De drug die Itsuki, de scholier in kwestie, maakt is er echter niet zo een als dat je bij de term zou verwachten. Je wordt hier niet heel druk van, noch heel mellow. In plaats daarvan zorgt de video voor een ongekend gevoel van lust bij eenieder die het bekijkt, waardoor die ongeacht tijd en locatie aan die drang moet voldoen. Itsuki’s eerste gedachte na deze ontdekking, is om het te gebruiken om diens pestkop van kleins af aan terug te pakken en dus stuurt hij haar een bericht.
Hoe dit terugpakken in zijn hoofd gaat, mag je zelf verzinnen, maar gezien de persoon in kwestie een aantrekkelijke jongedame genaamd Rin is, behoeft dit vermoedelijk weinig uitleg. Tegelijkertijd behoeft het ook geen trigger warning, daar hij een te fatsoenlijk persoon is om zijn door woede gevulde fantasie werkelijkheid te maken. De implicaties waren echter ook Rin duidelijk en dus wordt hij geheel terecht getrakteerd op zijn verdiende loon. Zijn pestkop mag dan terecht niet bepaald onder de indruk zijn van zijn gedrag, maar ze is dat wel van het product. Een digitale drug is legaal en voor een veilig middel dat immens seksuele verlangens oproept, is ongetwijfeld een markt. Na een beetje duw-en-trek-werk sluit Itsuki zich daarom aan bij Rin en haar partner om er een flink slaatje uit te slaan.
Vermanning
Ik zal niet in detail treden, zodat je het zelf nog kan beleven, maar via via wordt Itsuki samen met zijn drug geïntroduceerd tot een aftakking van de lokale yakuza-familie. Deze visual novel focust zich op dat proces, waarbij Itsuki een hoop groei moet doormaken in korte tijd om zijn kop boven water te houden in een omgeving vol geharde bikers die geweld niet schuwen. Een onzekere, snel angstige nerd gaat immers niet lang kunnen zwemmen in een zee vol haaien.
Dit proces is meer dan wat ook de focus van Criminal Border en vond ik persoonlijk immens interessant. De cast van karakters is relatief klein, slechts negen als je de hoofdpersoon meetelt, maar zijn allen uiterst sterk neergezet. Hun groei, hun motivaties, hun angsten, evenals de presentatie van de voice actors kunnen zich meten met enkele van de beste visual novels die ik ooit heb gespeeld en dat zijn er ondertussen toch wel heel wat. Enkel Itsuki zelf is niet van een stem voorzien, wat ik persoonlijk wel wat jammer vindt. In de meeste visual novels is dit gedaan zodat je het gevoel hebt dat jij de bink bent die alle vrouwen om je vingers windt, maar dat is niet het focuspunt van dit spel, dat erbij gebaat zou zijn om Itsuki op deze manier meer op de voorgrond te zetten.
Doordat elk van de karakters zo goed is neergezet, ben je constant aan het analyseren wat ze doen en waarom. In de onderwereld houdt iedereen er zijn eigen agenda er op na en blind op mensen vertrouwen is vragen om een slachtoffer te worden. Die les dringt bij Itsuki maar beetje bij beetje binnen, maar de manier waarop hij daarmee omgaat is tegelijkertijd heel menselijk én heel intrigerend, waardoor ik snakte naar meer toen na zes uur de credits over mijn scherm rolden.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie