Kleinschalig
Waar ik iets minder positief over ben, is het feit dat je in elk gevecht slechts drie helden op sleeptouw mag nemen. Met de aankomende DLC erbij, heb je een kleine twintig karakters tot jouw beschikking en zelfs als je meerekent dat ze in een missie gewond kunnen raken en daarom moeten herstellen, zul je door dit limiet sommige helden zelden tot nooit gebruiken. Dit is meer zonde dan slecht, echter maakt het ook gevechten nogal kleinschalig van aard.
Natuurlijk hoeft niet elke confrontatie een Battle of New York of finale van Endgame te zijn, maar ik had met name in de story missions graag gezien dat ik op sommige cruciale momenten meer helden onder de knoppen had dan dat nu het geval is. Waar heb je anders een team voor? Al zeg ik dit ervan uitgaand dat hier nooit verandering in komt; iets wat ik zelf niet heb kunnen controleren. Tot mijn grote schaamte heb ik de credits op het moment van schrijven namelijk nog niet mogen aanschouwen.
Dit heeft niet te maken met de grootte van de game, die makkelijk de zestig uur passeert als je tijd investeert in jouw teamleden. Ik wist dat het spel groot zou zijn en had de tijd ervoor vrijgemaakt. Ook had het niets te maken met de moeilijkheidsgraad, die de game mij meerdere keren voorstelde omhoog te schroeven als ik weer eens te fanatiek aan het grinden was en in twee beurten een gevecht beslechtte in mijn voordeel. Nee, de reden was dezelfde als de reden waarom ik de inleiding heb geschreven: technische problemen. Want wanneer ik meerdere events met helden in één nacht trigger, blijft mijn game volledig hangen. Het eerste evenement speelt normaal, maar de tweede blijft eindeloos herhalen. Tot vijf keer toe heb ik een eerdere savefile herladen om mijn setup voor de missie te veranderen, waardoor ik geen twee helden had die tegelijkertijd een drempel passeerden. Maar de zesde keer moest ik zover terug om dit wederom te voorkomen, dat ik van mening was dat mijn due diligence méér dan gedaan was. Immers waren dit niet de enige problemen die ik ervaren had.
In de veertig uur die ik in totaal in Midnight Suns heb gestoken, heb ik mijn baard in de lucht hebben zien steken terwijl ik wegliep, is mijn karakter door van alles heen geclipt, heb ik meerdere crashes naar het hoofdmenu gehad en heeft de framerate counter spreekwoordelijk limbodansen gedaan met groot succes. Op zichzelf staand is enkel degene die vereist dat je een eerdere save herlaadt écht vervelend, maar de frequentie waarmee deze problemen zich voordeden, was bijna bizar voor een studio die zo ervaren is als Firaxis. Hetzelfde geldt overigens ook voor de visuals, die heel wisselvallig zijn, met name op het gebied van haar. Mijn score van nu is dan ook een momentopname die ervan uitgaat dat deze problemen (grotendeels) opgelost gaan worden. Geloof jij daar niet in, dan mag je 15% ervan af halen. Dat is hoe ontzettend storend ze zijn op deze uiteindelijke ervaring.
Conclusie:
Ondanks dat ik enorm te spreken ben over de diepgang van Midnight Suns, met name lore-technisch gezien, en me goed vermaakt heb met de gevechten, heb ik een vieze nasmaak aan deze review overgehouden. De technische problemen hebben me gedwongen om de game voor het einde af te sluiten, hetgeen eeuwig zonde gezien hoe goed die daarvoor beviel. Deze score is dan ook gebaseerd op het moment voor ik dit besluit moest nemen. Wil je de score daarna? Maak er dan maar 65% van.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie