Name: Gears of War: E-Day Review
Item: Gears of War: E-Day
Rating: 92

Gears of War is in zekere zin een vrij revolutionaire game geweest. Een kleine twintig jaar geleden kwam deze game uit en introduceerde iets nieuws: het was de eerste populaire game die het stop-and-pop-systeem hanteerde. Om niet te snel dood te gaan, moest je op een knop drukken, zodat je dekking ging zoeken achter een object. Vanuit dat object kon je veiliger schieten naar de vijand. Het was zo effectief dat sinds die tijd games als Grand Theft Auto V deze techniek hebben overgenomen. Toch blijft, naar mijn mening, Gears of War de beste franchise die dit systeem gebruikt. Dat zal ook weer blijken in Gears of War: E-Day, waar dit systeem een flinke verbetering heeft ondergaan ten opzichte van zijn voorganger.

In de game volg je Marcus Fenix en zijn B Squad; een groep van vier soldaten die het de hele game met elkaar moeten doen. Het begint in het stamcafé van Marcus, waar hij met Dom wat drinkt nadat ze een herdenking hebben gehad van een oorlog die na decennia is beëindigd.

Maar wat een gezellige avond had moeten worden, eindigt met een enorme domper. De aarde begint te schudden, de grond breekt open en er verschijnen allemaal beesten in beeld. Deze vallen de mensen aan. In het café zitten Marcus en zijn strijdmakker Dom, de vrouwelijke oorlogsveteraan Mags en de nog onervaren Lucas. Tegen wil en dank vormen zij een squad, die probeert om zo snel mogelijk bij een plek te kunnen komen waar wapens worden uitgedeeld.

Gears of War: E-Day speelt zich veertien jaar voor de eerste Gears of War af en vertelt over het prille begin van de oorlog, wat voor de gemiddelde liefhebber van de lore van deze game best wel een leuke bijkomstigheid zal zijn. De Locust, die in de serie iedereen het leven moeilijk maken, zijn nog niet eens bekend. Het enige wat bekend is, is dat er hier en daar wat kleine aardbevingen worden gerapporteerd, maar daar houdt het mee op. De stad staat op het punt compleet onverwacht te worden overvallen door de Locust.

Wat ik vooral interessant vind, is hoe de personages omgaan met de situatie. Je ziet dat bij drie van de vier meteen de oorlogsmodus wordt ingeschakeld. Ze pakken wat ze kunnen vinden en gaan daarmee de vijand te lijf. Het zijn doorgewinterde militairen, maar je voelt dat ze hier absoluut niet op zitten te wachten, maar het is wat het is en daar moeten ze het mee doen.

Dit maakt het gevoel dat je in een oorlog zit realistischer. Je zou kunnen doen alsof ze allemaal zwaar getraumatiseerd zijn, maar juist de ingetogen manier waarop ze reageren geeft je het gevoel dat dit zeer ervaren militairen zijn die de nodige ellende hebben gezien. Ze kunnen ermee omgaan, maar geen mens met een gezond verstand zal ooit echt de vernietiging kunnen doorstaan waar soldaten vaak aan blootgesteld worden. Ook bij de beste Gears, zoals militairen in deze game worden genoemd, gaat de oorlog niet in de koude kleren zitten. Je merkt dat ze het allemaal meer dan beu zijn. Maar ze doen het, want dat is hun werk.

Het grootste slachtoffer is overduidelijk Kalona. In de lange trailer die werd getoond tijdens de XBOX Direct van afgelopen zomer werd het al aangekondigd. Deze stad krijgt het als frontstad zwaar te verduren. Dit is een understatement. Op een gegeven moment, al vrij snel in het verhaal, weet je niet meer wanneer je werkelijk op de begane grond staat of wanneer je onder de grond zit. Het gaat alle kanten op en het is een grafisch spektakel dat ik alleen maar ken van de beste singleplayer campaigns in Call of Duty.

De singleplayer campaign heeft wel het probleem dat hij wat aan de lange kant is. Er was een moment dat ik vond dat hij maar door bleef gaan. Iedere keer wordt het viertal afgeleid van de werkelijke missie en moeten ze iets doen om verder te komen. Daardoor zijn de vorderingen voor mijn gevoel af en toe wat langzaam. Ondanks dit alles is het een enorm spectaculaire achtbaanrit die zeker de moeite waard is om te spelen.

De game ziet er prachtig uit. Met een mooie grafische stijl en een stad die tijdens het verhaal letterlijk aan puin geschoten wordt. Ik heb begrepen dat er mensen zijn die hebben aangegeven dat de game niet genoeg kleuren bevat, maar dat valt wel mee. Ik denk dat het hele palet wel aan bod komt.

De combat bestaat uit het stop-and-pop-systeem waar deze serie bekend om staat, maar dan wel flink verbeterd. Vorig jaar kwam de remake uit van de eerste Gears of War en wat meteen opviel, was dat de besturing erg log aanvoelde. Draaien ging niet snel en ook in dekking richten met je wapen voelde heel traag aan. Dat was twintig jaar geleden zeer modern, maar loopt inmiddels achter.

In dit nieuwe deel is het allemaal hele stukken soepeler, maar verwacht geen wonderen. Je bent nog altijd een Gear met een enorm dik stalen harnas dat nogal wat gewicht met zich meebrengt. Je sjokt de hele game rond in dat loodzware gevaarte. Er zijn momenten dat je geen dekking hoeft te zoeken en daar is de combat veel soepeler dan eerder. Je kunt nu zonder al te veel problemen richten tijdens het lopen en dan schiet je ook redelijk raak. Je bent zelf dan wel behoorlijk kwetsbaar zonder dekking.

