Mouse: P.I. For Hire

De artstyle is niet het enige waarmee developer Fumi Games teruggrijpt naar vroeger. De game is, op een hele specifieke uitzondering na, volledig in zwart-wit. En hoewel er gewoon geluid is, inclusief stemmenwerk, heeft het ook duidelijk mosterd gehaald bij stomme films. Dat niet alleen, maar ook klassieke detective noirs zijn gebruikt als inspiratiebron, met een detective die tegen zichzelf praat met van die enorm overdreven vergelijkingen om de toon te zetten en een absolute overdaad aan kaas gerelateerde referenties. En de gameplay? Een boomer shooter!

Vroegâh

Deze zwart-witte boomer shooter met een detectivethema brengt ons naar Jack Pepper, een ex-soldaat en voormalige agent die nu als een privédetective de kost verdient. In dat vak heeft hij de nodige connecties opgebouwd, waaronder met journaliste Wanda. Zij belt hem daarom wanneer een goochelaar onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt en dit voor de verandering geen onderdeel van de show is. Wat ze toen niet wist, is dat de goochelaar in kwestie een oude vriend van onze held is, noch in wat voor problemen hij hierdoor verzeild zou raken.

Zoals het een detectiveverhaal betaamd, is deze verdwijning slechts een eerste aanknopingspunt voor een enorm complot dat dreigt enorm uit de klauwen te lopen. Als een stuk kaas dat in de zomer buiten de koelkast heeft gelegen, zat hier een luchtje aan dat niet genegeerd kon worden, dus gaat onze held zijn neus achterna.

Eerst schieten, dan praten

De gameplay die hieruit voortvloeit is, zoals gezegd, een boomer shooter. Denk het type FPS waarin je niet een knop hebt om dekking te zoeken, waarbij levels bezaaid liggen met ammunitie en je enkel je HP herstelt door health packs op te pakken, iets waar de game rijkelijk mee gevuld is om vriendelijk te zijn naar de meer casual spelers. Een game waarin je moet blijven bewegen, terwijl je kogels uitwisselt met alsmaar groter wordende groepen vijanden en waar je elk hoekje goed moet verkennen zodat je geen geheimen, collectibles of aanwijzingen mist. Met name dat laatste is belangrijk, immers heb je een zaak op te lossen.

Persoonlijk had ik gedacht dat een shooter van wat voor aard dan ook zou vloeken met een detectivethema. Daar gaat het immers juist om bedachtzaam te werk gaan. Maar uitgerekend de boomer shooter werkt hier prima mee samen. Al vanaf het begin, met titels als DOOM en Wolfenstein, kregen spelers van dit genre immers aangeleerd dat elke muur eigenlijk een geheime deur kon zijn, waardoor het uitpluizen van een level toch al onderdeel is van de formule, zelfs zonder het detectivesausje.

Wat daarbij helpt, is dat het schieten zelf ook gewoon een genot is. Het is niet zo realistisch als een Battlefield of Operation Flashpoint, maar dat hoeft het ook niet te zijn. Fun is hier de hoofdmoot en die zie je ook terug in je schietijzers. Een Tommy Gun, shotgun en pistool worden vergezeld door een minikanon, geluidsgeweer en een geweer dat een soort zuur vuurt. Al moet ik daarbij wel de kanttekening plaatsen dat ik al er snel maar drie gebruikte. Enerzijds omdat ik deze het fijnste vond, maar vooral ook omdat je wapens kunt upgraden en het verschil tussen een versterkt wapen en een nieuw wapen zó groot is, dat het zich gevoelsmatig vaak niet loont om je de nieuwe aanwinst eigen te maken.

Kleinenaardigheden

Dit is helaas niet de enige opmerking die ik moet plaatsen als het op gunplay aankomt. Het wisselen tussen wapens is soms erg onhandig, vooral wanneer het gebeurt terwijl het niet de bedoeling is. Een zeker soort puzzel verandert bijvoorbeeld steevast het wapen dat je vasthoudt. En ook het weapon wheel reageert niet altijd even goed als dat je zou willen. Maar daar wen je snel zat aan, iets wat niet kan worden gezegd van de vijanden.

Daar dit een boomer shooter is, verwacht ik niet dat vijanden hele complexe tactieken gebruiken. Dat is niet de aard van dit beestje. Maar de AI liet het in MOUSE soms wel heel erg afweten. Met name wanneer ik objecten in de omgeving gebruik om hogerop te komen, doorgaans om een overzicht van het slagveld te krijgen, gebeurt het vaker dat vijanden gewoon…stoppen. Ik kan op ze vuren en alles, maar voor de AI ben ik gewoon niet aanwezig, wat een specifieke boss fight wel erg makkelijk maakte.

Een nog groter probleem met de vijanden, is het gebrek aan variatie. Er zijn heel veel verschillend uitziende vijanden, maar verschillende soorten is een ander verhaal. Je hebt een gangster met een Tommy Gun, een agent met een Tommy Gun, een cultist met een Tommy Gun, en hetzelfde kan bijvoorbeeld worden gezegd van vijanden die met een knuppel komen of een shotgun dragen. Dit zorgt ervoor dat confrontaties op den duur wel heel erg hetzelfde gaan voelen, maar dan ben je pas halverwege een avontuur dat je al tien uur zoet zal houden als je niet alles aan het onderzoeken bent.

Charme van vroeger

De gunplay mag dan wel de hoofdmoot van de gameplay zijn, maar het is niet wat mij aantrok. Daarvoor moeten we echt bij de artstyle zijn. En op dit front stelt Fumi totaal niet teleur. Men heeft gekozen voor een 3D-wereld waarin belangrijke elementen tweedimensionaal zijn en karakters die typerende visuele stijl van bijna honderd jaar geleden aanhouden. Denk aan Bendy als je een referentiekader nodig hebt.

Dit contrast kan op momenten vreemd voelen, maar in de meeste gevallen wordt dit gevoel op alle fronten overschaduwd door de speelse aard van de 2D-objecten. Kleine dingen zoals het hartje in jouw HP-balk dat meer en meer afgepeigerd oogt naarmate je meer schade oploopt en kogels met gezichten die vrolijk op en neer wiebelen in de hoek van je scherm. Het geeft het geheel een speels randje en dit hangt over de game als een soort positieve waas.

De karakters, met name die met een naam, zijn al net zo kleurrijk (spreekwoordelijk dan), waardoor het verhaal me bezig bleef houden, al maakt dat me niet blind voor het feit dat de game simpelweg te lang duurt. Was er meer variatie geweest in de vijanden, dan had het gevoel van ‘’ik ben er wel klaar mee’’ allicht afgewimpeld kunnen worden, maar nu ging de game voor mij persoonlijk nét iets te lang door. Anderzijds moeten ze echter ook wel het prijskaartje verantwoorden, iets waar het volgens deze redacteur redelijk in slaagt.

Conclusie:

Zelfs als het absoluut geen feilloze game is, is MOUSE een heerlijk charmant spel met degelijke gunplay. Bovendien is het voor een boomer shooter wat meer aan de vergefelijke kant, waardoor het een prima beginpunt is voor zij die zich laten afschrikken door games als Ultrakill en DOOM: The Dark Ages.