Draco and the Seven Scales

In Draco and the Seven Sales speel je als een piratenkapitein die op zoek gaat naar iets dat hij verloren is. Daarbij sluit hij een deal met een Kraken: hij verzamelt zeven scales in ruil voor zijn "treasure". Het verhaal bevat enkele donkere story beats, terwijl de gameplay en de personages juist heel luchtig blijven. Die combinatie werkt verrassend goed, want je vertrekt vrolijk op avontuur en ontdekt pas later waar het hoofdpersonage nu écht naar op zoek is.

Lekker eigenzinnig

De game mag dan wel geïnspireerd zijn op Link's Awakening, maar de wereld en de puzzels zijn opvallend uniek. De ontwikkelaar slaagt erin om eigenzinnige dungeons en boss fights te introduceren, waardoor de game zijn eigen plaatsje in het genre verdient in plaats van simpelweg een kloon te zijn. Net als in klassieke Zelda-titels verken je een spelwereld op zoek naar items en dungeons, maar de twist is dat je dat grotendeels als boot doet. Je bevaart de wereld met je schip en kan aanmeren bij eilandjes, andere boten en dungeons. De navigatie gebeurt nog steeds via vaste schermen welke verschuiven zodra je aan de rand komt, door een deur of opening gaat. Precies precies zoals old school Zelda.

Op land speel je als de kapitein zelf en dat voelt sterk aan als Links 2D-avonturen. Je hebt twee item slots, waaraan je de vele items naar eigen wens kan koppelen. Je start weliswaar met een zwaard, maar alle andere items zijn uniek voor deze titel. Denk aan een kanon dat je kan afvuren op vijanden of schakelaars, een papegaai die je rond puzzels kan leiden of een fluitje dat je terug naar je boot teleporteert. In totaal zijn er vijftien unieke items die je in ware Zelda-stijl nodig hebt in zowel combat als puzzels.

Bootje varen

Je boot kan je bovendien aanpassen met verschillende wapens, welke je ook nog eens kan upgraden. Ook hier krijg je de vrijheid om zelf je configuratie te kiezen: een snel kanon aan de ene kant van je boot en een vuurwerper aan de andere bijvoorbeeld. Combat op zee doe je met de B- en A-knop, dezelfde knoppen die je op land gebruikt. De knoppen staan zichtbaar aan stuurboord en bakboord van je schip, maar omdat je als boot in een gevecht constant van richting verandert, wisselen die knoppen en hun functies dus voortdurend van kant. Voeg daar nog een cooldown op de kanonnen aan toe en het geheel komt soms ronduit klungelig over. Na meerdere uren spelen had ik het beheren van die wapens nog steeds niet onder de knie. Ik raakte wel door alle vijandelijke gevechten en bosses, maar niet zonder vallen en opstaan.

Zelda is niet de enige inspiratie

Hier en daar duiken ook andere Game Boy-titels als inspiratie op. Zo kom je vroeg in het spel een professor tegen die verdacht veel op Professor Oak lijkt. Hij laat je kiezen uit drie verschillend gekleurde papegaaien en je kan de kleuren vermoedelijk wel raden? Dit soort scènes zijn vooral een knipoog naar een oud tijdperk waarbij gelimiteerde sprites nu heel wat nostalgie wisten op te wekken.

Audiovisueel

De bewuste keuze voor Game Boy graphics doet mij vooral wensen dat deze titel speelbaar was op de oude draagbare console of één van de moderne alternatieven. De game werkt uiteraard prima op PC, maar fullscreen spelen op een ultrawide monitor is geen ideale match. De game schaalt wel mee met de resolutie, maar ziet er op grote schermen gewoon niet goed uit. Ik speelde eerst in een venstertje, maar omdat alles daarrond mij te veel afleidde, ben ik uiteindelijk verder gaan spelen op mijn Steam Deck. Dat bleek een veel betere match en de game draait er dan ook prima op.

Eén reden waarom het niet als echte Game Boy-titel zou werken, is dat er naast de monochrome graphics hier en daar een spikkeltje kleur wordt gebruikt. Dat gebeurt heel bewust en spaarzaam, waardoor die kleuren mooi opvallen en altijd functioneel blijven. De pixel art biedt heel wat visuele afwisseling die elke retroliefhebber zal plezieren, al kreeg niet elk deel van het spel evenveel liefde. Hier en daar zie je omgevingselementen terugkeren met maar weinig variatie en vooral de dungeons hebben daar wat last van. Dat was vroeger in Link's Awakening niet anders, maar die game bood toch net iets meer visuele afwisseling.

Over de soundtrack van componist Tohomoko kan ik daarentegen niets negatiefs zeggen. De Game Boy chiptunes en melodieuze shanties brengen mij telkens weer in de juiste sfeer. De soundtrack is trouwens ook afzonderlijk te koop.

Conclusie:

Draco and the Seven Scales is meer dan zomaar een eerbetoon aan Link's Awakening. Dankzij de unieke items, eigenzinnige dungeons en de verfrissende boottwist verdient de game een eigen plek in het genre. De chaotische zeegevechten en de herhaling van assets houden de titel net van absolute topklasse, maar voor fans van klassieke 2D-Zelda's is dit avontuur zijn bescheiden prijskaartje meer dan waard.