De wapens die je krijgt zijn ook niet veel anders dan in vorige games. Je hebt de standaard Mark 1 Lancer Assault Rifle. Het gaat hier om een standaard machinegeweer met een mes voor als de vijand te dichtbij komt. Al vroeg in het verhaal krijg je een update voor dit geweer met de Chainsaw Lancer Prototype, waarmee een kettingzaag in het geweer wordt gebouwd. Het resultaat is dat je op een heerlijke manier je vijand in twee stukken kan zagen als hij te dichtbij komt.

Dan zijn er veel andere algemene wapens die je altijd wel terugziet. De Gnasher is de shotgun in de game. De Gut-Puncher is een grenade launcher en de MX 8 Snub Pistol is het standaardpistool dat je altijd bij je hebt en nooit gebruikt. Ook krijg je een portie handgranaten in allerlei soorten en maten.

Ieder wapen heeft een maximum aantal kogels en je bent voor de rest van de game dan ook bezig met het verzamelen van kogels. Dit is niet heel moeilijk, want die liggen echt overal. Maar soms kom je er niet onderuit dat de kogels op zijn. Gelukkig laat iedere vijand zijn wapen vallen op het moment dat je hem naar zijn einde hebt geholpen. Het wapen kun je vervolgens gebruiken en zo kun je verdergaan tot het moment dat je bij een Supply Station bent en je weer je wapens naar keuze kunt kiezen.

De singleplayer campaign is een prima reden om deze game te spelen. Het is een waar spektakelstuk. Het is echter helemaal niet gemaakt om alleen te spelen. Je zit met een team van vier en alle vier de personages kunnen door een mens worden gespeeld. Je zult merken dat dit, zoals je kunt verwachten, voor- en nadelen heeft.

Je gaat het nadeel zien wanneer je in een team zit dat niet begrijpt dat als iemand neergehaald is, je moet helpen met reviven. Zodra dit wordt begrepen, kan een team zeker voordelen hebben. Er zijn momenten dat je alleen heel erg moet worstelen om de vijand te verslaan, terwijl je met een team kunt overleggen wie wat doet.

Zo is er een monster dat eruitziet als een soort ballon met billen en dat als wapen diverse kleine lampionnen uitpoept, die vervolgens allemaal projectielen op de spelers afvuren. Die kleine lampionnen zijn zo kapot als je erop schiet, maar het zijn er zoveel dat je er niet aan toekomt om te schieten op de grote ballon. Wanneer je in een team vecht, kun je afspreken dat er twee alleen maar schieten op de kleine lampionnetjes en twee anderen op de ballon met billen, want deze billen klappen niet zomaar uit elkaar. Daar heb je een hoop kogels voor nodig.

Wanneer je met een groep vrienden klaar bent met de campaign, maar nog niet klaar met de game, is er meer. Je kunt namelijk ook multiplayer doen. Er zijn eigenlijk twee modes die het noemen waard zijn. De eerste is de gewone multiplayer en de tweede is Horde Siege.

Ik vind persoonlijk dat het stop-and-pop-systeem niet werkt met multiplayer. Ik heb het met meerdere games geprobeerd, maar voor mij is het geen succes. Dat betekent niet dat niemand hiervan kan genieten, maar persoonlijk vind ik het niet geweldig. Wat er eigenlijk gebeurt, is dat je een wedstrijd krijgt wie het handigst is met de shotgun. Dat is nu duidelijk ook het geval. Wat wel leuk is, is dat ik geen potje heb gespeeld waarbij ik ook maar kon volgen wat er gaande was. Het voelde aan als een chaos en vaak zijn dat soort potjes wel de leukste.

Dan is er ook nog Horde Siege en dat is een modus waarin je duidelijk ziet dat de ontwikkelstudio keihard zijn best heeft gedaan om er iets moois van te maken. In deze mode speel je met drie groepen van vier en moeten alle groepen opdrachten uitvoeren. Je hebt de objectives en side missions. Allen leveren de punten op en uiteindelijk moet je ervoor zorgen dat je groep overleeft en wordt opgehaald.

Deze modus lijkt gemaakt voor liefhebbers van HELLDIVERS 2, die een systeem gebruiken dat erg lijkt op Horde Siege, maar op een iets andere manier is uitgewerkt. Persoonlijk vind ik Gears of War beter, omdat de combat op zijn minst net zo spectaculair is.

Het grote nadeel is dat je met deze modes altijd weer afhankelijk bent van een team van vier. Wanneer jij niet drie vrienden tot je beschikking hebt om te kunnen spelen, wordt de multiplayer in Gears of War al stukken minder interessant en dat maakt het voor mij lastig om deze game te spelen met het plezier dat ik zou willen hebben. Ik heb tenslotte niet ieder moment van de dag drie andere mensen tot mijn beschikking die met mij willen spelen.

Hier is wel een voordeel: net als in de singleplayer campaign kun je met bots spelen. Dit heb ik ook gedaan en dit is stukken moeilijker, omdat een team met alleen maar mensen nu eenmaal beter werkt dan dat je met drie bots moet spelen.

Gears of War: E-Day kan voor mij gerust de verrassing van het jaar genoemd worden. De singleplayer campaign is een waar spektakel met een verbazingwekkend goed verhaal waar je je vingers bij kunt aflikken. Dit is grafisch vuurwerk dat je niet vaak ziet en ik kan iedereen adviseren om deze game te gaan spelen.