Mouse: P.I. For Hire

De artstyle is niet het enige waarmee developer Fumi Games teruggrijpt naar vroeger. De game is, op een hele specifieke uitzondering na, volledig in zwart-wit. En hoewel er gewoon geluid is, inclusief stemmenwerk, heeft het ook duidelijk mosterd gehaald bij stomme films. Dat niet alleen, maar ook klassieke detective noirs zijn gebruikt als inspiratiebron, met een detective die tegen zichzelf praat met van die enorm overdreven vergelijkingen om de toon te zetten en een absolute overdaad aan kaas gerelateerde referenties. En de gameplay? Een boomer shooter!

Vroegâh

Deze zwart-witte boomer shooter met een detectivethema brengt ons naar Jack Pepper, een ex-soldaat en voormalige agent die nu als een privédetective de kost verdient. In dat vak heeft hij de nodige connecties opgebouwd, waaronder met journaliste Wanda. Zij belt hem daarom wanneer een goochelaar onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt en dit voor de verandering geen onderdeel van de show is. Wat ze toen niet wist, is dat de goochelaar in kwestie een oude vriend van onze held is, noch in wat voor problemen hij hierdoor verzeild zou raken.

Zoals het een detectiveverhaal betaamd, is deze verdwijning slechts een eerste aanknopingspunt voor een enorm complot dat dreigt enorm uit de klauwen te lopen. Als een stuk kaas dat in de zomer buiten de koelkast heeft gelegen, zat hier een luchtje aan dat niet genegeerd kon worden, dus gaat onze held zijn neus achterna.

Eerst schieten, dan praten

De gameplay die hieruit voortvloeit is, zoals gezegd, een boomer shooter. Denk het type FPS waarin je niet een knop hebt om dekking te zoeken, waarbij levels bezaaid liggen met ammunitie en je enkel je HP herstelt door health packs op te pakken, iets waar de game rijkelijk mee gevuld is om vriendelijk te zijn naar de meer casual spelers. Een game waarin je moet blijven bewegen, terwijl je kogels uitwisselt met alsmaar groter wordende groepen vijanden en waar je elk hoekje goed moet verkennen zodat je geen geheimen, collectibles of aanwijzingen mist. Met name dat laatste is belangrijk, immers heb je een zaak op te lossen.

Persoonlijk had ik gedacht dat een shooter van wat voor aard dan ook zou vloeken met een detectivethema. Daar gaat het immers juist om bedachtzaam te werk gaan. Maar uitgerekend de boomer shooter werkt hier prima mee samen. Al vanaf het begin, met titels als DOOM en Wolfenstein, kregen spelers van dit genre immers aangeleerd dat elke muur eigenlijk een geheime deur kon zijn, waardoor het uitpluizen van een level toch al onderdeel is van de formule, zelfs zonder het detectivesausje.

Wat daarbij helpt, is dat het schieten zelf ook gewoon een genot is. Het is niet zo realistisch als een Battlefield of Operation Flashpoint, maar dat hoeft het ook niet te zijn. Fun is hier de hoofdmoot en die zie je ook terug in je schietijzers. Een Tommy Gun, shotgun en pistool worden vergezeld door een minikanon, geluidsgeweer en een geweer dat een soort zuur vuurt. Al moet ik daarbij wel de kanttekening plaatsen dat ik al er snel maar drie gebruikte. Enerzijds omdat ik deze het fijnste vond, maar vooral ook omdat je wapens kunt upgraden en het verschil tussen een versterkt wapen en een nieuw wapen zó groot is, dat het zich gevoelsmatig vaak niet loont om je de nieuwe aanwinst eigen te maken.