Name: Disgaea: Mayhem Review
Item: Disgaea: Mayhem
Rating: 59

In recente delen is NIS daarom bezig geweest met het tweaken van de formule. Grotere cijfers en sprongen, een auto-grind en meer manieren om je doel te bereiken moeten de serie opfrissen en mogelijk wat twijfelaars over de schreef trekken. Maar wat nou als die gewoon niet houden van turn-based tactical combat? Dan krijgen ze Disgaea: Mayhem.

Een ander pad

Ja je leest het goed! Mayhem laat de roots van Disgaea achter zich en is in plaats daarvan een real-time-aangelegenheid. Waarschijnlijk ziet men dit als een experiment, hetgeen dan ook de reden is dat het niet een cijfer mag dragen. Wat mij betreft hoeft het beestje maar een naam te hebben, zolang de kern van de serie maar de overstap goed heeft gemaakt.

In eerste instantie lijkt dit wel in orde. Disgaea: Mayhem vertelt een typisch absurd verhaal zoals we dit van de serie gewend zijn, met een Overlord van een wereld die volledig draait op flan, het op pudding lijkende dessert, maar wiens beste creaties zijn gestolen door de monsters die haar zouden moeten dienen. In een poging om ze terug te krijgen, huurt ze jou in: de huurling N.A..

Na een korte tutorial beland je in haar kasteel, waar we wederom oude bekende zien. Dingen als de Cheat Shop, Item World en Dark Assembly speel je gaandeweg vrij en geven het spel dat typische gevoel van Disgaea. Alleen duurt dat gevoel niet heel lang.

Als de vlaktes van Nederland

Waar Disgaea is als de Mariana Trench, bijna onvoorstelbaar diepgaand en iets wat je niet zomaar gaat verkennen, is Mayhem als de landschappen in Nederland: een hoop vlaktes met af en toe een heuvel. Dit proef je duidelijkst in de story mode, dat je op twee levels na elk level hetzelfde laat doen. Je begint op een speelveld en daarop moet je vijftien vijanden verslaan in iets wat lijkt op een budget-versie van Musou combat. De rest van de groep vlucht dan en versterking komt in hun plaats. Daar moet je er ook vijftien van verslaan en zo ga je verder tot je bij de baas aanbelandt. Deze geeft je enkele seconden expositie, doorgaans iets met flan, waarna je het gevecht aangaat. En tenzij je totaal niet let op je build, beslecht je die binnen enkele seconden. Dit is zonder overdrijven de gameplay loop van Disgaea: Mayhem, welke daardoor in vier tot zes uur voltooid kan worden.

Fans van de franchise zullen weten dat dit weinig zegt. Disgaea’s verhaal is meer een introductie dan een daadwerkelijk doel om te voltooien, iets wat Mayhem pijnlijk duidelijk maakt. De franchise heeft nooit bekendgestaan om zijn verhalen, laten we dat duidelijk stellen, maar zo summier als dat het hier is, heb ik nog niet eerder gezien. Men wil je vooral zo snel mogelijk naar de post-game en de grote nummers waar fans zo van houden krijgen.

Gaap

Ik begrijp de gedachtegang hierachter en hoewel ik altijd wel kon genieten van de absurde verhalen, heb ik er geen problemen mee dat de focus meer op de gameplay ligt, ware het niet dat het boring as fuck is dit keer. De Item World is dé plek om te grinden ditmaal en was in andere titels vaak een van de hoogtepunten. Het was een wereld die iedere keer anders was, met andere vijanden, andere gimmicks en andere manieren om de game te breken. Niet hier. De Item World is hier niets meer dan een gevechtsarena die elke keer hetzelfde is en waarin je horde na horde moet verslaan om je gear sterker te maken, terwijl jij tussen waves door een tijdelijke boost krijgt. De grind is ditmaal dus een eindeloze repetitie van exact dezelfde gameplay.

Met dit alles in acht genomen, kan ik niet anders dan concluderen dat de plank finaal is misgeslagen. De kern van Disgaea is nog wel aanwezig in Mayhem, maar de mechanics zijn zo ontzettend uitgekleed dat ze verloren zijn wat ze boeiend maakte. Ik denk dat ik toch maar terug ga naar Disgaea 5...

Conclusie:

Mayhem draagt in Japan de Disgaea-naam niet en na het gespeeld te hebben, snap ik wel waarom. Het heeft duidelijk gelijkaardige elementen, maar ze zijn dermate uitgekleed dat het bijna beledigend is. En dat resulteert in een hele saaie, grindy game die je beter kunt overslaan als je geen die-hard-fan bent.