Mario & Luigi: Bowser's Inside Story + Bowser Jr's Story

Mario Mario kennen we natuurlijk allemaal als Nintendo’s bekende loodgieter/basketballer/soldaat/kart racer/avonturier/voetballer/archeoloog/danser/dokter/bakker. Maar hij en zijn broer speelden ook al meermaals de hoofdrol in hun eigen RPG-serie, die simpelweg de Mario & Luigi-serie heet. Een van diens delen, Bowser's Inside Story, verscheen op de DS en ontving recent een remake met een extra content.

Dat Mario & Luigi: Bowser’s Inside Story + Bowser Jr.’s Journey, zoals de game voluit heet, meer is dan een simpele port, valt niet te missen. De originele game voor de Nintendo DS had gepixeleerde, tweedimensionale graphics zoals je die tien jaar geleden overal zag. Voor de 3DS-versie is de game echter van de grond af aan opnieuw opgebouwd met driedimensionaal ogende graphics en een bijbehorende nieuwe look. Hiermee krijgt het een meer hedendaags uiterlijk, al vind ik persoonlijk dat een hoop charme van het originele spel hiermee verloren gaat. Gelukkig is aan de rest van de game niet zo heel veel gewijzigd.

Dit is té intiem!

Wanneer Bowser voor de zoveelste keer wordt afgeranseld door Mario, is hij vastberaden om de in rood gehulde held koste wat het kost te verslaan. Hij gaat daarom maar wat graag in op het aanbod van een mysterieuze verkoper, die beweert een paddenstoel te hebben die hem van de benodigde kracht kan voorzien. Maar als iets te goed klinkt om waar te zijn, is het dat meestal ook.

Na het nuttigen van de schimmel raakt Bowser in een trance, waarna hij terugkeert naar Peach's kasteel. Hier gebruikt hij zijn mond als een overmaatse stofzuiger en inhaleert hij niet enkel Mario en Luigi, maar ook Peach, verschillende Toads en een star sprite genaamd Starlow. Gelukkig vergeet hij echter te kauwen, waardoor iedereen heelhuids in de bruut zijn lichaam ontwaakt.

Laat me eruit!

Levend of niet; gevangen zitten in het lichaam van een overgroeide hagedis is niet bepaald een prettig vooruitzicht. De Mario-broers beginnen daarom vrijwel direct met het zoeken naar de uitgang van dit vlezige labyrint. Bowsers lichaam is nogal vreemd en bevat niet enkel platformen, warp pipes, vijanden en blokken, maar ook schakelaars die dingen in zijn lijf wijzigen. Vaak verandert dit enkel iets in de slechterik zijn ingewanden zelf, maar zo nu en dan merkt de bruut er daadwerkelijk iets van, zowel in positieve als negatieve zin.

Terwijl de loodgieters stampij maken in Bowsers lichaam, weet de koopa koning zelf niet van zijn besnorde bezoekers. Hij ontwaakt midden in het bos uit zijn foodcoma en heeft geen flauw benul van wat hij gedaan heeft. Maar al snel staat hij wederom oog in oog met de verkoper, die zich voorstelt als de schurk van dienst: Fawful.

Fawful staat door zijn eerdere stunt natuurlijk al op de shit list van onze vuurspuwende hagedis. Wanneer hij echter ook nog de intentie om Bowsers kasteel over te nemen kenbaar maakt, is diens geduld al snel op. En dus haast hij zich naar zijn thuis om de invasie af te slaan.

Wisselwerking

Hoewel de perikelen van onze drie helden op de eerste oogopslag los van elkaar staan, is het belangrijk om te onthouden dat Mario en Luigi nog altijd gevangen zitten in het lichaam van de koopa koning en dus feitelijk alles meekrijgen wat er gebeurt. Sterker nog: niet zelden zorgen acties van de schurk voor veranderingen in zijn lichaam, die de broers kunnen gebruiken om verder te komen. Anderzijds kunnen zij ook invloed op Bowser uitoefenen door hem van binnenuit te besturen. Zo kan Bowser gulzig water drinken om bepaalde gebieden te laten overstromen, waardoor ons duo er doorheen kan zwemmen, terwijl zij hem van een adrenaline boost kunnen voorzien op het moment dat hij in gevaar is. Dit zorgt voor een interessante wisselwerking, waarbij de werking van een lichaam natuurlijk heel losjes wordt geïnterpreteerd.

