HORSES presenteert zichzelf als een stille film, compleet met zwart-witbeelden en het constante geluid van een draaiende videoband. De game maakt veelvuldig gebruik van extreme close-ups om alledaagse zaken vervreemdend te maken. Wanneer de boer spreekt of grijnst, zie je zijn mond van oncomfortabel dichtbij. Het effect is verontrustend zonder expliciet te zijn.
HORSES gebruikt ook een mix van in-game graphics met echte live-action-beelden. Bepaalde acties triggeren korte filmpjes in plaats van gerenderde scènes. Deze plotselinge overgangen tussen cartoony graphics en realistische beelden creëren een constante dissonantie die perfect past bij de thematiek. De visuele stijl is bewust gekozen en hoewel de cartoony graphics niet voor iedereen zullen werken, ben ik achteraf blij dat de ontwikkelaar niet voor realisme heeft gekozen.
Een zomerbaantje
De setup is simpel. Je speelt als Anselmo, een jongeman wiens ouders vinden dat hij wat karaktervorming nodig heeft. De oplossing? Een verplichte vakantiejob van veertien dagen op een afgelegen boerderij. Vrijwel onmiddellijk ontdek je dat de paarden op deze boerderij geen paarden zijn. Het zijn naakte mensen die paardenmaskers dragen en gedwongen worden zich als vee te gedragen. Ze worden zowel fysiek als mentaal mishandeld door je werkgever. Als speler doorloop je alle veertien dagen die Anselmo op de boerderij doorbrengt. Elke dag bestaat uit taken rond de boerderij zijn moestuin en diens "vee". Naarmate het spel vordert, worden de opdrachten extremer en confronterender.
De banaliteit van het kwaad
Hier raakt HORSES aan zijn kernthema: de gedachteloze gehoorzaamheid waarmee mensen vaak meewerken aan wanpraktijken onder het mom van "ik doe gewoon mijn werk". Het is een ongemakkelijke spiegel die de game je voorhoudt. Als speler voer je de dagelijkse taken uit, waarbij je steeds vaker stilstaat bij wat je eigenlijk aan het doen bent. Die reflectie is precies wat de maker beoogt.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie