Wat niet bewezen hoefde te worden, is de schuld van Étrange von Rosenburg, verloofde van de kroonprins van Edelstein en verdachte van het plannen van een aanslag op de koninklijke familie. En voor dat vergrijp wordt ze zonder een fatsoenlijk proces publiekelijk geëxecuteerd met een verwensing naar de hel van haar voormalige geliefde. In zekere zin kreeg hij waar hij om vroeg.
Geen mak lammetje
Wanneer Étrange vervolgens ontwaakt, is de hel namelijk exact de plaats waar ze is beland. Het idee is natuurlijk dat ze hier boete zal doen voor haar zonden, maar daar heeft mevrouw niet zoveel zin in. Immers heeft ze niet enkel hetgeen waarvan ze beticht wordt niet gedaan, maar ze is sowieso niet het type persoon dat zomaar doet wat haar gezegd wordt. Étrange luistert maar naar één ding: haar eigen behoeftes. En die zeggen haar dat ze zelfs in de hel recht heeft op een rustig leventje met luxe, thee en zoetigheid. Goedschiks of kwaadschiks.
Gelukkig voor onze heldin, is ze meer dan een knap koppie. Ze is een begaafd magiër in de duistere kunsten, die met het grootste gemak spreuken afvuurt die normaliter het tij van een slagveld kunnen doen keren. Normale voetsoldaten van de hel maken dus geen schijn van kans, hetgeen dan ook de reden is dat een trio besluit mét haar te vechten in plaats van tegen haar. Dit is de start van haar eigen leger gevuld met de kleurrijkste figuren die deze wereld te bieden heeft.
Met een snufje waanzin
Mocht ik niet al hebben geweten dat Sohei Niikawa betrokken was bij Etrange Overlord, dan had ik het minstens vermoed eens op dit moment van de game aanbeland. De thematiek, de absurde verloop van het verhaal en een karakter dat zo oppermachtig is dat het voelt als een parodie, zijn kenmerkend voor dé serie van NIS en met deze game wordt het er extra dik bovenop gelegd. Nieuwe teamleden voegen zich op hoog tempo bij jouw club en vaak om de meest onzinnige redenen, maar het stoort niet, juist door hoe de game ermee omgaat. Want als je deze game in de Oxford Dictionary zou plaatsen, zou het verwijzen naar het woord quirky en deze noemer draagt het als een eerbetoon. Je moet niet proberen de game serieus te nemen, dat doet het zelf namelijk ook niet. Dit zijn grappen en grollen rondom een flinterdun verhaal. Niets meer en niets minder.
De reden waarom games als Disgaea en The Witch and the Hundred Knight daarmee weg kunnen komen, is omdat ze onder hun lichtzinnige verhaal een enorm diepgaande gameplay loop verschuilen, waar een speler tientallen, zo niet honderden uren in kan steken als die het volledig wil doorgronden. De vaak flauwe rode draad is in die zin even verlichting voor de speler die de spreekwoordelijke schep in de handen heeft genomen; een soort palate cleanser van de grind. Maar die diepgang mis ik hier volledig.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie