Ghostbusters: The Video Game

Een port van een port. Dat klinkt hetzelfde als een Dembele mee te laten doen met het Nederlands Elftal; een onmogelijk iets. Toch kan het, bewijst ontwikkelaar Red Fly Studio met de PSP-versie van Ghostbusters: The Video Game. Deze versie is namelijk een port van de PS2-versie, die daarvan weer een port is van de Wii-versie. Aangezien de PS2-versie niet van goede kritieken kon genieten, hielden wij ons hart vast met wat we konden verwachten op de draagbare spelcomputer van Sony.

De spits wordt bij dezen alvast afgebeten: Ghostbusters: The Video Game is voor de PSP een draak van een spel geworden. Waar de Xbox 360- en PS3-versie uitblonken in zowel het grafische als het speltechnische aspect, is deze versie gewoon helemaal niet leuk om te spelen. Om te beginnen komt dit doordat de hele filmsfeer van de Ghostbusters als sneeuw voor de zon is verdwenen. Zo is de realistische stijl vervangen door kinderlijke graphics en is de spanning bij het spokenvangen nergens te bekennen.

Deze zoekgeraakte spanning is te wijten aan de gameplay, die in de PSP-versie op de kop is gegaan. De spoken die nu een stuk moeilijker te vangen zijn, zijn hier een perfect voorbeeld van. Aangezien de PSP geen gebruik maakt van een analoge stick, gaat het vangen van deze spoken nu met de drukknoppen. Gamers die bekend zijn met de PS3-en/of Xbox 360-versie weten dat de spoken razendsnel door de zalen zwerven. Dit is in de PSP-versie op onverklaarbare wijze onveranderd gebleven. Wanneer je een ietwat andere besturing voor je kiezen krijgt, mag je toch wel verwachten dat de snelheid van de vijanden daarop aangepast wordt. Niet dus en daarom is het des te frustrerender dat je in de knoop raakt met de knoppen die je moet gebruiken.

Net als de PSP-versie van LittleBigPlanet heeft ook Red Fly Studio concessies moeten doen op het gebied van gameplay. Een voorbeeld hiervan is de mate van destructie, die drastisch naar beneden is gehaald. Bij de grotere broers zwierven er bij de gevechten tientallen objecten door de lucht, terwijl dit bij de PSP-versie beperkt wordt tot een handjevol voorwerpen. Ondanks deze bewuste beperking is het opmerkelijk dat de framerate alsnog inzakt bij dit soort momenten. Woorden schieten te kort om Red Fly Studio te bekritiseren op dit gebied. Bovendien zijn de minpunten van de PS2-versie ook hier weer van de partij. Zo zijn er wederom grafische fouten te bekennen, loopt het spel soms vast en verdwijnen zo nu en dan muziek-en geluidseffecten. Over het geluid gesproken: wellicht dat de titelsong en de originele stemmen van de Ghostbusters het enige positieve zijn aan deze draak van een versie.

Conclusie

De PSP-versie van Ghostbusters: The Video Game is het ideale voorbeeld dat zoveel overzettingen nooit goed kunnen zijn voor een spel. Werkelijk alles wat slecht was aan de PS2-versie, is op deze draagbare spelcomputer nog slechter gemaakt. De mislukte graphics, de zoekgeraakte spanning, de mate van destructie en ga zo maar door. Dat Red Fly Studio het gevoel van de Ghostbusters-serie niet heeft weten te creëren is reden genoeg om het spokenvangen dit keer over te slaan.