De muur
Als je enige ervaring hebt met DRPG’s zal je je nu waarschijnlijk afvragen hoe je door zo’n dikke muur gaat breken. Het antwoord hierop is grinden, maar dan niet de levels. In plaats daarvan grind je skill points om je karakters iets beter uit te rusten en grind je hun equipment zodat het om de een of andere reden sterker wordt. Niet enkel is dat volstrekt onlogisch, maar het is ook een mechanic die de boel gigantisch oprekt. Equipment heeft zijn eigen cap en als je een nieuwe vloer bereikt, vind je betere uitrusting die je opnieuw moet gaan levelen. Dit maakt van Mon-Yu een waar grindfest, puur om het grindy te maken. En zelfs dat bemoeilijkt het!
Random encounters zijn een essentieel deel van de first-person dungeon crawler. Het houdt het verkennen spannend, daar je nooit weet wanneer je aan wordt gevallen, en maakt levelen daarmee iets aangenamer. In deze game staan vijanden altijd op dezelfde plek en respawnen ze enkel wanneer je de dungeon verlaat. Dus als je moet grinden, maak je een rondje om alle mobs op te vegen, waarna je de dungeon verlaat zodat ze respawnen. Iets wat je, met hoe langzaam alles levelen gaat, met grote regelmaat zal moeten doen. Of niet, want in de veertig uur dat ik met de game gestoeid heb, heb ik mij slechts zeer zelden vermaakt, waardoor ik het niemand kan aanbevelen.
Conclusie:
Ik heb absoluut geen problemen met moeilijke games; sterker nog, als ik ze niet hoef te reviewen speel ik ze met veel plezier. Maar Mon-Yu is niet moeilijk door uitdagende mechanics, een noodzaak voor strategie of omdat je moet doorzetten, het is moeilijk omdat het simpelweg zo opgezet is dat je jouw tijd aan het verspillen bent. Zelfs al is dit de enige game die je dit jaar gaat spelen, dan nog is het leven daar te kort voor.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie