Name: Fire Emblem: Fortune's Weave Review
Item: Fire Emblem: Fortune's Weave
Rating: 79

Dit verhaal begint met een karakter dat je zelf vorm kan geven, maar diens canon-naam is Eshmel. Eshmel wordt door de eerste Godin naar het heden gebracht met als taak om het einde der tijden te voorkomen. Balor, god des doods, houdt de planeet immers in zijn greep en hij staat op het punt krachtiger dan ooit te worden. Hem omleggen is echter makkelijker gezegd dan gedaan. Niet enkel is het een god, maar hij heeft zich verschanst in een stad die volledig overspoeld is door de levende doden die zijn leger vormen. Daar ga je niet in je eentje doorheen komen. Daarom ga je met behulp van de godin Fortuna terug de tijd in om de dood van helden te voorkomen, opdat ze zich in het heden bij je aan kunnen sluiten.

Het doek rijst

In mijn reviews heb ik vaker de traditionele aktes van toneelspel aangehaald. Fortune’s Weave heeft zijn spel echter letterlijk zo ingedeeld en daarom gaan we het ook als dusdanig bespreken. Dit betekent dat we beginnen met de openingsakte, al heb je er daar vier van. Eshmel kan namelijk terug in de tijd om zich te bemoeien met Leda, Cai, Theodora en Dietrich. Ieder van hun heeft hun eigen verhaal en motivaties, maar ze hebben allen enkele dingen met elkaar gemeen. Zo zijn ze vaardige strijders die zich om verschillende redenen in Dagsion bevinden. Deze hoofdstad van het Dagdan Empire is niet enkel een hub van handel en diplomatiek, maar ook de plek waar de god Solel de Heroic Games organiseert; een jaar lang evenement waarin krijgers het tegen elkaar opnemen ter ere van hun oprichter Dagda the Great.

Je avontuur begint hier overigens niet. Leda belandt er wanneer ze zoekt naar de moordenaar van haar vader, terwijl Dietrich er heen gaat om meer sterke tegenstanders te zoeken om maar even twee voorbeelden te noemen. En tot die tijd zijn het vrij standaard avonturen zoals je die van een Fire Emblem gewend bent. Elk van de routes gebruikt deze opbouw om een kleine core cast rondom een van de vier helden te bouwen en je de kans te geven om te zien hoe ze spelen.

Qua gameplay is het een vrij standaard TRPG, waarbij je beurtelings units over de map kan bewegen en daarbij rekening moet houden met zaken als terrein en de attack range van vijanden, al heb je nu wel enkele nieuwe mechanics om je opties te bieden. Blaze Arts kunnen slechts door een handjevol vijanden worden gebruikt, maar kosten HP als je ze inzet, terwijl combat arts je wapens beschadigen en uiteindelijk breken. Hiernaast heb je nog OverBlaze, waarbij speciale karakters een buff krijgen als ze genoeg Blaze verzamelen. De rest krijgt juist een debuff wanneer ze daar te veel van vergaren, waardoor je goed moet overwegen wie je eventueel uitrust met krachtige vervloekte uitrusting die dit opwekt. Eerlijk is eerlijk, ik gebruikte het allemaal maar zelden. Daardoor werd het echter wel een krachtige troefkaart tijdens de gevechten waarin een eindbaas een HP-balk had die het als wapen had kunnen gebruiken.

Maar Act 1 is meer dan gevechten. Veel meer. Eens Dagsion voor je open ligt, ben je enkel gebonden aan specifieke deadlines, zoals de gevechten die je moet leveren in de Heroic Games. Voor de rest heb je een hoop vrije tijd die je naar eigen inzicht kunt gebruiken. Ik zal niet alles uitgebreid toelichten, maar in Dagsion zelf kun je sidequests aannemen, baden met teamgenoten, nieuwe rekruten ronselen, etentjes organiseren, je party trainen in de arena, naar wedstrijden kijken, deelnemen aan een toneelspel, helpen in de tempels van de Goden, je toekomst laten voorspellen, winkelen en praten met Eshmel in de vorm van een vogel. Het rekruteren moet ik daarbij specifiek nog eens aanhalen, daar nieuwe teamleden in deze game vergaren een gigantische pain in the ass is. Je moet voldoende reputatie hebben, hetgeen natuurlijk gebeurt, maar je moet ook al een support-basis met ze hebben. Normaliter bouw je dit vanzelf op door samen te vechten, maar nu moet je ze telkens zoeken in de stad om ze cadeaus te geven om ze te paaien, waarbij het vaak vaag is waar je ze gelukkig mee maakt. Ik haatte dit deel van de game dan ook oprecht en had niet zelden minder party-leden dan de game toestond in een gevecht, daar de generieke units die niet tot een van de vier parties toebehoren vaak de persoonlijkheid hebben van een natte spons.

Hier stopt het echter niet. Je kunt namelijk ook Dagsion verlaten en door het Dagda Empire reizen op een bord dat doet denken aan zoiets als Boom Street of Mario Party. Hier kun je dorpen bezoeken om te kijken wat ze voor cadeaus verkopen voor je teamleden in spe, dungeons bezoeken, eten en grondstoffen verzamelen, sidequests voltooien en meer. Ook kun je er een hoop gevechten leveren die altijd 6v6 zijn op de meest saaie maps die je je voor kunt stellen. En helaas lever je heel wat meer van dit soort geestdodende gevechten dan daadwerkelijk interessante matches die je voorgeschoteld krijgt in het verhaal. Je spendeert namelijk makkelijk uren met dit soort randactiviteiten tussen de story beats door.

De muziek zwelt aan

Eens aan het eind van de Heroic Games aanbelandt, ga je door naar Act II met je teamgenoten en een deel van je inventory. Niet dat je het kwijtraakt, maar je hebt het simpelweg niet meer nodig. Deze Act II is gevecht na gevecht en gaat je niet vragen om te koken, keuvelen of een waarzegster te bezoeken. Dit zijn niet de saaie levels die ik zoveel zag in Act I. Nee, dit zijn grote slagvelden met tientallen vijanden, waarop te voorzichtig te werk gaan je geen goed doet. Word je dan niet van afstand onder vuur genomen met bijvoorbeeld een balista, dan doen de eindeloze hulptroepen je op den duur wel de das om. Je moet dus gecalculeerd een weg naar de overwinning realiseren.

Persoonlijk was dit voor mij stukken leuker dan Act I. De back-ups werden op den duur irritant, maar ik moest zowaar wel moeite doen, terwijl ik in Act I vaak geen enkele HP had verloren als ik een gevecht had gewonnen. Toch heb ik ook hier kritiek. Deze Act is namelijk vrijwel identiek op alle vier de routes, met slechts minimale veranderingen in de dialogen en natuurlijk de core units die je bij je hebt. De game biedt je daarom een optie deze Act te skippen, maar hiermee ontneem je jezelf ervaring, wapens, units en meer. Dus je zult het feitelijk wel vier keer moeten voltooien als je goed voorbereid Act III in wil gaan.

Tijd voor de climax

Act III brengt ons terug naar Eshmel. Onze held en de kompanen die hij naar zijn toekomst heeft geleid, zullen samen de strijd aangaan met Balor en zijn troepen. Dit is tegelijkertijd zeer bevredigend én zeer frustrerend. Enerzijds kun je units van alle vier de verhaallijnen nu gebruiken en ze zelfs fuseren als je dezelfde unit in meerdere verhaallijnen had bemachtigd. Het is een soort ultieme samenkomst van om en nabij honderd uur speeltijd, die een beetje doet denken aan een soort Avengers-samenkomst. Tegelijkertijd is dat echter ook diens zwakte.

Omdat je Act III kunt doen zolang je minimaal een keer Act I hebt voltooid (twee kan technisch gezien worden overgeslagen), kan de game niet weten welke units je gaat hebben als je het verhaal beleeft. Je kan een van de helden hebben of ze alle vier en alles daartussen. Daarnaast heb je nog de optionele units die ze zouden kunnen hebben en je units die je als bondgenoten kunt vergaren via speciale sidequests, maar die geen deel zijn van jouw troepen. Met 63 karakters zijn er 9.2 quintiljoen mogelijkheden en het is niet realistisch dat de game met elke rekening houdt. Maar puur kijkend naar de vier karakters met een route, zouden zestien permutaties volstaan om deze karakters hoe dan ook een grote rol in het verhaal te geven. Helaas is dat niet wat er gebeurt. In plaats daarvan worden ze meer naar de achtergrond gedreven en zijn ze opvallend veel zwakker dan tijdens hun eigen route door power scaling, waardoor mijn Avengers-moment meer een Thunderbolts-tintje kreeg.

Het verkennen van het Dagdan Empire is weer terug in deze Act en hopelijk heb je genoeg gespaard op je routes, want je gaat een hoop geld en grondstoffen nodig hebben als je dit wilt herbouwen tussen gevechten door. Verder verschilt het niet bijster veel van Act I, behalve dat de gevechten nu meer neigen naar de grote slagvelden van Act II dan de enkele gevechten van de Heroic Games en dat je de vele zijactiviteiten moet ontgrendelen door te helpen herbouwen.

Het doek is gevallen

Na dit alles gezien te hebben, blijf ik heel erg met een dubbel gevoel zitten als het aankomt op Fortune’s Weave. De game heeft hele sterke momenten als het aankomt op gameplay en hoewel de verhalen geen hoogstandjes zijn, zijn ze boeiend genoeg om ze de moeite waard te maken. De game voelt echter enorm bloated aan. Dat men koos voor vier verhaallijnen is prima, Fates kon prima uit de voeten met drie, maar de vele randactiviteiten met lange animaties en/of reistijden maken deze onnodig en op den duur zelfs frustrerend lang, zelfs als je bij elke volgende verhaallijn tijd kunt besparen door gedeelde boons. Daarbij is de minimale impact van je gekozen held in Act II zonde en is Act III lang niet zo sterk als dat het had kunnen zijn. Een beetje meer ruimte voor de vier helden om te schijnen had daar een wereld van verschil gemaakt. Het ergste blijf ik echter vinden hoe je units moet rekruteren en is voor mij het ultieme voorbeeld van dat Intelligent Systems bij Fortune’s Weave meer heeft gekeken naar de stijl dan de inhoud. Op papier klinkt het namelijk stukken boeiender dan in de werkelijkheid.

Conclusie:

Fortune’s Weave bewijst dat meer niet altijd beter is. De game is zo goed gevuld dat het overdadig is geworden en niet voelt als een episch avontuur, maar een uithoudingsrace naar de finish. Dat gevoel had ik bovendien al na de eerste twee aktes één keer voltooid te hebben, dus je kunt je bedenken hoe het vier keer is geweest. Toch is het geen slechte game. Het heeft fantastische maps, het fuseren van karakters geeft een hoop diepgang en de unieke units van elk karakter zorgen aan het eind voor een diverse cast aan krijgers. Alleen zou het wel leuk zijn geweest als ze bemachtigen niet zo’n pain in the ass was.