Journey: Collector's Edition

Thatgamecompany profileerde zich de afgelopen jaren als een van de meeste eigenzinnige ontwikkelaars van de game-industrie. Met games als Fl0w, Flower en Journey gooide het bedrijf hoge ogen bij zowel de gamers als de critici, die de games overladen met lofgezang. Dit legde thatgamecompany zeker geen windeieren, en na drie succesvolle games vertrekt het bedrijf onder de beschermende vleugel van Sony vandaan. Als zijnde een afscheid brengt het nog exclusief voor de PlayStation 3 Journey: Collector’s Edition uit. Een eerbetoon aan de vruchtbare samenwerking of een trap na aan Sony?

Ondanks wat de naam doet vermoeden is Journey: Collector’s Edition meer dan de game met leuke extraatjes. De disc bevat namelijk behalve Journey ook Fl0w en Flower en drie gloednieuwe minigames. Een totaaloverzicht van het Curriculum Vitae van thatgamecompany dus. Om dit idee in ere te houden zullen alle zes de games dan ook apart besproken worden op de volgorde dat ze zijn uitgekomen, en we beginnen met…

Fl0w
Thatgamecompany’s eerste game en tevens degene waarmee een lucratieve deal met Sony mee werd verdiend. Met meerdere nominaties en de winnaar van de meest verkochte downloadgame op PSN in 2007 en beste downloadgame van 2008 op de Game Developers Conference Awards was Fl0w gelijk een schot in de roos. Spelers nemen plaats in een wereld zoals je deze normaal alleen onder een microscoop zou zien. In de wereld speel je een wezen van slechts enkele cellen dat moet groeien door kleine wezens te verorberen. Natuurlijk is de voedselketen niet in je voordeel, en je zult dan ook op je hoede moeten zijn voor grotere wezens die jou juist zien als een smakelijk tussendoortje.


Wanneer ze te dichtbij komen, kun je vlug op X-knop rammen op een boost te krijgen en weg te komen. De X-knop is dan ook de enige knop die je zult gebruiken aangezien de game verder bestuurd wordt met de Sixaxis, iets wat niet zo prettig werkt als gehoopt. Dan is dan ook gelijk het enige grote minpunt aan een verder heel leuk concept. En hoewel Flow is een klein half uur is uit te spelen , zal je toch wat meer moeite hebben als je alle trophies wilt verdienen, en bovendien was hij als downloadtitel heel goedkoop.
Sucscore: 74 uit 100

Flower
Thatgamecompany’s tweede game zag het licht in 2009. Tegen de verwachting van de makers in werd de game een groot succes. Door met Flower onder andere de Best Independent Game Award 2009 van Spike Video Game Awards en Casual Game Of The Year Award van de Academy Of Interactive Arts And Science te winnen stond de ontwikkelaar wederom in de schijnwerpers. De makers noemden Flower dan ook geen game maar een beleving, een insteek die ze ook voor Fl0w gebruikt hadden en later zou toepassen in Journey.

In Flower krijgen spelers controle over de wind. Door de wind met de Sixaxis te controleren , kon een bloemblaadje door grote semiopen werelden geloodst worden. Verrassend genoeg werkte de Sixaxis in deze game wel naar behoren en spelers ondervonden dan ook geen moeite in het reizen door de levels, zelfs niet met de boost van een willekeurige knop.

Door het bloemblaadje tegen andere bloemen te laten botsen, bloeien deze op en wordt je bloemenketting langer. Het doel is in elk level minimaal de sleutelbloemen te raken om cruciale gebeurtenissen te triggeren. Maar hoe meer bloemen je raakte des te mooier zal de bloem in het hoofdmenu, dat het desbetreffende level representeert, gaan bloeien, en dat is het uiteindelijk doel.

Mede door de minimale insteek en gebrek aan tekst en uitleg, weet Flower spelers in een bijna hypnotische trance te trekken. Een glimlach hoort bij de prachtige weides van het eerste level, maar onbewust daalt je humeur wanneer je in de stormen van level vijf beland bent. De audio, waar menig triple A-game nog een puntje aan mag zuigen, ondersteunt deze emoties perfect. Thatgamecompany had gelijk: dit is géén game, dit is een emotionele achtbaan.
Subscore: 87 uit 100

Journey:
De meest recente game van thatgamecompany werd bedolven onder prijzen en lovende kritiek. Het is dan ook niet voor niets dat dit de naam is die op het hoesje prijkt. Als Flower een emotionele achtbaan was, dan is Journey Sergey Rachmaninovs Piano Concerto No 2 in Do mineur.

Vanaf het moment dat de eerste noot de klankkast van de piano verlaat is de toon gezet. De diepe, trieste klanken beelden een gevoel van leegte uit, net zoals je die ervaart in het begin van Journey. De symfonieën volgen elkaar steeds sneller op en net wanneer de muren op je af lijken te komen stopt het…

Je karakter loopt steeds verder over de rustige paden die voor hem liggen, gewapend met enkel zijn sprong en zijn zang. Wanneer je bijna gekalmeerd bent zwiepen de violen op en nemen ze monsters met zich mee. De gigantische wezens laten je wederom voelen hoe nietig je bent en wrijven erin hoe weinig je kan aanrichten tegen deze overmacht.

Terwijl de strijkers ondersteuning krijgen van de koperblazers ren je voor je leven. Bij elke uithaal vrees je voor de tanden van je nachtmerrie en wil je weg uit deze hel. Wanneer het geluid wegebt kijk je op, en daar is de piano weer, en nu killer dan tevoren. Meer dan ooit sta je er alleen voor op je weg naar de bergtop van je Journey. De weg is zwaar, maar wees niet bang.

Want aan het einde van elke passage verandert het stuk, zo wispelturig is Rachmaninov. Het einde geeft rust, kalmte, stilte... tot het omslaat in een euforisch orgasme van klanken en beelden! Je hart racete en wederom vervaagt de wereld om je heen en bestaat enkel dat wat de maker wil wat je ziet. Thatgamecompany had weer gelijk. Journey is geen game, het is een ervaring. Een reis zonder doel, maar waarvan ik blij ben hem gemaakt te hebben.
Subscore: 93 uit 100

Extra’s
Wie het nog een beetje kan volgen naar mijn toeneemt abstracte verhalen zal zich wellicht herinneren dat ik in de eerste alinea sprak over extra’s. Deze extra’s zijn exact wat je verwacht van een Collector's Edition. Artwork, soundtracks en concept art, al is het spijtig genoeg allemaal on disc. Toch biedt het voor degene met aspiraties in de game-industrie een prachtig beeld op het werk van een unieke ontwikkelaar. Verder mogen spelers ook een gratis maand PS Plus verwachten (enkel in US SEN-store) evenals drie minigames. Games zijn hier wel van toepassing, maar verwacht er niet teveel van. Zelfs als mobiele games zouden ze op GameQuarter een hele dikke onvoldoende krijgen.

Conclusie

Dat Journey: Collectors Edition drie games bevat die iedere serieuze gamer gewoon in zijn bezit moet hebben staat buiten kijf. De vraag is alleen of je deze collectie wel wilt. Als jij bereid bent om extra te betalen voor een doosje met disc, de extra’s en het idee dat deze topgames in je kast pronken raad ik je aan gelijk naar een importwinkel te rennen om de game te kopen. Alle andere wijs ik naar de SEN-store.