Name: Orbitals review
Item: Orbitals
Rating: 60

De kracht van twee

Het is in dit ruimteschip dat we een eerste belangrijke ontdekking doen over Orbitals. We wisten al dat de game, vergelijkbaar met de games van Hazelight (It Takes Two, Split Fiction), enkel kan worden gespeeld door twee spelers, maar we leren nu dat dit niet betekent dat je als een specifiek karakter aan een specifieke rol vastzit. Spelers bepalen zelf wie in de gunner seat kruipt en wie het ruimteschip bestuurt. Dit kan handig zijn als iemand een bepaalde rol niet ligt, maar tegelijkertijd betekent het ook dat gameplay niet gebonden kan zijn aan zoiets als karakterontwikkeling. Immers kan de game niet voorspellen wie op welk moment welk deel van een puzzel op zich neemt.

Waar je dit het duidelijkst merkt, is in de stukken die helden Maki en Omura te voet afleggen. De game moet je letterlijk vertellen welke gear (je opties zijn een waterpistool, laser en een grapple gun) je dient mee te nemen in een level of heeft er duidelijke borden staan om je te waarschuwen. Mijn co-op-collega en ik probeerden hier nog als logica aan te verbinden dat de gear universeel is en dat dit allicht standard practice was, maar die logica houdt geen steek eens je letterlijk nieuwe gear krijgt die net is uitgevonden, maar waar wel borden voor zijn in ruïnes.

Laat de mieren met rust!

Allicht dat dit klinkt als een klassiek potje mierenneuken. Games gebruiken al langer opzichtige manieren om je handje vast te houden en dingen die je nodig hebt, liggen wel vaker ‘’toevallig’’ in de buurt. De reden dat wij het besluiten te benoemen, is dat het illustratief is voor een fundamenteel probleem dat wij beide ervaarden tijdens het spelen. Want voor hoeveel aandacht er is gegaan in het nabootsen van die klassieke jaren 90 anime-stijl, laat de world building wel heel erg te wensen over. Story beats voelen ontzettend gehaast en er is nauwelijks ruimte om meer uit te diepen dan dat wat absoluut nodig is om het verhaal te kunnen vertellen. Slechts vijf karakters krijgen daadwerkelijk een stem en dat terwijl je jouw tijd vertoeft in een levendige settlement.

Dit probleem drukt zijn stempel ook op gameplay. Hoewel er enkele interessante momenten op onze reis waren, vooral in het midden, voelen veel puzzels alsof ze bestaan om puzzels te zijn in plaats van dat ze een logisch deel zijn van de omgeving, met name in het begin van het spel. Het gevolg is dat we er beide nooit echt lekker in kwamen en zelfs het moment naar de credits aftelden. De game werd nooit meer dan dat: een game. Het was geen avontuur dat ons meenam of een ervaring om op terug te kijken.

Daarmee bedoel ik niet te zeggen dat Orbitals niets goed doet. De visuals zijn prachtig en bijna nostalgisch voor een weeb als mij. Daarnaast zijn er enkele momenten, vooral degene die echt scripted zijn, wel erg tof om te spelen. Desondanks voelde het voor ons beiden als een budgetbak It Takes Two. Zo is het echter niet geprijsd. Het is niet enkel in dezelfde prijsklasse als de hit van Hazelight, het is zelfs een tientje duurder. En niet enkel kan het niet over die lat springen, maar het vliegt er zover onder dat het lijkt alsof het de limbo doet.

Conclusie:

Orbitals heeft stijl in overvloed, waardoor het ons duo wist te vangen met zijn trailers. Maar eens je daar aan bent gewend, blijft er een nogal dertien-in-een-dozijn game over. Een co-op game voelt idealiter alsof je samenwerkt om elkaars zwaktes op te vullen, maar in Orbitals werk je samen omdat de puzzels vereisen dat je samenwerkt en zal het een worst zijn wie daarbij welke rol vervult. Hierdoor voelt het alsof de puzzels op de wereld zijn geplakt, in plaats van er echt een onderdeel van te zijn, indicatief voor hoe de game in zijn geheel met world building omgaat. Je mag meer verwachten van een game die de hoofdprijs vraagt.