Bye Sweet Carole

Deze review brengt ons naar het Engeland van een kleine honderd jaar geleden. Dit was een hele andere tijd, waarin medicatie en vervoer veel primitiever waren. Het gevolg was dat kinderen met regelmatig terechtkwamen in een weeshuis. Zo ook Lana Benton, een jonge brunette die verblijft in Bunny Hall samen met haar vriendin Carole Simmons. Of om precies te zijn was dit ooit zo.

Een magische reis

In het niet zo verre verleden verliet Carole Bunny Hall onder mysterieuze omstandigheden. Lana maakt zich hier zorgen om en zoekt wanhopig naar informatie over haar enige echte bondgenoot in dit instituut. Die vindt ze echter op een onverwachte plek, wanneer ze in een gat valt en terechtkomt in een wereld vol pratende vogels, konijnen met een bril en een monster in een hoge hoed dat het allemaal wil verorberen.

Ik zei dat Bye Sweet Carole een horror platformer is en het duurt niet lang voor je de eerste glimpen ervan opvangt, wanneer je wordt achtervolgt door de hoge hoed en een berg tentakels. Het is niet eng in de zin van dat je ervan schrikt, maar doet meer denken aan bijvoorbeeld Ursula uit The Little Mermaid of het nummer Hellfire uit The Hunchback of Notre-Dame. Het is duister, maar het wordt niet enger dan een game als Bramble: The Mountain King of Little Nightmares III.

Met het juiste perspectief

Hiermee wil ik overigens niet zeggen dat dit een probleem is. Het is maar wat je in het spel zoekt. Een horror spel met platformelementen is heel wat anders dan een platformer met horrorelementen en Bye Sweet Carole neigt duidelijk meer naar het tweede, al moet ik zeggen dat het ook op het gebied van platformen allemaal niet heel diep gaat. Het spannendste zijn een handjevol secties waarin je moet rondsluipen terwijl een monster rondwandelt. Op die manier ga je van kamer naar kamer, om bijvoorbeeld sleutels te vinden of schakelaars om te zetten die het pad vooruit versperren, terwijl je probeert geen kabaal te maken die het monster aantrekt. Dit wordt op slimme wijze weergegeven met elementen in de omgeving, zoals porseleinen bordjes die aan de muur hangen. Storm hier als een figuurlijke olifant langs en die kelderen naar beneden met een oorverdovend kabaal. Zelfs wanneer Lana leert te transformeren in een konijn, is geduld een broodnodige schone zaak, want hoewel je sneller bent op vier poten, ga je geen monster voor blijven als je zaken moet proberen te verkennen. Haastige spoed is dus ook in deze zelden goed.

Allicht klinkt dit allemaal wat basaal en daar kan ik je geen ongelijk in geven. Chris Darril, wiens naam op het spel pronkt, wil ogenschijnlijk meer een FMV Disney-titel maken dan een traditioneel spel, waarbij de focus op het verhaal ligt. Gezien games als Detroit: Become Human en de vele visual novels die ondergetekende zelf speelt, is ook duidelijk hier niets mis mee, maar dan betekent wel dat de focus veel meer komt te liggen op de ervaring van de speler dan op de gameplay. En laat dit nu net zijn waar het spel toch nog echt wel wat steekjes laat vallen.