Prioriteiten…?
CRYMACHINA is immers behoorlijk story heavy. Dat zal geen verrassing zijn, daar dit de JRPG natuurlijk eigen is. In deze ligt het er echter wel heel dik bovenop. Zoals gezegd zijn levels enorm kort en ze voelen vooral aan als een verplicht nummertje tussen de stukken verhaal door, niet als iets waar de speler daadwerkelijk van moet genieten of wat men met plezier gemaakt heeft. Dit merk je ook aan de visuals.
Buiten dat de levels qua aankleding niet veel om het lijf hadden, waren namelijk ook de textures zelf erg low effort. En dat terwijl de karakters, vooral de humanoïden, van het scherm afspatten met enorm veel detail in hun design en animatie. Dit steekt enorm tegen elkaar af.
Combat is eenzelfde soort verhaal, daar het uitgebreide systemen heeft, maar er in de praktijk maar heel weinig mee doet. Het voelt als een nagedachte, wat allicht ook verklaart waarom je karakter niet reageert op schade en je dus makkelijk een game over kan krijgen als je niet voortdurend de HP-balk in de gaten houdt. Ik ga de systemen daarom ook niet uitleggen, want eerlijk gezegd? Als je gewoon zonder te veel te denken een genadeloos offensief opent, ga je nagenoeg elk gevecht met het grootste gemak winnen.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie