Fuyukuru: Winter Winds, Aidieu?

Toen ik voor het eerst in aanraking kwam met dit spel, werd het voorgesteld als zijnde een detectivetitel die zich afspeelt op een school. Een meisje is vermoord en het is aan jou om met jouw detective skills de dader boven water te krijgen. Hoewel deze uitleg strikt genomen niet foutief is, kun je het strikt genomen net zo min correct noemen. Maar voor ik jullie vertel over mijn conclusie, zal ik eerst de argumenten presenteren.

Willen de verdachten zich verzamelen?

Voor we beginnen aan het detectivesegment van het verhaal, leren we eerst de karakters kennen die een belangrijke rol zullen spelen in diens verhaal. Niet via een exposé of door ze paden te laten kruisen met onze hoofdpersoon, maar door spelers aan de lopende band te confronteren met seksscènes die de aanloop naar de erotiek gebruiken om karakters vorm te geven. Nog voor het verhaal goed en wel van de grond is, heb je er hier al vijf van gezien, welke gezamenlijk een dik uur in beslag nemen.

Twee van die seksscènes zijn met onze detective in spe. Yuuhi is het meisje die eerder meubilair wilde gebruiken voor zelfbevrediging en graag dingen als Sherlock Holmes leest. Dat laatste is feitelijk haar enige kwalificatie om de detectivehoed op zich te nemen wanneer haar geliefde wordt gedood.

De feiten op een rijtje

De reden waarom zij deze rol kan bekleden, is omdat deze school niet je normale onderwijsinstelling is. Studenten wonen én sterven hier. Mensen hebben duizenden meisjes opgesloten in de instelling, waar ze door een cyclus van studeren, opgroeien en wedergeboorte gaan. Dit zou ze naar verluidt genieën moeten maken, daar hun hersenen intact blijven in deze cyclus en tussen telkens nieuwe stimuli krijgen.

Om te zorgen dat deze stimuli puur blijven, mag niemand van buitenaf de school betreden. Enkel wanneer iemand een genie wordt, kan die vertrekken. En dat is het enige wat de studenten weten. Hierdoor is er geen politie die de moord kan komen onderzoeken. Bovendien wordt er niet zó veel waarde gehecht aan de dood. Want zolang je hersenen maar intact zijn, kun je opnieuw worden geboren, zelfs als je daarbij herinneringen moet opofferen.

Terugkijken op de zaak

Onder deze omstandigheden kan zelfs een weinig opvallende student de rol van detective op zich nemen, maar zoals je kon verwachten, is een gebrek aan ervaring een tekende factor voor het onderzoek. Yuuhi stuntelt dan ook door het onderzoek heen en de enige reden dat ze ook maar enige progressie maakt, is omdat andere meer hun hoofd gebruiken dan zij. Tenminste voor het gros van de tijd. Na enige tijd krijgt ze een kleine doorbraak die haar op het juiste pad zet, maar pas wanneer ze zich hier boos maakt, vallen plots voor haar alle stukjes op hun plek en kraakt ze de zaak.

Laat me vooropstellen dat ik geen Danganronpa-niveau verwachte van Fuyukuru. Het mogen dan wel beide visual novels zijn, maar de focus ligt duidelijk op andere plekken. Zoals het hier gepresenteerd wordt, voelt echter enorm als lazy writing. Het plot vordert omdat het moet vorderen, niet omdat de gebeurtenissen er echt aanleiding toe geven en de karakters zijn meer bizar dan menselijk. Dingen als je geliefde kwellen omdat je haar nog nooit hebt gehoord als ze het uitschreeuwt van de pijn worden net zo makkelijk aan bod gebracht als vragen naar de tijd.

De beschuldiging

Ergens had ik deze vrees al in de eerste uren van Fuyukuru. Het springen tussen karakters, de manier waarop seks werd gebruikt om een gebrek aan ware diepgang bij diezelfde karakters te verhullen en het gebrek aan opbouw naar zoiets groots als de dood van een geliefde gaven mij heel sterk het gevoel dat ik het ware slachtoffer was in dit verhaal. En na de credits gezien te hebben, kan ik dat enkel bevestigen. Men probeert te hard om iets bijzonders neer te zetten, iets wat je niet zou bedenken onder normale omstandigheden, dat men er niet bij stil gestaan is of het ook goed is. Er is een reden dat clichés bestaan; sommige dingen zijn relateerbaar en raken snaren. Fuyukuru wist niet eens leven in mijn broek teweeg te brengen.

We hebben de seksscènes al genoemd en daar het een all-girls school betreft, zijn deze allemaal technisch gezien van lesbische aard. Dat doet mij persoonlijk niets, maar dat is niet waarom ik weinig positiefs erover te zeggen heb, daar ik weet dat dit smaak is en ik eerder van yuri visual novels heb kunnen genieten die simpelweg een sterk verhaal hadden.

Mijn problemen met de H scenes zijn tweeledig. Allereerst hebben ze vrijwel allemaal een ondertoon van sadomasochisme eronder zitten. Pijn is fijn and all that. Ik weet dat dit een ding is en ken zelfs mensen die zich onderschrijven aan die filosofie, maar voor mij is het een directe mood killer. En zelfs die enkele scène die het wel lekker cozy houdt kan daar geen balans in brengen. Daar wordt, net als in de andere scènes, zo veel in gepraat dat een talkshow host er schor van zou worden. Nu is dit Japanse visual novels een beetje eigen, maar Fuyukuru doet er genoeg tandjes bovenop dat je er een Oral-B voor nodig hebt.

Conclusie:

Fuyukuru is een game die mij vooral bij zal blijven door zijn hoge WTF-gehalte. Het universum, de verloop van het verhaal en de seksscènes; bij allen voerde dit gevoel de boventoon. Dit hoeft niet slecht te zijn, ik kan vreemde games enorm waarderen, maar bij Fuyukuru gaat het niet gepaard met de kwaliteit die nodig is om dit te laten werken.