King Arthur: Knight's Tale

Toen in april van dit jaar King Arthur: Knights Tale verscheen, vroeg ik al snel om een review key. De TRPG is één van mijn favoriete genres, maar komt meestal met een anime-sausje of als een van de vele Warhammer-titels. Een spel dat het helemaal anders aanpakt zag ik daarom direct zitten.

Die review key arriveerde, door een technisch probleem, pas in augustus bij GameQuarter. Niet bepaald op tijd meer voor een 1.0 review zoals we die oorspronkelijk voor ogen hadden, maar het is ook zonde om er dan maar niets mee te doen. En dus hebben we eens gekeken hoe de game is nu die in versie 1.2.2 is aanbeland.

Geen hero king Arthur

In Arthuriaanse legendes is koning Arthur dé held. Niet vreemd natuurlijk gezien de naam. Hij was echter verre van perfect, getuige het feit dat hij een bastaard op de wereld zette met zijn eigen halfzus. Deze bastaard was Mordred, een ridder die de bijnaam Dread Knight kreeg en in vele vertellingen van de legendes degene is die Arthur bijna de das om doet.

In Knight’s Tale is dat niet anders, alleen doden de twee zwaargewichten elkander nu in hun laatste strijd. Arthur, als de held van de legendes, wordt vervolgens meegenomen naar Avalon om zijn welverdiende rust in het hiernamaals te krijgen. Althans zo had het moeten gaan. In werkelijkheid is zijne hoogheid niet in staat om in het reine te komen met zijn overlijden en als gevolg stort hij het hele rijk in chaos.

De Lady of the Lake, een bijna goddelijke entiteit in deze mythos, besluit dat ze dit niet op zijn beloop kan laten. Maar zelfs met al haar gaven is ze niet in staat om de gevallen Once and Future King een halt toe te roepen. In haar wanhoop richt ze zich daarom op de enige krijger die ooit Arthur leven in gevaar kon brengen: Sir Mordred. Onze held van twijfelachtig moraal in dit verhaal.

De tafel zonder hoeken

Zelfs met de wijsheid van de Lady aan zijn zijde, is de herrezen Mordred geen eenmansleger die de duistere krachten van Arthur moeiteloos kan trotseren. Jouw doel in dit avontuur van makkelijk zeventig uur is daarom om sterker te worden, jouw eigen ronde tafel te vormen, Camelot te herbouwen en gebied te vergaren. Je moet om dit te bereiken wetten passeren, grondstoffen verzamelen en ingrijpen in conflicten om het koninkrijk op te laten bloeien, evenals vertrouwelingen aanstellen, gewonde ridders laten herstellen en meer. Maar dan wel babystapje voor babystapje.

Dit klinkt allicht als kritiek, maar zo is het zeker niet bedoeld. Het idee dat jouw leger opbouwen voor de verandering eens meer is dan personeel verzamelen en levels grinden is er een die me zeer aanspreekt. Oorlog is in de meeste gevallen een lang uitgerekte strijd waarin terrein slechts mondjesmaat verloren of gewonnen wordt. Dit vertalen naar een videogame klonk mij daarom als muziek in de oren. In de vertaalslag is echter ergens iets verloren gegaan.

Oorlogje spelen

In de opening van King Arthur zien we een grootse veldslag. Twee legers botsen met elkaar, aangevoerd door enkele prominente ridders en tovenaars. Dat is niet wat de game daarna biedt. In plaats daarvan trek je er met vier ridders op uit om als ware tanks complete legers zombies, bandieten en monsters aan jouw zwaard te rijgen. Vergeet grootse veldslagen; in de meeste gevallen moet de nieuwe koning van Camelot er op uit trekken om een dorpje te bevrijden of bossen te verkennen.

Was dit in een boeiend jasje gestoken en met een rode draad aan elkaar gepraat, dan was dit absoluut geen probleem geweest. Maar dat is waar de schoen juist wringt. Alles in King Arthur: Knight’s Tale wordt met grote woorden en melodrama gebracht, echter de schaal waarop gebeurtenissen zich afspelen reflecteert dit niet. Bovendien is de voice acting in sommige gevallen zo dramatisch dat Monty Python and the Holy Grail in mij op bleef komen. Mordred zelf is erg sterk ingesproken, maar dat kan niet van de voltallige cast worden gezegd.

Immersie in schaal

Natuurlijk is het niet eerlijk om mijn eigen verwachtingen op de game te forceren. Dat ik het gevoel heb dat dit slagveld grootser zou moeten zijn, betekent niet automatisch dat ontwikkelaar NeoCore iets fout heeft gedaan door een ander pad te bewandelen. Er is echter een reden dat veel TRPG’s je veel meer units laten besturen of die units de vorm geven van minilegertjes. Een grotere schaal geeft je meer strategische opties en een interessanter slagveld om die op tot uitvoering te brengen. Een speelveld dat vier ridders te voet kunnen trotseren, is door de aard ervan direct enorm beperkt. En dat breekt Knight’s Tale in mijn beleving na een uur of tien op.

Gevechten vervallen in die tijd tot schermutselingen die je in enkele minuten voltooid, met tien plus vijanden die doorgaans uit veelal zwakke units als standaard zombies of schavuiten bestaan. Er zijn interessante conflicten met unieke en boeiende vijanden, maar die zijn als spelden in een hooiberg die grotendeels bestaat uit eentonige aanvaringen op repetitieve maps. Maps die je tussendoor kunt verkennen, maar die eigenlijk beter in zijn geheel verwijderd hadden kunnen worden om gewoon van grote confrontatie naar grote confrontatie te gaan. 

Conclusie

Op papier had King Arthur iets heel interessants kunnen worden. Een andere kijk op de bekende mythos en een trage, realistische aanpak zorgen voor een duister verhaal dat de tijd neemt om zich op te bouwen. Helaas haalt de vulling die opzet deels onderuit, dankzij aanvaringen die qua grootte en intensiteit geen eer doen aan de opzet.