met open armen ontvangen. Haar teamgenoten zijn wantrouwig tegenover het meisje dat feitelijk een illegaal beroep uitoefent, zelfs als de expeditieleider dit door de vingers ziet en bovendien te kennen geeft dit nodig te hebben om de expeditie tot een goed einde te kunnen brengen. Enkel een alchemist, die de kracht heeft om mana te manipuleren, kan immers de vervuilde gebieden zuiveren, zodat normale mensen er doorheen kunnen reizen.
Trio
Het is met deze achtergrond dat we aan het begin van ons avontuur twee soldaten aan ons toegewezen krijgen. Viktor en Isla moeten Yumia op de voet volgen, opdat ze objectief kunnen beoordelen of de jonge vrouw daadwerkelijk zo gevaarlijk is als dat iedereen gelooft. Tegelijkertijd helpen ze haar met haar werk, voornamelijk het verzamelen van spullen, en strijden ze zij aan zij wanneer de lokale dierenpopulatie de indringers besluit aan te vallen.
Met die omschrijving had ik het net zo goed over de andere titels in de franchise kunnen hebben, maar toch zijn er duidelijke verschillen die al in de eerste paar minuten voelbaar zijn. De duidelijkste is dat dit een echte open wereld game is. Daarmee bedoel ik te zeggen dat het geen Atelier Firis is, met grote open, maar wel afgebakende gebieden, maar dat je alles kunt beklimmen en verkennen, en dat de map bezaaid ligt met kleine dingetjes om te ontdekken. Helaas zijn dit echter doorgaans variaties op hetzelfde handjevol handelingen, zoals het beschieten van een schakelaar die je skill points geeft of een schatkamer waarvoor je een sleutel nodig hebt die je in een andere schatkist moet vinden. Je weet wel, van het hersendode busywork waarmee menig ontwikkelaar probeert om zijn open wereld meer te maken dan een lege vlakte.
Het taalgebruik zal het duidelijk maken, maar ze slagen hier alles behalve in. De wereld is fors, maar het aantal memorabele aanzichten en momenten is zeer beperkt en bovendien vrijwel exclusief voorbehouden tot story beats. Hiernaast is het ook niet zelden een nachtmerrie om te navigeren. Meerdere locaties kan ik nog steeds niet bereiken op de waarschijnlijk geplande manier, maar enkel door kleine stukken die in de wereld uitsteken te gebruiken als een geïmproviseerde trap, waarbij pijnlijk duidelijk wordt hoe low-res sommige omgevingselementen zijn.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie