Emio - The Smiling Man: Famicom Detective Club

In 1988 en 1989 kwamen er twee visual novels uit van Nintendo voor hun toenmalige Japanse Famicom Disk System; de Japanse NES, maar dan met een diskettestation. De serie heette heel gepast de Famicom Detective Club en de ontwikkelaar zou later veel succes krijgen met Metroid. In 2021 zijn beide games van een remake voorzien, maar nu, veertig jaar later, is het tijd voor een nieuw deel: het is tijd voor Emio - The Smiling Man.

Bijgelovige detectives

Op een donkere nacht wordt het stoffelijk overschot van Eisuke Sasaki aangetroffen vlak bij een bushokje. Over zijn hoofd is een papieren zak getrokken met een soort smiley erop getekend. Niemand heeft iets gezien of gehoord, maar meteen wordt er een link gelegd met een serie moorden van achttien jaar eerder, toen drie meisjes gewelddadig aan hun einde kwamen en gevonden werden met dezelfde soort zak om hun hoofd. Ook de lachebek mocht niet ontbreken.

Jij speelt een medewerker van de Utsugi Detective Agency. Je geeft zelf een naam aan jouw personage. Dit vond ik wel grappig. Alle namen in de game zijn enorm Japans, dus noemde ik mijn personage Kees. Dan weet ik wanneer ze het over mij hebben. Jij bent een assistent van de befaamde privédetective Shunsuke Utsugi en samen met jouw jonge vrouwelijke collega Ayumi Tachibana moet je proberen de moord op te lossen.

De moord krijgt bekendheid, omdat het lijkt op een stadslegende die enige jaren oud is. In de legende worden huilende meisjes vermoord door een man met een zak over zijn hoofd met een lachebek erop.

Vanaf hier wordt het, naar mijn bescheiden mening, heel vaag. De door iedereen gelauwerde privédetective Shunsuke Utsugi ziet direct een verband en vertrekt naar de andere kant van Japan voor meer informatie over dit broodje aap verhaal, zonder ook maar een seconde te kijken naar de feiten die op tafel liggen. Geen ondervragingen van getuigen, familie, vrienden of forensisch onderzoek. Nee, het lijkt op een verhaaltje dat jongeren elkaar vertellen rond een kampvuur, dus dan moet dat wel zijn.

Iedereen gaat er ook helemaal in mee. Dat je een geschifte privédetective hebt, die zonder dat er iemand is die hem ervoor betaalt direct ervan uit gaat dat een soort sprookje van de gebroeders Grimm wel waargebeurd moet zijn, zou nog eventueel kunnen. Maar dat ook iedereen in een vol politiebureau ervan uit gaan dat het dit wel moet zijn, is absurd.

Als assistent van de befaamde en bijgelovige privédetective geloof je ook direct dat het hier gaat om een soort monster dat het op huilende kinderen gemunt heeft. Toch ga jij met jouw directe collega op zoek naar de waarheid op een manier die je van een detective verwacht: namelijk door goed gedegen onderzoek te doen.

Duister voor Nintendo

Als je op de site van Nintendo kijkt naar de omschrijving van deze game, zie dat deze gamegigant het verhaal omschrijft als een duistere thriller. Ik moest er wel om lachen. Het verhaal is inderdaad niet zo onschuldig als Mario, maar om het een duistere thriller te noemen, is wel erg overdreven.