Deze wisselwerking steekt veelal de kop op bij de vele puzzels die Bowser's Inside Story rijk is en laat je problemen vanuit twee perspectieven benaderen, welke je vaak beide nodig hebt om tot een oplossing te komen. In eerste instantie is dit leuk en interessant, maar zo nu en dan maakt de verwondering plaats voor irritatie. Enkele obstakels worden namelijk onnodig langdradig gemaakt en vereisen dat je met grote regelmaat wisselt om hetzelfde soort obstakel herhaaldelijk te overwinnen, hetgeen het tempo van de game volledig onderuit haalt. Als een puzzel je echt moet laten nadenken is dat natuurlijk geen probleem, maar van echte hersenkrakers is in dit spel geen sprake, hetgeen eigenlijk logisch is als je je bedenkt dat het ook door jongere gamers gespeeld wordt.

Meppen met mate

Een andere plek waar dit tot uiting komt, is in de combat van het spel. Technisch gesproken zijn de Mario & Luigi-games turn-based RPG’s, vergelijkbaar met dingen als Final Fantasy en Pokémon, maar de spellen van de loodgieters gaan wel een stuk minder diep dan deze voorbeelden. Zowel de Mario’s als Bowser hebben twee soorten aanvallen tot hun beschikking, welke effectief zijn tegen andere soorten vijanden. Hiernaast hebben ze twee verdedigende moves, welke ook enkel effectief zijn in specifieke situaties, aangevuld door items en een handjevol speciale moves die je slechts beperkt kunt gebruiken. Er zijn geen skills die je kunt opwaarderen, geen skill points om te investeren, geen klassen om te ontgrendelen en geen summons om vrij te spelen. Turn-based is de game zeker, maar het RPG-aspect wordt beperkt tot het levelen van je karakters en kiezen aan welke stats je bonuspunten toekent.

Met een laagdrempelig gevechtssysteem als dit lijkt het voor de hand liggend dat aanvaringen met vijanden al snel eentonig worden. En wanneer je een specifieke vijand voor de vierde of vijfde keer tegenkomt, valt dat zeker niet te ontkennen. Elke nieuwe aanvaring is echter weer plezierig door de manier waarop wordt voortgebouwd op de fundamenten van turn-based combat.

Normaal gesproken is de speler zijn input bij een turn-based game beperkt tot het geven van een commando en eventueel selecteren van een doelwit. Maar niet bij de Mario & Luigi-games. Elke aanval en elke verdediging is namelijk gebaseerd op timing, waardoor je in principe een gevecht volledig kan doorlopen zonder ooit schade op te lopen. Je zal echter wel bij elke tegenstander opnieuw moeten uitvogelen wat hun aanvalspatroon is, wat het gebrek aan diepgang in de onderliggende systemen grotendeels goed maakt. Alleen tijdens boss fights, die niet zelden ruim tien minuten in beslag nemen, is dit een nadeel, omdat de lol er dan wel van af is. Maar gelukkig krijg je er daar niet al te veel van in dit bijna dertig uur durende avontuur.

Een beetje vernieuwing

Naast de remake van Bowser's Inside Story bevat deze game ook een nieuwe mode, waarin Bowser Jr. de hoofdrol mag vertolken. Dit avontuur speelt zich tegelijkertijd af met de andere twee verhalen, maar heeft er niet direct invloed op. Alpha Dreams had hierdoor de vrijheid om meer te veranderen dan de hoofdpersoon. Wanneer je als Bowser Jr. speelt, wordt namelijk het volledige gevechtssysteem omgegooid.

In deze nieuwe mode vecht je niet rechtstreeks, maar laat je minions het vuile werk voor je opknappen in veldslagen die zich grotendeels automatisch afspelen. Jouw input is hierbij beperkt tot speciale acties, orders geven en zo nu en dan quick time events. Het is objectief niet beter dan wat je eerder voorgeschoteld kreeg, maar wel een welkome afwisseling op de reeds gepresenteerde formule. En je weet wat ze zeggen: verandering van spijs doet eten.
 

Conclusie

Met de remake van Bowser's Inside Story mag dan wel visueel wat charme zijn opgeofferd, maar aan de gameplay is niet getornd. De turn-based combat lijkt in eerste instantie oppervlakkig, maar blijft leuk door de actieve input die je als speler moet leveren. Enkel in een handjevol puzzels en langere boss fights laat de game echt steken vallen, maar die pakt het mooi weer op in de nieuwe mode die net genoeg verandert om leuk te blijven.