Broken Roads

Door de game heen zul je diverse keuzes krijgen die bepalen bij welke filosofie jij je thuis voelt. Met dit soort systemen vind ik het altijd wel leuk om mijn roleplay-orgaan aan te zetten en te proberen om van tevoren te bepalen waar ik precies eindig. In dit geval ga ik proberen een soort tussenweg te vinden tussen Nihilist en Machiavellian, omdat ik iemand ben die graag op andere mensen schiet, maar wel wil begrijpen dat de groep beschermd moet worden.

Het probleem is dat door het verloop van de game je niet echt heel veel de kans krijgt om jouw filosofie aan te dikken. Af en toe kun je antwoord geven en dan zie je bij welk wereldbeeld de tekst hoort en deze antwoorden liggen er altijd zo dik op, dat het nergens over gaat. Als iemand vraagt om hulp en jij bent Nihilist, is denk ik niet jouw antwoord: "het boeit mij niet wat je wil." Het antwoord zal echt wel wat subtieler zijn. Dit is echter wel het antwoord dat je in de meeste gevallen voorgeschoteld krijgt in Broken Roads. Dus hoe diep filosofisch het wil zijn, gesprekken voelen vaak bijzonder oppervlakkig.

Veel praten, weinig verhaal

De game is een CRPG en draait voor een groot deel om conversaties die je hebt met de individuen die je tegenkomt.

Het verhaal begint in een soort werkboerderij waar je ingehuurd wordt om een radiotechnicus te vervoeren naar een plaatsje met de naam Brookton. Daar moet je helpen om onderdelen te verzamelen voor de kapotte radio, wat de enige vorm van communicatie is in de spelwereld die je op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van de wereld.

Als je eenmaal in Brookton aankomt, kom je een persoon met de naam Mike tegen. Deze Mike blijkt een persoon te zijn met een visie en hij wil samen met jou doorreizen naar Merridan, maar voordat de avond echter voorbij is, wordt Brookton aangevallen en weet je nog maar net weg te komen. Snel vlucht je met jouw groep naar Merridan om daar om hulp te vragen.

Tijdens de reis kom je langs een plek waar net een vliegtuig is neergestort. Hoewel de meeste passagiers direct het leven lieten, hebben enkelen het overleefd. Zij werden echter door overvallers die de crash hebben gezien vermoord. Er was slechts één iemand die het heeft overleefd, maar die is meegenomen door de overvallers.

Eenmaal in Merridan blijkt dat deze persoon vast wordt gehouden in de lokale bank. Maar terwijl jij bezig bent met wat typische RPG-klusjes, ontsnapt hij. Deze persoon is een wetenschapper en zijn kennis is cruciaal voor het dorp, dus het is aan jou om hem terug te vinden. Dit is waar de game echt begint.

Deze CRPG verandert nu zijn toon door en map te presenteren. Op deze map ben jij een pion. Om je heen liggen allemaal kaartjes. Dit zijn locaties waar je heen kunt reizen. Iedere keer als je reist, kost dit wat tijd en op momenten kom je een struikrover of een groep boze spinnen tegen die tegen je gaat vechten. Die versla je en daarna reis je weer lekker verder.

Actie?

Voor een CRPG is er erg weinig actie. Het is vooral belangrijk wat je in de nederzettingen doet en dat is voor het grootste deel onderhandelen. Je moet naar iemand toe en die zegt dat je daarheen moet waar dan iets te vinden is. Als je daar bent, zie je een persoon die dat dan heeft en met wat handigheid weet je altijd wel wat je moet zeggen om mee te krijgen wat je hebben wil. Daarna reis je terug, lever je de quest in en ga je naar de volgende missie. Dit is eigenlijk de game in een notendop.

Er is verbazingwekkend weinig actie en als er actie is moet ik zeggen dat het niet geweldig is uitgewerkt. De actie is turn-based en lijkt enorm op de Wasteland-serie. Wasteland heeft echter meer charisma en is ook qua verhaal net even wat meer gepolijst.

Je kunt bijvoorbeeld schuilen achter objecten op de map, maar het enige waardoor je ziet dat ze überhaupt schuilen is een icoontje naast het personage met een schild. Je ziet ze niet zitten achter dekking, zoals dit zo mooi is gedaan in XCOM. Het werkt ook negen van de tien keer niet. Ze schieten je nog steeds door je lichaam heen. Met andere woorden: de combat is niet de reden waarom ik deze game speel.

Ik heb veel gemengde gevoelens bij Broken Roads. Bepaalde details in de game vond ik erg goed en andere details heb ik nog nooit zo slecht in een CRPG gezien. Merridan bijvoorbeeld bestaat uit mensen met schulden en mensen zonder schulden. De mensen met schulden zijn letterlijk slaven. Ze moeten doen wat ze op worden gedragen om hun schulden af te lossen. Er wordt ze echter niet verteld hoe hoog de schulden zijn of wat de rente is over de schuld, dus het komt erop neer dat ze enorm in de tang worden gehouden en overgeleverd zijn aan de grillen van degene die de dienst uitmaken. Dit voelt heel smerig, maar maakt de dynamiek in het stadje wel interessant. Ik vond het een leuke toevoeging aan het verhaal van de game. De personages waren echter zo ontzettend saai uitgeschreven, dat het niet echt voelde dat het concept goed benut was. Een schuldenaar klaagde en die werd voor straf verbannen en dat was het.

Wat ik als vervelend heb ervaren, is dat ik lekker bezig was met quests en opeens door iets wat denk ik in de achtergrond gebeurde. Het beeld werd zwart en mijn personage werd wakker in een voor mij onbekende kamer. Ik werd ondervraagd door iemand en uiteindelijk mocht ik weg. Waarom dit gebeurt en of het iets te maken heeft met wat ik verkeerd heb gedaan, is mij een raadsel.

Het lijkt er wel op dat de ontwikkelaars in de verkenningsfase met een aantal zeer goede ideeën kwamen, maar er tijdens de game achter kwamen dat ze simpelweg niet de kwaliteit of capaciteit in huis hadden om al deze ideeën te kunnen samenbundelen in een zeer goede game. Daardoor vallen onderdelen in deze game niet op hun plek. Wat wel gezegd moet worden is dat het dan knap is, dat er toch een volledige game die werkt uit is gekomen.

Conclusie:

Broken Roads is een CRPG die nog het meeste weg heeft van Wasteland, maar dan in Australië. Het verhaal is te doen en de vertelling zit goed. De filosofische kijk hoe een personage zich ontwikkeld is goed bedacht, hoewel de uitwerking niet de diepte heeft voor een dergelijk systeem. Er is te weinig actie in de game, waardoor je uiteindelijk te veel bezig bent met het voeren van gesprekken, die niet altijd even goed zijn geschreven. Tot zover is dit een game die op papier enorm goed is, maar helaas qua uitwerking wat teleurstelt.