Brigandine: Abyss

Abyss brengt ons naar het continent van Meltitea. Lang geleden was deze landmassa volledig onder controle van het Abyssloa Empire, maar nadat helden zich verenigden en het koninkrijk omver wierpen, kwam er een eind aan de tirannie van diens heersende klasse. Waar landen vallen, ontstaan ook nieuwe en vandaag de dag is Meltitea thuis van meerdere naties, waaronder het Koninkrijk van Solginat, de grootste en krachtigste van Meltitea. Echter, wanneer diens koning wordt vermoord in een coup d’état en diens moordenaar het Abyssloa Empire nieuw leven in blaast, lijken de dagen van rust voorbij.

Eerste keus

Vanuit welk oogpunt je het vervolg van dit verhaal beleeft, hangt af van een keuze die je maakt als je een New Game start. Het spel geeft je de keus uit zes facties, variërend van een groep die hun draken wil redden tot avonturiers die vechten voor rechtvaardigheid. Wie je kiest, bepaalt op welk stuk van de map je begint en met welke units en monsters. Brigandine is namelijk geen JRPG waarin je met grote wapens en groter haar de wereld redt van een boze god, noch is het een ARPG waarin je al hakkend en snijdend combo na combo aan elkaar rijgt om vijanden met bosjes neer te halen. Een TRPG zou de lading nog deels dekken, maar beschrijft eigenlijk slechts een van de drie fases waar de game uit bestaat en die de core van de gameplay loop vormen.

Wat Brigandine wel is, is een SRPG. Dit niche genre is meer dan gevecht na gevecht leveren, want het vraagt je ook te kijken naar het verkrijgen en verdelen van resources, het plaatsen van troepen op het grotere slagveld, het trainen van units en meer. Dat is waar die drie fases om de hoek komen kijken.

Om en om

Elk season, zoals de game ze noemt, begint met de Organisation Phase. Hierin kun je jouw leger vormgeven door bijvoorbeeld units aan te kopen en uit te rusten, ze naar een ander fort te verplaatsen eens je er meerdere onder je beheer hebt, ze op quests of training te sturen en meer. Het doel van deze fase is je troepen klaarstomen voor de volgende ronde door ze te versterken of opnieuw te positioneren. Een ander belangrijk iets is dat elke unit tot maximaal vijf monsters aanstuurt in gevechten, maar dat welke monsters je kunt krijgen per fort afhankelijk is. Het kan dus nodig zijn om een unit te verhuizen naar een ander fort om een gewenst monster aan zijn groep toe te voegen. Al opteerde ik er zelf voor een zwakke unit aan te kopen en het monster daaraan te koppelen, zodat die verhuizer kon spelen.

Eens voldoende voorbereid in de Organisation Phase, ga je door naar de Invasion Phase. Deze is het simpelst. Je beveelt troepen om zich klaar te maken om een ander fort aan te vallen en ziet welke forten van vijanden voorbereidingen lijken te treffen om jou aan te vallen. En tijdens de derde en laatste fase, gebeuren deze acties daadwerkelijk.

Ten aanval!

Dit is waar het TRPG-aspect van Brigandine om de hoek komt kijken. Confrontaties spelen zich af op een hexagonaal grid waarop karakters beurtelings mogen bewegen. Elke unit heeft zijn eigen movement range en elke aanval heeft eveneens een bereik. Sommige aanvallen kun je doen nadat je bewogen hebt en andere, vooral de sterkere en die van magische aard, heb je enkel tot je beschikking wanneer je op dezelfde plek blijft staan. Dit geeft een verdedigende partij tijdens een invasie een voordeel, want zij kunnen wachten tot jij naar ze toekomt en je daarbij bestoken met krachtige skills. Althans, dat is het idee. Mijn ervaring tijdens gevechten waarin ik de aanvallende partij was, is dat dit simpele concept extreem makkelijk uit te buiten is.

Gevechten in Brigandine: Abyss bestaan uit drie menselijke units per team, met maximaal vijf monsters per unit, afhankelijk van hoeveel capaciteit de unit heeft en hoe sterk de monsters zijn. In een normaal gevecht heeft elke zijde hierdoor veertien tot achttien karakters op het veld staan, hetgeen redelijk fors is.

Het probleem is echter dat wanneer jij aanvalt, vijandelijke units niets doen tot je in hun attack range komt. Elk gevecht deed ik daarom hetzelfde: verplaats al mijn vechters naar de unit die het verst van de andere twee staat, wacht net buiten zijn attack range tot iedereen er is, en ga dan vol in de aanval alsof je een Zerg Rush uitvoert. Mik je daarbij volledig op de menselijke unit en omsingel je die, dan is zo’n gevecht in no-time voorbij. Als die leider valt, vluchten zijn monsters en met twaalf tegen één houdt niemand het lang uit. Je krijgt dan echter ook maar de XP voor enkel het verslaan van die unit, waardoor ik doorgaans eerst de monsters uitroeide. Lastiger, maar met een numerieke overmacht goed mogelijk binnen een of twee beurten, hetgeen meestal net zo lang is als dat het duurt tot de volgende vijandelijke groep arriveert op jouw locatie. Rinse and repeat.

Hold the line!

Zo’n offensief gevecht beslecht je, buiten enkele door het verhaal gedreven gevechten om, ten alle tijden door alle vijanden uit te schakelen. Maar dat is geen vereiste wanneer jij degene bent die wordt aangevallen. Jouw doel is nu niet om alle vijanden te verslaan, al win je dan wel, maar om ze weg te houden bij een specifiek deel van de map voor twaalf beurten, waarna je automatisch wint. Dat is me tenminste verteld door de tutorial. Ikzelf heb het nooit mogen zien.

Ik zou graag willen opscheppen dat ik simpelweg zo goed was dat ik nooit twaalf beurten nodig had om alle vijanden te verslaan, maar dat is niet volledig waar. Tijdens defensieve gevechten bleef de game namelijk steevast hangen eens de vijand zijn achtste beurt voltooid had. Ik kon nog bepaalde instellingen wijzigen en de units op het scherm bewogen nog, maar de beurt ging niet terug naar mij. Ik moest daarom noodgedwongen extreem offensief spelen om te winnen voordat die achtste beurt kwam, hetgeen natuurlijk niet het idee van dit type gevecht is. Niet enkel dat; zo roekeloos vechten betekende dat units het loodje legden en dat in een game waar de dood permanente gevolgen heeft en items om units weer tot leven te wekken beperkt zijn. Dat plaatste me dus in een benarde positie.

Halverwege de campaign bereikte ik hierdoor een punt waar ik simpelweg niet meer verder kwam, zelfs niet na het aanschrijven van onze vertegenwoordiger bij de uitgever. De vijand was enorm aan mij gewaagd en de map waarop we vochten vrij groot. Het duurde daardoor al minimaal drie beurten voor de eerste confrontaties begonnen en daar units verdeeld moesten worden over drie paden, slaagde ik er niet in om die achtste beurt te vermijden. Het eind van die campaign heb ik dus nooit mogen zien, waardoor ik geen uitspraken kan doen over het verloop van het verhaal. Ik had echter wel al ruim twintig uur in het spel gestoken, waardoor ik me gelukkig wel uit kan laten over andere aspecten.

Kanttekening

Als je op dit punt in de recensie bent aanbeland, is de kans groot dat je al hebt gespiekt bij de score. Een onvoldoende is niet meer dan logisch voor een game met een enorm probleem zoals deze, maar zelfs als die wordt opgelost is het discutabel of Brigandine een voldoende verdient. Erg sterk is het namelijk ook niet op andere fronten.

Ik noemde al de AI als een voorbeeld van iets wat niet zo lekker werkt, maar de maps zijn over het algemeen ook niets om over naar huis te schrijven. De meeste zijn volledig inwisselbaar en hoewel het pronkt met verschillende omgevingen die stats van de units beïnvloeden en hoogteverschillen die invloed hebben op het bereik van aanvallen, hoef je daar nooit echt rekening mee te houden. Buiten dat vijanden het niet echt benutten, is de vijandelijke AI veel te stom om hier in wat voor capaciteit dan ook rekening mee te houden, waardoor ze makkelijk met zijn allen tegen een rotswand aan gaan rijden als jij aan de bovenkant ervan staat. Dan heeft een strategie plannen ook nog maar weinig zin.

Over die maps gesproken: die zijn enorm onoverzichtelijk. De modellen van units en de omgevingen lijken wel gemaakt door twee compleet verschillende teams, waardoor deze enorm met elkaar vloeken. Alsof dat nog niet erg genoeg is, is de camera enorm stug in een hoek geplaatst waardoor je makkelijk het overzicht kwijtraakt wanneer jij en de vijand dezelfde soort units gebruiken. Je kunt dan kleurcode aanzetten om onderscheid te maken, maar als je dan veel units bij elkaar hebt staan, zie je eigenlijk nog maar één grote blauwe waas waarin je kan zoeken waar die ene unit is die jij wil gebruiken. Je gaat hem wel vinden, dat is het probleem niet, maar waarom moet dit zo lastig zijn in 2026? Waarom, als ik die unit heb gevonden, moet ik hem aanklikken om de movement en attack range te zien, in plaats van dat die standaard wordt weergegeven zoals al jaren de standaard is? Waarom kun je niet een simpele undo doen als je je verklikt hebt maar nog geen aanval hebt gedaan, iets wat eveneens tegenwoordig standaard is? En waarom is Brigandine ondanks al deze overduidelijke tekortkomingen nog steeds op de markt gezet, waardoor de naam enkel verder in de Abyss wordt getrokken?

Conclusie:

Buiten dat Brigandine: Abyss op geen enkel front erin slaagt om te overtuigen, gaat het ook nog gebukt onder technische tekortkomingen. Om deze te vermijden, moet je de game anders spelen dan bedoeld, wat je bovendien in een nadelige positie plaatst en je makkelijk naar een verlies stuurt. Al heb je misschien al stiekem verloren als je jouw zuurverdiende geld aan deze game hebt uitgegeven.