Verschoten kruit
Eens het initiële doel behaald is, veranderd de toon van Monochrome Mobius drastisch. Het daddy-drama van Oshtor en Shunya is nog aanwezig, maar schuift naar de achtergrond voor een verhaal over vriendschap, persoonlijke groei en het vinden van een doel. Het is een serie korte verhalen met grote timeskips, weinig combat als je sidequests niet actief nastreeft en een hele hoop voorwerk voor de slotscène. Van de drie aktes was het de kortste, maar voelde het als de langste, puur omdat de pacing in mijn optiek het verhaal niet ten goede kwam. Het gevolg was een vertelling die, hoewel oprecht hilarisch op momenten, niet op gelijke voet kan staan met het begin óf het eind.
Ik was na dit middenstuk dan ook bang dat Monochrome Mobius al zijn kruit verschoten had in het begin, als een marathonrenner die uit de startblokken schiet met een sprintje. Gelukkig bleek dat een onterechte angst, daar de spanning van de eerste akte en de humor van de tweede elkaar halverwege ontmoeten in de finale, al blijft ondanks dat het begin wel het meest interessante deel van de hele game als je het mij vraagt.
In de derde en laatste akte moeten Oshtor en zijn vrienden leren op zichzelf te staan en een eigen pad naar de toekomst te plaveien. Het verhaal draait om eer, plichtsgevoel en brengt de arcs van drie van de vier party-leden tot een bevredigend eind. Dit gaat gepaard met vele grotere dungeons dan we in de rest van de game zagen, wat op zijn beurt betekent dat er een veel grotere focus op combat ligt. Persoonlijk had ik daar geen probleem mee, al zegt iets me dat die combat de reden is dat Monochrome Mobius de naam van zijn grote broer niet mag dragen. Combat in MM is immers heel wat anders dan wat we gewend zijn van de hoofdserie.
Reacties (0)
Deel je mening over dit artikel met andere GameQuarter-lezers
Plaats een reactie