Legacy
Ontwikkelaar Mercury Steam heeft in het verleden gewerkt aan de Castlevania: Lords of Shadow-titels, evenals Metroid Dread. Hiermee is het waarschijnlijk de enige ontwikkelaar die daadwerkelijk kan zeggen dat ze de volledige Metroidvania-ervaring hebben. En die ervaring buiten ze in Blades of Fire ook gretig uit. De game is niet één grote open wereld maar bestaat uit tien kleinere open gebieden van verschillende groottes. Hier moet je zelf jouw weg vinden – verwacht geen objective markers of minimaps met een pijl hier – hetgeen zowel een vloek als een zegen is. Want op het moment dat je rondscharrelt en een van de vele dingen vindt die de wereld rijk is, zoals speciale vijanden, beelden die je helpen in de smederij of upgrades voor Aran zelf, is het heerlijk om te doen. Als je echter aan het zoeken bent naar die ene kleine inkeping in een muur waar je doorheen kunt of die ene deur in een hoekje die je keer op keer mist, gaat de lol er snel vanaf, vooral als je constant op dingen stuit waar je nog niets mee kan omdat je de juiste tools voor de job nog niet hebt.
Het gebied wat ik eerder aanhaalde, was bijvoorbeeld een kerkhof waar ik constant de weg kwijtraakte. Eerlijk is eerlijk, ik heb de game daardoor meermaals weg moet leggen uit frustratie, daar de kaart in die gevallen niet echt veel hulp biedt. Het spel is enorm gelaagd (letterlijk), met torens, ondergrondse gebieden en liften galore. Die verticaliteit wordt echter niet naar de kaart vertaald, die ik daardoor enkel nog gebruikte als ik van aambeeld naar aambeeld wilde reizen, deze game zijn versie van dingen als bonfires, waar je kunt rusten om potions te krijgen en te helen, maar waarmee je vijanden terug naar het slagveld roept.
Wanneer dit écht een hekelpunt wordt, is aan het eind van het spel. Dan ontdek je dat optionele activiteiten en bazen helemaal niet zo optioneel waren als je dacht. Story progression wordt erdoor afgebakend en het eind van het spel zie je pas als je de hele wereld van boven tot onder hebt doorzocht alsof Aran en Adzo een beer en een vogel zijn. Daar werd ik persoonlijk een beetje kriebelig van. Ik heb niets tegen het aftikken van collectibles, getuige het feit dat titels als Biomutant, Forspoken, Spider-Man 2 en Ghostwire Tokyo in mijn platinum list staan, maar het verbinden aan het eind van het spel voelt alsof het vooral tijd rekken is. Alsof je de speler wil dwingen om de hele wereld te zien.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie