Little Witch Academia: Chamber of Time

Er was een tijd waarin de term licentiegame gelijk stond aan kwalitatief uitermate teleurstellende producten. Vooral zo rond de eeuwwisseling kon geen tekenfilm of bioscoopfilm zonder een begeleidend interactief product van dubieuze makelij, die enkel en alleen bedoeld was om te kapitaliseren op de bijbehorende franchise. Maar tijden zijn veranderd. Licentiegames bestaan nog wel, maar zijn nog slechts zelden snel gemaakte producten die op dezelfde dag als een film of serie moeten uitkomen, wat de kwaliteit ten goede is gekomen. Vooral Japanse licentiegames, zoals die van Attack on Titan, Dragon Ball en Sword Art Online, geven het goede voorbeeld en worden daarom met regelmaat onder handen genomen door onze redactie. Mag Little Witch Academia zich spoedig bij deze namen voegen? Wij zochten het voor jullie uit.

In Little Witch Academia: Chamber of Time is de zomervakantie aangebroken voor de heksen van Luna Nova. Atsuko ‘’Akko’’ Kagari mag echter niet gaan genieten van haar vrije dagen. Na de zoveelste magische blunder waarmee ze een docente in gevaar heeft gebracht, wordt ze opgedragen om als straf de volledige bibliotheek van de school op orde te maken, hetgeen een klus is die haar in haar eentje het leeuwendeel van haar vakantie zal kosten. Met frisse tegenzin begint ze daarom aan het helse karwei, alleen om er al snel bij in slaap te vallen. Hierdoor merkt ze niet dat iemand een boek in de stapel legt die er eigenlijk niet thuishoort. En wanneer ze het boek in de kast zet, begint het avontuur.

Ondergronds hok

Een van de boekenkasten in de bieb schuift na het plaatsen van het boek plotseling opzij en onthult een mysterieuze deur die tot een ondergrondse kamer leidt. Hier vindt ze een gigantische zandloper, evenals een deur met een magisch zegel, die Akko en haar vriendinnen naar een door monsters bevolkte kerker brengt.

Eens hier aangekomen laat de game zien dat het verrassend genoeg een side scrolling beat ‘em up is zoals velen van ons die vroeger speelden in de arcadehal. Akko kan een lichte, medium en zware aanval uitvoeren en kan, zolang als dat haar MP het toestaat, magie gebruiken om vijanden van afstand te bestoken. Zo ontdoe je kamer na kamer van monsters, tot je uiteindelijk de uitgang vindt en terugkeert naar de Chamber of Time, om vervolgens doodvermoeid in je bed te kruipen.

De volgende dag is Akko vastberaden om de verloren tijd in te halen. Op weg naar de bibliotheek wordt ze echter voor de gek gehouden door enkele medeleerlingen, die hun gesprekken met Akko van de dag ervoor exact nadoen. Tot overmaat van ramp zijn ook nog de boeken die je reeds had opgeruimd wederom terug op de tafel gelegd op éxact dezelfde wijze als de dag ervoor. Iemand wilt onze hoofdpersoon wel heel graag voor de gek houden…of toch niet?

Na enkele dagen die exact hetzelfde lopen ontdekken Akko en haar vriendinnen dat het openen van de ondergrondse kamer heeft gezorgd voor een timeloop. De enige die zich er echter van bewust zijn, zijn zij die de kamer betreden hebben. Voor de rest van de wereld (of in ieder geval Luna Nova) is het business as usual. Het is daarom aan Akko, Sucy, Lotte, Diana, Amanda, Constanze en Jasminka om het geheim van de Chamber of Time te ontrafelen en uit deze eindeloos herhalende dag te ontsnappen.

Meppen maar

De gameplay die hierop volgt is op te splitsen in twee delen. Allereerst zijn er de beat ‘em up-segmenten die eerder ter sprake kwamen. Je bestuurt één van de zeven heldinnen die aan de timeloop heeft kunnen ontsnappen en gaat samen met twee van de andere naar een van de dungeons die je ontgrendeld hebt. Welk level je bezoekt is afhankelijk van welke sleutel je gebruikt om de deur te openen, al is er desondanks wel een element van willekeur betrokken. Want hoewel de lay-out van een dungeon verbonden is aan de sleutel, kunnen de vijanden die het hun thuis noemen evengoed variëren.

Elk van de zeven karakters heeft duidelijke sterke en zwakke kanten die ze geschikt maakt voor een bepaalde speelstijl. Akko doet het meeste denken aan een traditioneel beat ‘em up-karakter en zal noodgedwongen dicht bij haar vijanden moeten komen om te compenseren dat ze nauwelijks aanleg voor magie heeft. Lotte daarentegen heeft juist bergen MP en kan dus flink magische aanvallen spammen, maar is door het gebrek aan fysieke technieken vrij hulpeloos wanneer ze moet herladen.

Sucy maakt gebruik van haar kenmerkende paddenstoelen, waarmee ze een feitelijke eindeloze magievoorraad heeft. Haar postuur staat haar echter niet toe om te rennen, waardoor een aanval met haar ontvluchten een hele kluif is.

Amanda en Diana zijn beiden vrij gebalanceerde karakters, al neigt de eerste meer naar fysieke vaardigheden, terwijl de tweede haar forté meer bij magie ligt. Als je niet weet wat je te wachten staat, is een van deze karakters dan ook altijd een slimme keuze.

Jasminka en Constanze zijn tenslotte de vreemde eenden in de bijt. Jasminka is een combinatie van tank (met veel HP en hoge verdediging) en healer, terwijl Constanze het hele magiegebeuren grotendeels links laat liggen en door levels rent met een vuurwapen dat eindeloos spreuken kan vuren. Dat zou natuurlijk nogal ongebalanceerd zijn, ware het niet dat Constanze veruit het minste HP van de zeven heldinnen heeft.

Sweet loot

Na het voltooien van een level worden de karakters die je gebruikt hebt voorzien van XP en wordt je beloond met willekeurige loot. Dit zijn toverstaffen, armbanden, ringen en kettingen die bepaalde stats verhogen en waarvoor de heks in kwestie een minimaal level bereikt moet hebben, waardoor je niet zelden zal moeten grinden. Gelukkig is dat geen ramp. Want hoewel LWA: COT als een beat ‘em up zijnde niets bijzonders is, is het tenminste adequaat genoeg om leuk te zijn. Maar dan is daar het tweede deel van de gameplay: de school verkennen.

Zoals gezegd moet je sleutels hebben om verschillende kerkers te kunnen openen, welke verstopt zijn binnen de muren van Luna Nova. Akko moet daarom haar eindeloze zee van tijd gebruiken om deze sleutels te vinden en bemachtigen, opdat onze groep een stapje dichter bij de waarheid komt. En dat is een klotekarwei!

Majora’s Mask bewees jaren geleden al dat een timeloop een geweldig middel kan zijn om unieke gameplay-elementen tot leven te brengen. Puzzels die inspelen op voorkennis, wijzigingen die overgedragen worden tussen cycli en vaardigheden die je kunt gebruiken om deze keer wél een verschil te maken zijn hiervan slechts enkele voorbeelden. Maar Chamber of Time heeft niets van dit. Wat het wel heeft is een eindeloze reeks aan fetch quests en variaties hierop.

Duurt lang

Welke tekenfilm je vroeger ook keek, er was altijd wel ergens een aflevering waarin de hoofdpersoon iets wilde hebben van een ander, en daarvoor ruil na ruil na ruil moest doen. Little Witch Academia is een interactieve kijk op deze episode, maar dan wel één die 25+ uur duurt. Je krijgt werkelijk niets in de game gedaan zonder gigantische omwegen te nemen, waarbij je bovendien ook nog eens rekening moet houden met de tijd die maar doortikt en karakters naar andere plekken blijft brengen terwijl jij je de pleuris rent om bij ze te komen.

Denk je bij jezelf dat een beetje fast travel dat probleem wel oplost, dan zit je ernaast. Chamber of Time heeft inderdaad een fast travel-systeem gebaseerd op de magie van de heksen, maar omdat je in de school ten alle tijden Akko bestuurt, de meest incompetente heks ooit, kun je zelfs een simpele teleporatiespreuk niet uitvoeren zonder dat je een drankje neemt voor een boost. En deze drankjes kun je enkel kopen met speciale valuta die willekeurig dropt in de dungeons. Little Witch Academia mag dan wel prachtig ogen, met art en cutscenes die zo in de anime hadden kunnen zitten, evenals voice acting van de originele cast, maar na Nova Luna dertig keer doorkruist te hebben, kon ik het toch echt niet meer zien. Helaas zat mijn avontuur er toen nog lang niet op.

Conclusie

Little Witch Academia: Chamber of Time is een perfect voorbeeld van waarom licentiegames jaren geleden uit de gratie vielen. Het spel weet de sfeer en het uiterlijk van het bronmateriaal perfect te repliceren, maar combineert dit met gameplay die zó generiek en langdradig is, dat het voelt alsof je aan het werken bent. En dat is niet waar ik, of wie dan ook, een videogame voor op wilt pakken. Wij gamers willen vermaakt worden, en op dat vlak schiet het spel simpelweg tekort.