De reden hiervoor is feitelijk bedrieglijk simpel: Mikoto and the Succubus Island is op alle fronten een absurd gemiddelde game. Niet goed en niet slecht, maar zo mediocre dat diens naam al uit mijn gedachten was verdwenen toen de credits nog over mijn scherm rolden. Jij wil natuurlijk echter weten wat dit is.

Kruipend vooruit
Als ik er een sticker op moet plakken, is het een first-person dungeon crawler. In 2024 speelde ik twee uitstekende games in dit genre, zijnde Shining in the Darkness en Tokyo Clanpool, en mijn handen jeuken om weer een dergelijke ervaring te hebben. Dat is dit niet. De kracht van een game van dit soort, zit hem in een interessante dungeon om te verkennen, vol geheimen om te ontdekken en schatten om te verzamelen. Mikoto’s dungeons ogen als die doolhofpuzzels die je vroeger kon vinden op de achterkant van een doos hagelslag, met hooguit verschillende verdiepingen en een deur met een hendel om het iets complexer te maken, maar voornamelijk uit gangen die vooral lang en kronkelig zijn.
Combat is niet veel beter. Als Mikoto en haar mannelijke jeugdvriend vecht je tegen meisjes wiens lichamen zijn overgenomen door succubi die mensen hun levenskracht proberen te absorberen. Klinkt interessant, maar vijanden gebruiken enkel een reguliere aanval, waardoor het puur erop neerkomt wie het hardste slaat. Er zijn geen buffs of debuffs, geen status effects en zelfs geen party om een beetje variatie te brengen. Het is aanvallen en healen waar nodig tot het eind van het spel.








Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie