Vlees voor op het bot
Dit is gelukkig slechts het geraamte van het combat-systeem, dat sterkt wordt uitgebreid als je meer kompanen en skills vergaard. Combo’s kunnen bijvoorbeeld overgaan in een krachtige deathblow, ontwijken laadt een balk op waarmee je vier offensieve skills kunt inzetten en je ontgrendeld een heavy aanval met zijn eigen combo’s. Voor wie een beetje hack’n’slash-titels gewend is, zal het bekende kost zijn en Eternights vindt het wiel hier zeker niet uit. Sterker nog: als je een goed ritme hebt gevonden met het aan elkaar rijgen van verschillende soorten aanvallen, kun je elke non-boss-vijand na de eerste dodge vellen in luttele seconden. Dus hoewel combat zeker wat meer vlees op de botten krijgt, is dit een drum stick, geen lamskotelet.
Achteraf gezien is dit helaas in zijn geheel het gevoel wat ik heb overgehouden aan Eternights. De setting en de individuele systemen zijn leuk, maar ze zijn te oppervlakkig en kort om echt tot bloei te kunnen komen. De reden waarom social links in Persona zo goed werken, is omdat dit karakters zijn waar je tientallen uren mee spendeert. In Eternights gebeurt dit alleen als je de game vijf keer door wil spelen voor alle eindes. Dat is jammer, want ik heb oprecht plezier gehad met de dialoogopties die ik kon kiezen en de reacties van de karakters. De potentie voor een sterk verhaal is er dan ook zeker, maar wordt voor nu niet voldoende gerealiseerd om het prijssegment waar het zichzelf in heeft geplaatst te verantwoorden.
Conclusie:
Het is duidelijk te proeven dat Studio Sai grote ambities had toen ze begonnen met Eternights. Maar of het nu geld, tijd, expertise of een combinatie van de drie is; deze ambities komen onvoldoende uit de verf om Eternights meer te maken dan een titel die zich net boven het etiket indie mag verheven. De game is hiervoor te kort, de systemen te oppervlakkig en de combat te makkelijk.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie